Przebacz, jeśli potrafisz, przyjaciółko

Przepraszam, jeśli potrafisz, przyjaciółko

Wcisnęła się z trudem do zapchanej marszrutki, a Kasia od razu zajęła wolne miejsce, zanim ktoś inny zdążył. Dzień zaczął się dla niej fatalnie – zepsuła się suszarka, mąż narzekał, że jajecznica się przypaliła. Bez śniadania wybiegła z domu, spóźniona do pracy.

Zwykle jeździli razem, autem męża, ale od trzech dni było w warsztacie. Podróż daleka, więc odwróciła się do okna, wpatrując w migające za szybą domy i ludzi…

Coś ją niepokoiło, ale nie potrafiła uchwycić, co. Nagle poczuła czyjeś przenikliwe spojrzenie. Obróciła głowę i zderzyła się ze znanymi szarymi oczami. Patrzył na nią Romek, jej pierwsza, nieszczęśliwa miłość. Uśmiechał się.

— Cześć — powiedział, siedząc prawie obok, tylko wąskim przejściem od niej. — Od razu cię poznałem. Prawie się nie zmieniłaś.

— Cześć. No, kogo się nie spodziewałam spotkać… — odparła, zaciskając dłonie na torebce.

— Jak życie? — zapytał.

— Normalnie — odcięła. — A ty?

Chciała usłyszeć, że jego życie to ruina, że żona go rzuciła, cokolwiek. Ale on tylko wzruszył ramionami.

— U mnie dobrze. Żona pracuje, syn skończył studia i wyjechał nad morze. — Chciał coś dodać, ale spojrzał w okno i zerwał się. — Przepraszam, mój przystanek. — Wysiadł, pomachał jej przez szybę. Zniknął w tłumie, a marszrutka ruszyła dalej.

Kasia siedziała wstrząśnięta, powtarzając w głowie jego słowa. To nieprawda, że się nie zmieniła. Dawniej była szczupłą dziewczyną, teraz – kobietą po czterdziestce, z dodatkowymi kilogramami. Ale komplement Romka i tak ją rozmarzył.

Serce waliło jak młot. Tyle lat wyobrażała sobie to spotkanie! Widziała siebie jako bogatą, spełnioną, jego – jako nędznego bankruta. A on? Nie był już chudym chłopakiem, tylko statecznym łysiejącym mężczyzną. Ale ten sam wzrok. Żadnej nędzy.

— No właśnie dziś musiałam go spotkać — myślała gorzko. — I tak już dzień od rana do bani…

Jechała dalej, analizując ich krótkie spotkanie.

— Po co mi to było? Tylko duszę zamącić… Po co los mi to zesłał?

Przypomniały się nieproszone ich randki, polne kwiaty, które jej dawał, pocałunki, przysięgi. Ale marszrutka zatrzymała się na jej przystanku. Wysiadła, biegnąc do pracy.

Dzień w biurze wlókł się niemiłosiernie. Nie mogła się skupić.

— No proszę, jak ten Romek mnie wybił z rytmu — myślała w drodze powrotnej.

Ledwie weszła do domu, zadzwonił telefon.

— Kasia, odbiorę auto z warsztatu, wpadnę jeszcze do garażu. Jedz bez mnie — rzucił mąż, Marek.

Nie miała apetytu. Usiadła przed telewizorem, ale nic nie widziała. Wspomnienia wróciły – tym razem te bolesne. Ich kłótnia. Głupia, jak teraz myślała. A potem widok: Romek z inną, trzymająca go pod rękę.

Poznała go przez Agatę, swoją dawną przyjaciółkę. Mieszkali w tym samym bloku. Agata uwielbiała się wtrącać, doradzać w miłości. Kasia powinna była słuchać siebie, ale wtedy wierzyła Agacie.

Z Romkiem przeżyła pierwszą miłość. To uczucie popychało ją do szaleństw. Myślała, że on też ją kocha bez pamięci. Recytował jej wiersze, własne, a ona słuchała, zachwycona. Wierzyła, że tak już zostanie.

Pewnego dnia szli ulicą, objęci, gdy nagle jakaś kobieta się do nich uśmiechnęła.

— Dzień dobry — powiedziała, patrząc na Kasię. Romek zdjął rękę z jej ramienia i parsknął śmiechem.

— Cześć, mamo! Skąd ty się wzięłaś? — Dopiero wtedy Kasia zrozumiała: to jego matka.

— Dzień dobry — wydukała, płonąc ze wstydu.

— Od babci. Coś jej jest. A wy? Na spacerze? To pewnie ta Kasia?

— Tak, to Kasia — potwierdził Romek.

— Nie wstydź się tak — powiedziała do niej ciepło. — Romek mi o tobie opowiadał. Cieszę się, że mój syn zna tak miłą dziewczynę.

— Dziękuję — szepnęła Kasia, podnosząc na nią oczy. Spodobała jej się ta kobieta – spokojna, życzliwa.

Agata wciąż się wtrącała. Pewnego dnia poradziła:

— Posprzeczaj się z nim, potem się pogodzicie. Pogodzenie jest słodkie, pokocha cię jeszcze mocniej.

Kasia grała zgodnie z jej scenariuszem: kłóciła się bez powodu, potem się godzili. Ale w końcu pomyślała:

— Nie chcę się z nim kłócić! Po co? Agata chyba nie ma racji… Dlaczego jej słucham?

Przestała zwracać uwagę na Agatę i sama kierowała związkiem. Tamtej się to nie spodobało.

— Widzę, że stałaś się samodzielna w sprawach serca — mruknęła. — No, zobaczymy, czy nie pożałujesz…

Kasia zignorowała te słowa.

Minął czas. W dniu urodzin Kasia czekała na Romka, ale nie przyszedł. Zamiast niego – Agata.

— Wszystkiego najlepszego! Czekasz na Romka? Nie przyjdzie. Jego matka mówiła, że wyjechał do chorej babci. Nie wiadomo, kiedy wróci.

Wtedy nie było komórek, nie mogła sprawdzić. Uwierzyła.

Minął tydzień. Romek nie wracał. Postanowiła iść do jego matki. Po drodze, koło klubu, zobaczyła go wśród znajomych. Spojrzał na nią i odwrócił się. Ona stała jak wryta, a chłopaki się śmiali.

W domu dała upust łzom.

— Dlaczego? Za co mnie tak potraktował? — Powtarzała w kółko. Może pójść, zapytać? Ale duma nie pozwalała. Później żałowała.

Tęskniła długo. Płakała w ukryciu, marząc:

— Może drzwi się otworzą i on wejdzie, pogodzimy się…

Ale marzenia się nie spełniły. Agata znów się pojawiła.

— Ciągle płaczesz? Romek już z kimś inną chodzi. Zapomnij go. On o tobie nie myśli.

Pewnego dnia zobaczyła ich razem. Było jej okropnie, ale wciąż wierzyła, że wróci. Nie wrócił.

Wiosną, gdy wszystko kwitło, wracając do domu, natknęNa ulicy ujrzała weselny orszak i serce jej zamarło, gdy wśród tłumu rozpoznała Romka, który prowadził pod rękę swoją nową żonę – tę samą dziewczynę, którą widziała przy nim wcześniej, a teraz w bieli szła uśmiechnięta, podczas gdy Kasia stała nieruchomo, czując, jak przeszłość ostatecznie odchodzi w niepamięć.