Obca, ale bliska, jak własna

– Mamo Fajo, jak się masz? Szliśmy z Antosiem ze sklepu, przechodziliśmy obok, więc wstąpiliśmy, coś ci kupiliśmy – Julka przytulała swoją niebiologiczną matkę.

Postanowiły między sobą, że Faina i Julka będą uważać się za matkę i córkę. Faina miała już pod siedemdziesiąt, dokładniej sześćdziesiąt sześć lat. Jej życie nie było zbyt szczęśliwe, pełne problemów i trudności. Wszystko musiała przez to przejść.

Ale trzynaście lat temu Bóg ją wynagrodził – przytuliła się do niej Julka. Po prostu pewnego dnia zapukała do jej drzwi, Faina otworzyła. Przed nią stała młoda kobieta, brudna i posiniaczona. Szybko wpuściła ją do domu.

– Wejdź, kochanie, wejdź – kobieta rozglądała się nerwowo. – Nie bój się, mieszkam sama, tak się złożyło. – Co się stało, złotko? – gderała nad nią, pomagając zdjąć zniszczony płaszczyk.

Na dworze była jesień, choć dopiero początek, ale wilgotna i przenikliwie chłodna.

– Jak masz na imię? – spytała. – Ja jestem Faina Stefania, możesz mówić ciocia Faja, tak nawet lepiej.

– Julka… – cicho wydukała młoda kobieta i zaszlochała, a potem wybuchnęła płaczem.

– Popłacz, kochanie, popłacz, będzie lżej – powtarzała Faina, gładząc ją po włosach.

Wyciągnęła apteczkę, opatrzyła ranę na policzku, skóra była trochę zdarta, potem doprowadziła ją do porządku. Napoiła gorącą herbatą, choć od jedzenia na razie się wymówiła.

Nie wypytywała, czekała cierpliwie, wiedziała, że sama opowie. Minęło trochę czasu, Julka się rozgrzała.

– Dziękuję, ciociu Fajo, dziękuję. Strasznie zmarzłam, nie wiem, ile szłam pieszo, ale cały dzień. Gdzie jest ta wieś? Było już ciemno, nie ogarnęłam. Po prostu padłam ze zmęczenia, więc zapukałam do was.

– To Siennowo, nasza wieś spora, a ty skąd jesteś?

– Mieszkałam z mężem w gminie, no właściwie to byliśmy małżeństwem dopiero od dwóch lat. Kiedy się spotykaliśmy, wydawało się normalnie, ale gdy zamieszkaliśmy razem, wtedy pokazał prawdziwe oblicze. Twardy i kłótliwy, często podnosił na mnie rękę. Chciałam dziecko, a on powiedział, że mu to niepotrzebne. Dzieci nie lubił. Ale zaszłam w ciążę, powiedziałam mu. A on mnie uderzył, potem jeszcze raz, zobaczyłam jego wzrok i przestraszyłam się o siebie i o dziecko. Chwyciłam płaszcz z wieszaka i czapkę, dobrze, że zdążyłam zarzucić buty, bo pewnie myślał, że nie ucieknę. A iść nie miałam gdzie, jestem z domu dziecka. Bałam się go, więc szłam. Gdzieś drogą, gdzieś koło lasu, żeby mnie nie dogonił. Potem zobaczyłam polną ścieżkę i skręciłam, trafiłam tu.

– Tak, córeczko, narobiłaś sobie strachu. Ale nic, nie dam cię skrzywdzić, byleby z dzieckiem było dobrze. A jeśli chcesz, zostań u mnie na zawsze, żyję sama… tak wyszło – westchnęła ciężko Faina.

I tak Julka u niej zamieszkała, a potem urodził się synek, Antoś. Faina pomagała przy dziecku. Uważała go za wnuka, a Julkę za córkę. Julka też traktowała ją jak matkę, aż pewnego dnia się umówiły.

– Ciociu Fajo, a mogę ci mówić „mamo”? Antoś przecież nazywa cię babcią.

– Oczywiście, córeczko, przecież i ja cię tak nazywam, już dawno was za swoich uważam.

– No to tak, mamo Fajo, i ja tak myślę – obca, ale swoja, rodzinna.

I tak już razem żyły. Julka znalazła pracę, roznosiła pocztę, choć miała wykształcenie technologa, ale gdzie tu w wiosce szukać takiej pracy. Antoś rósł, Faina go pilnowała.

– Fajo, twoja Julka to złoto, szanująca, przyjęła się u nas, a Antoś też dobrze wychowany – mówiły jej sąsiadki w sklepie. – No szczęście ci sprzyja. Rodzona córka cię porzuciła, a tu proszę, Bóg dał ci Julkę… Widać nie tak bardzo grzeszna jesteś.

– Też dziękuję Panu Bogu, że skierował do mnie Julkę tamtego wieczoru. Byłyśmy jak dwie samotne ćmy w nocy, przywarłyśmy do siebie i już się nie rozstaniemy. Ja sama, ona też sama. A we dwójkę już nie czujemy samotności, właściwie we trójkę. Antoś nam nudy nie daje.

We wsi mieszkał Maks, właśnie on zwrócił uwagę na Julkę, bardzo mu się spodobała swoją skromnością i uprzejmością. A to, że ma syna, to dla niego nie problem, dzieci lubi wszystkie. Sam nie miał swoich, jakoś mu się nie poszczęściło, rozwiódł się z Tamarą, bo nie chciała rodzić, wyjechała do swojej wioski, gdzie teraz wiedzie hulaszczy tryb życia. A on długo nie mógł się pozbierać. Do nikogo serce mu nie zabiło, aż nagle pojawiła się Julka. Długo się przyglądał, bo jednak nie miejscowa, przyjezdna. Kto wie, co jej w głowie.

Ale oświadczył się jej. Julka oczywiście się wahała, ale Faina poradziła:

– Wyjdź za Maksa, dobry chłop, nie rozpieszczony, a to, że pech miał z żoną, to i ty też. Będziecie żyć w miłości i zgodzie. Antosia pokocha jak swojego.

– Mamo Fajo, a ty znowu będziesz sama?

– Oj, co ty, Julko, Maks mieszka przecież dwa domy dalej, będziemy sąsiadkami. Nie martw się i nie odmawiaj mu.

I tak Julka wyszła za Maksa. Do syna odniósł się ciepło, a potem urodziła się jeszcze córeczka. Faina żyje sama, ale oni jej we wszystkim pomagają, Maks też ją szanuje i traktuje jak teściową. Cieszy się, że na starość nie zostanie sama. A przecież kiedyś było inaczej…

Dawno temu Faja wyszła za mąż do sąsiedniej wioski za Arkadiusza, jak myślała – z miłości. Urodziła córkę, Wandę. Z początku jakoś żyli z teściową pod jednym dachem. Teściowa przyjęła synową, nie było między nimi nieporozumień. Faja zawsze jej ustępowała, tak nauczyła ją matka – teściową trzeba szanować.

Ale Arkadiusz coraz częściej wracał z pracy podchmielony, aż w końcu zaczynał przesiadywać do późna.

– Gdzie się włóczysz? – beształa go matka. – Żona z córką nie śpią, czekają, a ty… taki owaki.

A on tłumaczył, że dużAle teraz, gdy w jej życiu pojawili się Julka, Antoś, Maks i maleńka Zosia, Faina w końcu odnalazła spokój i prawdziwe szczęście.