Niezłomny

Nieugięta

Po rozwodzie z mężem i podziale mieszkania, Zosia musiała zamieszkać na niemalże przedmieściach. Dostała dwupokojowe mieszkanie, które nie widziało remontu od zawsze. Przynajmniej takie było pierwsze wrażenie Zosi. Ale była z tych kobiet, których nic nie przestraszy — zahartowała się w małżeństwie z tyranem.

Przed zakupem tego mieszkania obejrzała dziesiątki innych, ale wszystkie były zbyt drogie. To jednak ją zadowoliło.

— Babcia tu mieszkała — powiedziała młoda, sympatyczna dziewczyna. — Rodzice zabrali ją do siebie, bo choruje, a mieszkanie postanowili sprzedać. Trochę tu daleko. Nie pasuje mi to. Zwłaszcza że tata obiecał dołożyć, żebym kupiła coś bliżej nich.

Zosia spoglądała na dziewczynę, a ta ciągnęła dalej:

— Wiem, że bez remontu, ale cena jest do negocjacji.

I tak Zosia kupiła to mieszkanie, które po prostu błagało o odnowienie. Dodatkowym plusem był fakt, że biuro, w którym pracowała, było tylko trzy przystanki tramwajem. Wcześniej droga zajmowała jej około czterdziestu minut.

Marek, były mąż Zosi, był prawdziwym tyranem. Zrozumiała to dopiero po pięciu latach małżeństwa, gdy już mieli syna. Myśl o rozwodzie przyszła jej po kolejnej awanturze. Z natury była domatorką, gospodarną. W ich domu panował porządek i przytulność, ale jeśli Marek wracał pijany, wszystko leciało na podłogę. Talerze w kuchni, wazy w pokoju, ubrania.

— Czemu siedzisz? Wstawaj i sprzątaj! — ryczał Marek, gdy już się wykrzyczał.

Lubił patrzeć, jak Zosia sprząta, a mieszkanie nie było małe. Kiedyś wykupił sąsiednie dwupokojowe mieszkanie, żeby je połączyć ze swoim. Zosia stworzyła tam przytulny dom, zawsze utrzymywała czystość, gotowała z radością. Ale tych wybuchów wściekłości, które miewał mąż, nie mogła już znieść. Bała się, choć na szczęście nigdy nie podniósł na nią ręki.

Na początku zdarzały się rzadko, ale z czasem coraz częściej. Gdy syn wyjechał na studia do Krakowa, zdecydowała się na rozwód. Przeszła przez wiele, ale w końcu była sama w swoim mieszkaniu. Starała się, by Marek nie dowiedział się, gdzie mieszka. Pieniędzy starczyło na zakup i nawet zostawili trochę na remont. Wzięła dwutygodniowy urlop, by go przeprowadzić.

— Zrobię to sama. Hydraulika w porządku, widać, że była niedawno wymieniana. Tapety przykleję, parę rzeczy przemaluję. A jeśli coś, znajdę kogoś po ogłoszeniu. Na początek sufit podwieszany — spojrzała smutno na łuszczący się tynk.

Fachowca od sufitów znalazła szybko, i był gotowy w kilka dni. Kupiła tapety, klej. Zabrała się do pracy z zapałem, bo robiła to dla siebie. Pomogła jej koleżanka Wiola. Gdy skończyły, obie były zadowolone.

— No, Zocha, teraz masz pięknie. Jasno, czysto, przytulnie. Tylko podłogę trzeba zmienić, położyć jasny laminat. Powiem mojemu Krzysiowi, on to świetnie robi. Sam w domu położył, wygląda super. A dla ciebie będzie taniej. Sam kupi i przywiezie.

— O, właśnie! Ale zanim się zabierzemy za podłogę, muszę jeszcze pomalować kaloryfery. Nie podobają mi się, przemaluję je na kolor tapety.

— Dobrze, jadę już do domu, pogadam z mężem. Nowe mieszkanie obkupimy, jak wszystko będzie gotowe — śmiała się przyjaciółka.

Niedaleko domu był mały sklep z materiałami budowlanymi, do którego Zosia jeszcze nie zaglądała. Ale farbę można było kupić i tam, zamiast jechać do marketu. W sklepie panował półmrok.

— Na oświetleniu oszczędzają — przemknęło jej przez myśl.

Za ladą, pochylony nad jakąś puszką, stał sprzedawca i monotonnie mieszał zawartość.

— Dzień dobry — powiedziała Zosia, a on podniósł głowę.

Zdrętwiała. Przed nią stał przystojny mężczyzna z jasnymi włosami i niebieskimi oczami, przypominał aktora. Nawet w tym słabym świetle wyraźnie go widziała. Przypomniała sobie, co myślała przed wejściem. Zastanawiała się, co może być dobrego na tych przedmieściach. A tu proszę…

— Dzień dobry — odpowiedział. — W czym mogę pomóc?

— Farby… macie farbę w kolorze kości słoniowej?

— Jaka farba? Emalia, olejna…

— O, nie wiem.

Sprzedawca zaprowadził ją do regału i pokazując różne puszki, tłumaczył:

— Ta nadaje się do drewna, a tą dobrze maluje się rury…

— Ja chcę pomalować kaloryfery — odparła Zosia.

Podsunął jej odpowiednią puszkę, zapłaciła i wybiegła ze sklepu. Wchodząc do mieszkania, złorzeczyła sobie, że nie odważyła się zagadać do tego przystojniaka.

— Zawsze tak. Jak tylko ktoś mi się spodoba, od razu tracę rezon. A przecież miałam pretekst!

Marzyła, jakby poprosiła go o pomoc w malowaniu kaloryferów, ale to były tylko marzenia. Zaczęła malować tak energicznie, że wieczorem było gotowe.

Zamknęła się w kuchni, gdzie stała rozkładana sofa na czas remontu, i otworzyła okno na oścież.

— Wieczorami tu naprawdę przyjemnie, cicho, nie jak w centrum — myślała, zasypiając. — Jutro trzeba jeszcze pomalować kuchnię i tyle.

Rano po śniadaniu sięgnęła po pędzel, ale zaschnął, zostawiła go poprzedniego wieczoru bez namysłu.

— No to znaczy, że znowu do sklepu — nawet się ucieszyła, że znowu zobaczy sprzedawcę. Ten był na miejscu.

— Słucham? — powiedział grzecznie.

— Chyba mnie nie poznaje — pomyślała Zosia i nagle rzuciła: — Dlaczego u was tak ciemno? Trudno cokolwiek zobaczyć.

— Pytajcie, wszystko wytłumaczę — odpowiedział spokojnie i opanowany.

— Pędzel mi zaschnął.

— Proszę kupić pokost — odparł tym samym neutralnym tonem.

— Dobrze — powiedziała cicho, zapłaciła i wyszła.

Jego uprzejmość była chłodna, ale Zosia się nie załamała. Pomyślała:

— Nic, mnie jeszcze nie znasz, ale bardzo mi się podobasz.

Wiedziała już, że do tego sklepu wróci nie raz i coś wymyśli. Jakoś nie przyszło jej do głowy, że mężczyzna może być żonaty, mieć dzieci. Była pewna, że jest wolny, choć wyglądał na lekko po czNastępnego dnia Zosia znów stanęła w drzwiach sklepu, tym razem z szerokim uśmiechem i domowym ciastem w rękach, a gdy spojrzał na nią tymi swoimi błękitnymi oczami, zrozumiała, że od teraz będzie tu przychodzić nie tylko po farbę.