Jak uratować męża

**Jak uratować męża**

Z zewnątrz rodzina Julii i Antoniego wygląda na poukładaną, spokojną i zgodną. Antoni nie pije – tylko od święta i to symbolicznie – nie pali, a przez jedenaście lat nigdy nie podniósł ręki na żonę.

Był tylko jeden incydent, ale Julia uważa, że sama była winna, i czasem opowiada o tym przyjaciółce:

– Kiedyś dawno temu pokłóciliśmy się z Antonim, wpadłam w szał i rzuciłam się na niego z pięściami. Wyobrażasz sobie? Wątła kobieta przeciwko takiemu chłopu. O czym ja wtedy myślałam? On tylko delikatnie przytrzymał mi ręce i posadził na kanapie. Inny może by odpowiedział, dał nauczkę. Wtedy zrozumiałam, że nie miałam racji i więcej nigdy sobie na coś takiego nie pozwoliłam.

– No ty dasz, Julka. Twój Antoś mógłby cię jedną ręką odstawić, że mało byś nie zobaczyła – mówiła Renata. – Jak kobieta może pokonać faceta?

Julia i Antoni byli w drugich związkach. Z pierwszym mężem rozstała się właśnie dlatego, że nadużywał alkoholu i awanturował się. Wracał późno z pracy, gdy córka już spała, urządzał sceny, potrafił obudzić dziecko i nie przejmował się tym. Julii znudziły się te kłótnie, więc podała o rozwód i wróciła do rodziców.

– Dobrze zrobiłaś, córeczko, że odeszłaś od tego… – wspierała ją matka. – Nic dobrego z nim nie przeżyłaś przez te pięć lat. Nic się nie martw, wychowamy Alinkę, a ty jeszcze znajdziesz swoje szczęście. Jesteś przecież urodziwą kobietą, sama wiesz…

Gdy Alinka skończyła dwanaście lat, Julia wyszła za Antoniego. Poznali się na urodzinach męża Renaty. Świętowali w kawiarni i tam do niej podszedł.

– Widzę, że się nudzisz – powiedział z uśmiechem, odsłaniając białe zęby. – Zapraszam do tańca.

Był wysoki – Julia sięgała mu ledwie do ramion – przystojny i spokojny, przynajmniej takie odniosła pierwsze wrażenie.

– Nie, nie nudzę się – odpowiedziała – ale z chęcią zatańczę.

Tak zaczęła się ich relacja. Renata bardzo się cieszyła, że przyjaciółka wreszcie nie jest sama. Wtedy Julia mieszkała z córką w trzypokojowym mieszkaniu, które odziedziczyła po babci. Ta chorowała i mieszkała sama, więc rodzice zabrali ją do siebie.

Mieszkanie było stare, w pięciopiętrowym bloku, pokoje małe, ale Julia cieszyła się, że ma własny kąt, a córka – swój pokój. Wkrótce Antoni się do niej wprowadził, bo sam mieszkał z matką.

Jego pierwsze małżeństwo też nie było udane. Po ślubie żyli z jego matką, ale żona Weronika i teściowa nie potrafiły się dogadać. Nie ustępowały sobie, dochodziło niemal do rękoczynów.

– Antoś, gdzie ty znalazłeś tę awanturnicę? – pytała syna matka, gdy tylko wracał z pracy. – Nie da się z nią mieszkać pod jednym dachem.

– Antoni – twardo żądała Weronika – nie mogę żyć z twoją matką, wynajmijmy mieszkanie. Inaczej nie ręczę za siebie. Była impulsywna, a do tego spodziewała się dziecka.

Antoni musiał wyprowadzić się z żoną, potem urodził się syn. Starał się pomagać, ale ona wciąż była niezadowolona.

– Antoni, nie ma pieniędzy, synowi potrzebne nowe ubrania, rośnie. Antoni, idź do sklepu, zrób obiad, ja nie zdążę. Zabierz dziecko na spacer, jestem zmęczona.

Mężczyzna spełniał jej prośby, ale matka dzwoniła i narzekała, że żona nie pozwala jej widywać wnuka.

– Antoś, jak tak można? Nie mogę zobaczyć wnuka bez ciebie. Ta twoja…

– Mamo, nie martw się, w weekend przyjadę z synem, pobędziesz z nim.

Weronika pakowała syna i wysyłała męża z nim do teściowej, sama zostawała w domu albo szła do koleżanek, wracając późno i po alkoholu. Antoniemu się to nie podobało, ale żona awanturowała się, ciągle krytykowała teściową. W weekendy coraz częściej wychodziła, aż w końcu pewnej nocy nie wróciła do domu. Antoni musiał iść do pracy, więc rano zawiózł syna do matki. Ta wciąż pytała, gdzie on znalazł taką…

Gdy syn miał cztery lata, Weronika oznajmiła:

– Odchodzę od ciebie, bo jesteś maminsynkiem. A ja potrzebuję prawdziwego faceta i już go znalazłam.

Antoni wrócił do matki. Trzeba przyznać, że ona też nie była aniołem. Żadna kobieta jej nie dogadzała, a w gruncie rzeczy uważała, że nie ma na świecie kobiety godnej jej syna.

Pierwsze lata małżeństwa Julii i Antoniego były dobre. Psuła je tylko teściowa. Nie podobało jej się, że ożenił się z kobietą z dzieckiem. Choć Alinka była spokojną dziewczynką i nawet nazywała ją babcią, ta odparła:

– Jaką ja ci jestem babcią? Masz swoją babcię, a ja ci nie jestem rodziną. Dziewczynka się obraziła i już nigdy tak nie nazwała.

Julia wzdrygnęła się na te słowa, ale przemilczała sprawę – teściowa miała rację, Alinka nie była jej wnuczką. Częściej córka przebywała u rodziców Julii.

Z czasem Alina skończyła szkołę i wyjechała na studia. Julia i Antoni nie mieli wspólnych dzieci – gdyby zaszła w ciążę, urodziłaby, ale jakoś nie wyszło. Relacje z teściową nigdy się nie poprawiły, choć Julia starała się ignorować jej przytyki.

Im dłużej żyli razem, tym bardziej Julia zauważała, że mąż się zmienia. Antoni miał jeden plus – gotował przepysznie, ale tylko gdy miał humor. Ostatnio ten humor pojawiał się coraz rzadziej.

– Renata, nie rozumiem, co się dzieje z moim mężem – zwierzała się Julia. – Ostatnio ciągle jest w złym nastroju. Nie widzę powodu, ale cokolwiek powiem, wszystko jest nie tak, a on próbuje mi też zepsuć dzień. Są ludzie, którzy widzą tylko zło – i to samo zauważam u niego. Albo zawsze taki był, albo z wiekiem się to nasila.

– No nie wiem, Julka. Myślałam, że macie sielankę. Z boku nie widać, ale to prawda: cudze życie to ciemność – dziwiła się Renata.

– Mąż szuka powodów, żeby się do mnie przyczepić. Jakby celowo chciał mi zepsuć humor. Stał się złośliwy i nerwowy, wyżywa się na mnie. Dobrze, że córka już nie mieszka z nami. Nie wiem, Renia, co się z nim stało – niby wzorowy mąż, nie pije, nie pali. Czekam i cierpię, może się zmieni…Julia postanowiła w końcu powiedzieć Antoniemu, że jego matka jest źródłem ich problemów, ale gdy tylko zaczęła rozmowę, on odwrócił wzrok i wyszedł z domu, pozostawiając ją z uczuciem samotności i bezsilności.