Przetrwać ciosy losu

Drzwi do gabinetu otworzyły się i na progu stanął wysoki, opalony mężczyzna. Spojrzał uważnie na Wandę i powiedział przyjemnym głosem:

— Dzień dobry, Wando Romanowno, jestem Marek, twój wspólnik.

Wanda poczuła, jak przebiegł ją dreszcz. Uśmiechnęła się uprzejmie i odparła:

— Dzień dobry, proszę usiąść. — Była zdenerwowana, ale wkrótce rozmowa się potoczyła.

Za oknem lał deszcz, było już prawie północ. Wanda spojrzała na zegar wiszący w kuchni, schłodziła kolację i poszła spać. Ostatnio już nie dzwoniła do męża i nie czekała na niego. Zmęczyła się nerwami, a może po prostu przywykła do takiego życia. Nie widziała sensu w histerii.

Michała, swojego męża, kochała. Pobrali się z miłości, która zaiskrzyła między nimi na trzecim roku studiów. Półtora roku później urodził się syn Tomek, który teraz miał pięć lat.

Rodzice Wandy podarowali im mieszkanie w nowym budynku, w którym teraz mieszkali, ale planowali w przyszłości powiększyć metraż.

Niedługo po studiach Michał razem z przyjacielem Wojtkiem założyli firmę. Wojtek skończył medycynę, początkowo pracował w przychodni, potem otworzył prywatną klinikę. Michał był ekonomistą, przyjaciel zaproponował mu współpracę, a później ściągnął też innych kolegów z roku. Klinika się rozrastała, otworzyli nawet dwie filie w mieście.

Wanda została w domu, zajmowała się synem. Na początku też chciała pracować — w końcu była ekonomistką — ale mąż poradził:

— Wando, zostań z Tomkiem. Ja zapewniam nam dostatnie życie. Jak pójdzie do szkoły, wtedy pomyślisz o pracy.

— Zgoda, Misiu, choć w domu bywa nudno.

— Rozumiem, ale na razie tak zostawmy. — Żona się nie sprzeciwiła.

Żyło im się dobrze, co roku jeździli do Tajlandii, Wanda nie narzekała na brak pieniędzy. Mieli wszystko, nawet samochód dostała od męża na urodziny. Ale im lepiej szło Michałowi w biznesie, tym trudniejszy stawał się jego charakter. Nie był już tym wesołym studentem, który w niej się kochał.

Wieczory spędzała sama, czekając, aż mąż wróci po północy. Czasem go karmiła, częściej jednak od razu szedł spać. Czuła, że się od niej oddala. Nie mieli już tych serdecznych rozmów.

— Muszę się zmienić — pomyślała Wanda. — Odświeżyć się. — Poszła do salonu piękności.

Po metamorfozie założyła elegancką sukienkę i niespodziewanie odwiedziła męża w pracy. Gdy weszła do gabinetu, on się zdziwił.

— Wanda? I jeszcze taka przemieniona! Świetnie, wieczorem idziemy do restauracji. — Ale widać było, że nie jest zachwycony jej wizytą, nerwowo się wiercił.

Wieczór minął wspaniale, Michał podarował żonie kwiaty i mały prezent. Docenił jej nowy wygląd. Wanda była zadowolona, że wpadła na ten pomysł, a do tego spędzili razem miły czas.

— Misiu, może pomyślimy o drugim dziecku? — zaproponowała.

— O drugim? — zdziwił się. — Nie wiem, jakoś o tym nie myślałem. Zobaczymy.

Wanda już zasypiała, gdy zadzwonił telefon. Ze szpitala prosili, żeby natychmiast przyjechała, nic nie wyjaśniając. Drżała, poprosiła sąsiadkę, by została z Tomkiem. W głowie kotłowały się myśli — co się stało? Była pewna, że chodzi o męża. Wypadek?

Podeszła do wózka, jak we mgle. Leżał na nim mężczyzna z zakrwawioną twarzą — to był jej Michał. Jej ukochany mąż. Nie żył. Krzyczała, płakała, nie chciała uwierzyć. Ale to była prawda. W pamięci zostali tylko strzępy zdań: wypadek, reanimacja, dziewczyna…

Po tej nocy Tomka zabrali jej rodzice. Po pogrzebie zamknęła się w mieszkaniu na kilka dni. Wypiła całą butelkę koniaku, choć nie od razu. Nic nie pomagało. Godzinami przeglądała zdjęcia, wspominała, jak byli szczęśliwi. A teraz w jednej chwili wszystko się rozpadło.

Policjant wyjaśnił, że ktoś wjechał na ich pas i uderzył w samochód, w którym jechali Michał i Wojtek.

Minęło trochę czasu, rodzice nie zostawiali jej samej.

— Córko, nie zadręczaj się. Męża nie wrócisz, masz syna. Musisz żyć dla niego. Teraz sama będziesz musiała pracować — mówiła matka.

Wanda wiedziała, że przejmie udziały męża. Zebrała się w sobie i poszła do kliniki. Za biurkiem zamiast Asi siedziała nowa recepcjonistka.

— Dzień dobry, gdzie jest Asia?

— Dzień dobry, pani Wando Romanowno?

— Tak. Gdzie Asia?

— Zastępuję ją, a ona jest w szpitalu. Pani nie wiedziała?

— Nie, co się stało?

— Była w tym samym samochodzie, w którym Michał… zginął.

Dopiero teraz Wanda przypomniała sobie, że wspominano o jakiejś dziewczynie, o reanimacji. Wtedy nie była w stanie tego przetrawić. Pojechała do szpitala, Alek już przenieśli na oddział. Tym razem nie wpuścili jej do niej, ale postanowiła wrócić za kilka dni. Przynosiła jej potrzebne rzeczy i dopytywała o stan. W końcu pozwolono jej na wizytę.

Gdy Asia ją zobaczyła, patrzyła z przerażeniem. Nie wiedziała jeszcze, co stało się z resztą.

— Cześć, Aśka, jak się czujesz?

— Dzień dobry… — Dziewczyna zarumieniła się. — A Michał i Wojtek? Też tu są?

— Aśka… ich już nie ma.

Asia odwróciła się do okna, po policzkach płynęły łzy. Wanda wyszła, myśląc, że dziewczynie jest niedobrze. Po kilku tygodniach w szpitalu powiedziano jej, że Asię wypisują.

— Z Asią i dzieckiem wszystko w porządku, jutro ją wypuszczamy.

— Z dzieckiem? Jest w ciąży?

— Tak. Pani nie wiedziała?

Wanda była zaskoczona. Asia nie miała nikogo, nikt jej nie odwiedzał. Wróciła do sali, dziewczyna wyglądała już lepiej, nawet miała zdrowe rumieńce.

— Wypisują cię jutro. Mąż po ciebie przyjedzie?

— Nie mam męża.

— A ojciec dziecka? Dlaczego nie powiedziałaś, że jesteś w ciąży?

— Bałam się pani…

Wanda znów się zdziwiła.

— Mnie? Nie musisz się bać o pracę. Zostaniesz, potem pójdziesz na urlop macierzyński.

— To dziecko Michała. — Asia zakryła twarz ręWanda w milczeniu odwróciła się, wyszła z sali i pomyślała, że choć los raz po raz uderzał ją z całej siły, to jednak w głębi serca wiedziała, że dla tego dziecka – ostatniej cząstki Michała – znajdzie w sobie siłę, by wybaczyć.