Postanowiłem zignorować bliskich

Był sobie sen, jakiś dziwny i nierozgryziony. Dawno temu, kiedy internet jeszcze nie istniał, młodzież bawiła się na potańcówkach w małych wioskach, nawet jeździła do sąsiednich. Życie toczyło się inaczej.

Jagoda zakochała się w Krzysztofie z sąsiedniej wioski. Pewnego razu przyjechał na swoim starym motocyklu na zabawę i od pierwszego wejrzenia stracił dla niej głowę. Delikatna, skromna, z rumieńcami na twarzy, gdy tylko się zbliżał.

„Staszku, ta Jagoda… z kimś się spotyka?” – spytał Krzysztof znajomego chłopaka.
„Nie, ale ma wielu adoratorów. Zakochałeś się?” – zaśmiał się Staszek.
„Ładna dziewczyna” – mruknął Krzysztof, nie spuszczając z niej wzroku. Postanowił działać.

Muzyka huczała, gdy pociągnął ją do tańca. Cały wieczór nie odstępował jej na krok. Wiedział, że to nie jest jednostronne. Wyszli późno, księżyc świecił jak obłąkany.
„Jagoda, mam motocykl. Możemy przejechać się… chyba że się boisz?”
„Wolę się przejść.”

Szli, trzymając się za ręce, najszczęśliwsi pod słońcem. Jagoda nigdy wcześniej nie czuła czegoś takiego. Choć wielu się jej podobała, serce miała wolne. Tego wieczoru Krzysztof odprowadził ją do domu, długo stali pod drzwami, aż w końcu się pożegnali. Słyszała później, jak odjeżdża na swoim motocyklu do wioski pięć kilometrów dalej.
„Więc to jest miłość…” – myślała, układając się do snu.

Nie mogła zasnąć. Kręciło się w głowie od tej znajomości. Krzysztof – przystojny, wysportowany, ciemnowłosy, ale z niebieskimi oczami.
„Nigdy czegoś takiego nie czułam. Nawet gdy podobał mi się Marek w gimnazjum, ale to szybko minęło.”

Czas płynął. Krzysztof często przyjeżdżał, aż pewnego dnia zapytał:
„Może cię porwę? Pobierzemy się?”
„Po co? I tak się zgadzam.”
„No to czekaj na swatów!” – zaśmiał się, ściskając ją mocno.

Wkrótce przyjechał z rodzicami prosić o jej rękę – na furmance z dzwoneczkami i kolorowymi wstążkami. Dokładnie jak za dawnych czasów…

Krzysztof był przystojny i Jagoda straciła dla niego głowę. Choć matka ostrzegała:
„Córko, wybrałaś sobie za ładnego. Tacy chłopcy to tylko kłopoty.”
„Mamo, kochamy się. Wszystko będzie dobrze.”
„Daj Boże” – westchnęła matka, patrząc na zięcia, który nie spuszczał wzroku z Jagody.

Mieszkali w jego wiosce, ale młodzi ciągnęli do miasta. Po trzech latach i narodzinach syna postanowili wyjechać.
„Jedźcie, Jaśkiem się zajmę” – mówiła teściowa. – „Tu i tak nie ma perspektyw. W mieście praca was czeka.”

Znaleźli się w zupełnie innym świecie. Tłumy ludzi, fabryki, hałas. Krzysztof dostał pracę w hucie, Jagoda w szwalni.
„Jagódko, dali nam pokój w przyzakładowym hotelu! Będziemy mieli swoje!” – cieszył się mąż.
„Naprawdę? Zabierzemy Jaśka, już niedługo trzy lata. Bardzo za nim tęsknię.”
„Ja też.”

Minęły lata. Jaśko poszedł do przedszkola, potem do szkoły. Któregoś dnia Jagoda powiedziała:
„Krzysztofie, chyba będzie drugie dziecko.”
„Cieszę się! Gdzie jeden, tam i dwa.”

Drugi syn, Krzyś, urodził się już w ich własnym mieszkaniu, które Krzysztof dostał z pracy. Kupili meble, żyli spokojnie. Jagoda zajmowała się domem, mąż pracował. Nigdy nie kłócili się, choć Krzysztof coraz później wracał.

W hucie było wiele kobiet. Najpierw tylko zerkał, ale one same rzucały się w oczy. Komplementy, żarty, zaproszenia. Pewnego dnia zrozumiał, że w każdym żarcie jest ziarno prawdy.
„Krzysztofie, przyjdziesz na moje urodziny?” – spytała magazynierka Bożena, patrząc mu głęboko w oczy.
„Czemu nie?”

Po tej imprezie już nie mógł przestać. Zdradził raz, potem drugi… Rozpuścił się. Spotykał się z Bożeną, z innymi. Gdy Jagoda spytała:
„Dlaczego tak późno wracasz?” – kłamał bez mrugnięcia:
„Dużo pracy. Jestem cenionym pracownikiem.”

Jagoda wierzyła, aż pewnego dnia koleżanki z szwalni otworzyły jej oczy.
„Twojego męża widują z różnymi kobietami. Z huty, z naszego zakładu…”
„Jak to? Jeśli ktoś kocha, nie zdradza.”
„Naiwna jesteś.”

Wieczorem była rozmowa. Krzysztof nawet nie próbował się tłumaczyć.
„Tak, zdradzam. Ale to twoja wina. Zajmujesz się tylko dziećmi.”
„A kiedy mam się tobą zaj”Jagoda westchnęła głęboko, odłożyła zdjęcie młodego Krzysztofa na półkę i poszła nakarmić swojego kota, wiedząc, że jedyną miłością, która nigdy jej nie zawiodła, były te spokojne wieczory spędzane w ciszy własnego mieszkania.”
„`