Odzyskać za wszelką cenę

Wrócić za wszelką cenę

Młody ojciec nazwał córeczkę Zosieńką, bo urodziła się zimą, gdy za oknem wirowały ciężkie płatki śniegu.

— Taka sama delikatna i biała jak te śnieżynki — myślał Wojciech, jadąc do szpitala do żony Ewy, która właśnie urodziła. Wiedział, że teraz przybędzie mu obowiązków.

Ewie imię bardzo się podobało, a córeczka była jasnowłosa, z szarymi oczkami jak u matki.

Zosia rosła otoczona miłością. Rodzice uwielbiali swoją „Śnieżynkę”, jak często nazywał ją ojciec. Dziewczynka chodziła do przedszkola, miała prawie sześć lat i uważała się już za dużą. Choć babcia Jadzia, sąsiadka z naprzeciwka, wciąż nazywała ją „malutką”.

— Już nie jestem malutka, jestem duża! — odpowiadała Zosia, a staruszka tylko się uśmiechała i kiwała głową.

Pewnego wieczoru Zosi nie chciało się spać. Leżała cicho w łóżku i nasłuchiwała, o czym rozmawiają rodzice. Lubiła podsłuchiwać, bo często dowiadywała się czegoś ciekawego. Nie robiła tego specjalnie, ale gdy długo nie mogła zasnąć, słowa same wpadały jej do uszu.

Mama i tata rozmawiali o ciąży. Wszyscy w rodzinie wiedzieli, że wkrótce urodzi się chłopiec. Zosia już wymyśliła mu imię — miał się nazywać Karolkiem, bo w przedszkolu był sympatyczny chłopiec o tym imieniu, którego panie zawsze chwaliły. Więc Karolek musiał być dobry.

Rodzice mówili o cesarskim cięciu. Dziewczynka usłyszała, jak ojciec powiedział:

— Słyszałem, że po takim porodzie dziecko może początkowo rozwijać się wolniej niż rówieśnicy. A ty musisz wcześniej pojechać do szpitala. Z kim zostawimy Zosię?

— Wojtku, jeszcze za wcześnie, żeby się tym martwić — odparła Ewa.

Zosia nie rozumiała, o co chodzi z tym cięciem, ale sen w końcu wziął górę i zasnęła. Następnym razem znowu nie mogła zasnąć i słyszała, jak rodzice dyskutują o jej urodzinach. Mama i tata zastanawiali się, jaki prezent kupić córeczce.

— Kupmy Zosi złote kolczyki, przecież już ma przekłute uszy — mówiła Ewa.

— Nie wiem, czy to nie za wcześnie na takie drogie prezenty — wątpił ojciec. — Nie jestem pewien, Ewo.

— To w sam raz. Wkrótce urodzi się brat, a ona będzie starszą siostrą. Już znalazłam małe, delikatne.

Zosia ucieszyła się i szybko zasnęła. Czas do urodzin wlókł się niemożliwie wolno. W przeddzień zasnęła od razu — w końcu jutro był jej wielki dzień.

— Kochanie, wszystkiego najlepszego — powiedziała mama, trzymając się za brzuch, i podała córce niebieskie pudełeczko.

Tata stał obok i też się uśmiechał.

— Sto lat, nasza Śnieżynko! — zawołał, a ona już otwierała pudełko i śmiała się radośnie.

Ale wtedy mama nagle złapała się za brzuch.

— Wojtek, jedź po samochód, trzeba jechać do szpitala. Tylko wstąp po drodze do babci Jadzi, zostawimy u niej Zosię — mówiła powoli, marszcząc czoło z bólu.

Zosi zrobiło się smutno. To jej urodziny, a tu takie sprawy, jeszcze z babcią Jadzią w święto. Postanowiła, że nie pójdzie do babci — niech ona do nich przyjdzie. Rodzice odjechali. Babcia Jadzia nakarmiła dziewczynkę, przychodziła do niej w ciągu dnia, ale wieczorem nie wytrzymała:

— Zmęczyłam się, chodząc tam i z powrotem. Idziemy do mnie, u mnie prześpisz. A jak tata wróci, zabierze cię. — Zosia chciała zaprotestować, ale w mieszkaniu robiło się już ciemno, więc się zgodziła.

Tata wrócił dopiero następnego ranka. Wychudły, posępny, zagubiony.

— Co z Ewą? — jęknęła babcia Jadzia.

Wojciech tylko skinął głową, w oczach miał łzy, nie mógł mówić.

— Tatusiu, a gdzie Karolek?

— Umarł razem z mamą — ledwie wyszeptał.

Tego dnia ojciec, który zawsze zabraniał córce spać w małżeńskim łóżku, sam pozwolił jej się położyć obok. Owinął ją kołdrą, a ona leżała na miejscu mamy, wyprostowana jak struna. Dawniej, gdy tata pracował w nocy, mama zawsze pozwalała jej spać przy sobie.

Pogrzeb mamy Zosia ledwie pamiętała. Najpierw pojechali z tatą do szpitala, a gdy on poszedł załatwiać formalności, kazał córce bawić się w parku pod oknami. Potem zobaczyła mamę — leżała blada, z zamkniętymi oczami, a Karolka przy niej nie było.

Po pogrzebie nagle zorientowała się, dotykając uszu, że zgubiła jeden kolczyk. To była prawdziwa tragedia. Nie wiedziała, gdzie mógł zaginąć. Płakała, bo to przecież prezent od mamy.

Minęły trzy miesiące. Wojciech nie mógł znaleźć sobie miejsca. Nikomu nie mówił, że tamtego dnia zrezygnował z syna. Chłopiec żył, a ordynatorka szpitala namawiała go:

— Czy na pewno chce pan zostawić syna? Rozumiem, że jest pan w szoku po stracie żony, ale można znaleźć rozwiązanie. Może są dziadkowie? Albo można wynająć nianię. Nie musi pan od razu zabierać dziecka, możemy je tu zatrzymać.

— Mam sześcioletnią córkę, nie stać mnie na nianię ani nie mam pomocy rodziny. Muszę pracować, żeby ją utrzymać.

— Pożałuje pan tej decyzji. Ale będzie za późno — nie dowie się pan już niczego o synu — powiedziała stanowczo. — A jak chcieliście go nazwać?

— Karolem, Karolkiem. Zosia tak chciała.

Teraz nadszedł czas, gdy Wojciech męczył się wyrzutami sumienia. Postanowił wrócić do ordynatorki. Ale ta dotrzymała słowa — nie udzieliła żadnych informacji, choć błagał. Wyszedł ze szpitala zrozpaczony.

— Czy naprawdę nie dałbym rady wychować syna? Sąsiedzi by pomogli… Bał się, żeby nikt nie dowiedział się o jego decyzji. Wstyd i żal gryzły go coraz mocniej.

Nagle dogoniła go pielęgniarka. Chciał już nawet zaproponować ordynatorce łapówkę, ale bał się, że ta surowa kobieta odmówi.

— Ja… wiem coś o panu synu — szepnęła.

Wojciech spojrzał na nią z nadzieją.

— Tej samej nocy, gdy pańska żonaGdy stanął przed drzwiami skromnego mieszkania w kamienicy, serce zabiło mu mocniej, bo usłyszał przez ścianę beztroski śmiech Zosi i cichy płacz niemowlęcia, które po raz pierwszy w życiu miał nazwać swoim synem.