Napełnię twoją duszę miłością

Kto by pomyślał, że dwie przyjaciółki od dzieciństwa, Kasia i Agnieszka, mogłyby się pokłócić. Sąsiedzi szeptali:

– Co takiego się stało? Przyjaciółki pokłóciły się tak, że nawet nie zagadają do siebie. Jak się spotkają na drodze, omijają się szerokim łukiem, udają, że się nie widzą. A przecież mieszkają obok siebie.

Obie milczały, więc sąsiedzi tylko zgadywali, a baby przy studni wymyślały coraz dziwniejsze powody. Jedno wiedzieli na pewno – Marysia, córka Kasi, i syn Agnieszki, Wojtek, chodzili ze sobą. Znajomość mieli od szkoły, ale po maturze ich drogi się rozeszły. Wojtek poszedł do wojska, a Marysia wyjechała na studia do Warszawy.

Od dziecka widywano ich razem – do szkoły i ze szkoły, po lekcjach biegali z paczką po wsi, latem pluskali się w rzece, a gdy dorastali, spotykali się i przesiadywali na brzegu.

– Maryś, wychodź! – słyszała głos chłopaka pod oknem i w mgnieniu oka wyskakiwała z domu. Umawiali się jeszcze wieczorem.

Byli zupełnie różni. Żywa, przebojowa Marysia i spokojny, małomówny Wojtek, który zanim coś zrobił, zawsze się zastanowił i podrapał po głowie. Przywództwo zawsze miała Marysia. To ona wymyślała plany.

– Wojtek, jutro idziemy po grzyby! – a on drapał się po głowie i kiwał. – Wojtek, jutro na plażę! – znów się zgadzał, nigdy nie protestował.

Kasia i Agnieszka od dziecka bawiły się w dom, w chowanego, biegały do siebie, bo ich rodziciele mieszkali tuż obok, przez płot. Ta przyjaźń trwała od pokoleń. Nawet ich rodzice, dziadkowie, byli sąsiadami i trzymali się razem. Chodzili do tej samej klasy. Za mąż wyszły prawie w tym samym czasie, za swoich chłopaków.

Pierwsza rozwiodła się Kasia, gdy Marysia miała trzy lata. Jej mąż był awanturnikiem i zawistnym typem, pił i czasem dawał żonie w twarz, nie panując nad sobą. A ona nie wybaczała takich rzeczy.

– O Jezu, Kasia, jaki siniak! Cały policzek! – przeraziła się Agnieszka, widząc przyjaciółkę. Nie musiała pytać, skąd to się wzięło. Doskonale wiedziała.

– Wyrzuciłam tego chama za drzwi. Nie wiem, gdzie się podział, pewnie do matki.

– Dobrze zrobiłaś. A mój wczoraj też się wyróżnił – leżał na kanapie, a Wojtek kręcił się obok. Zawadzał mu, więc kopnął chłopaka tak, że ten odleciał. Na szczęście nie uderzył głową. Stanęłam w obronie syna, a on mi powiedział, że następnym razem dostanę, jeśli nie uspokoję „swojego” dziecka. Zauważyłaś? „Swego”, a nie „naszego”. Jakby Wojtek nie był jego synem.

Przyjaciółki pogadały i rozeszły się. A pół roku później po wsi poszła wieść:

– Agnieszka wyrzuciła swojego „ukochanego”… Podobnie dręczył ją podejrzeniami, że Wojtek nie jest jego synem. A przecież jest do niego podobny. A Agnieszka zawsze była skromną dziewczyną, nie wdawała się z chłopakami. Wyszła za mąż i tyle.

Tak właśnie było. Były mąż zatruł Agnieszce życie zazdrością i podejrzeniami. Nawet nóż przyłożył jej do gardła. Przestraszyła się i wyrzuciła go. Obie zostały same, z dziećmi, ale nie narzekały. O nowych facetach nawet nie myślały. Byli mężowie gdzieś wyjechali. I zostały im dwie pociechy – Marysia i Wojtek.

Po maturze Wojtek zrobił prawo jazdy, Marysia poszła na studia. On czekał na pobór, ona wyjechała do miasta. Wezwanie przyszło pod koniec listopada. Marysia wróciła, żeby odprowadzić Wojtka do wojska. Przez trzy dni nie rozstawali się. Potem impreza i odprowadzili go na dworzec.

Całą zimą Marysia przyjeżdżała na weekendy, wpadała do Agnieszki, a ta opowiadała, co Wojtek pisze, choć sama też z nim korespondowała. Z czasem Agnieszka zauważyła, że Marysia przestała przyjeżdżać. Ostatni raz była po Nowym Roku na feriach, potem parę razy, a w marcu już wcale.

– Kasia, czemu Marysia się nie pokazuje? – pytała Agnieszka, zaglądając do przyjaciółki po pracy.

– Studia, dużo zajęć, ślęczy nad książkami.

Minął marzec, zaczął się kwiecień, a Marysia jak nie było, tak nie ma. Za to Kasia sama wybrała się do niej. Agnieszka zauważyła, że przyjaciółka stała się jakaś inna – mało mówiła, tylko do pracy i z powrotem, nawet do niej nie zaglądała, ledwie rozmawiała na ulicy.

Po powrocie Kasia znów milczała, a Agnieszkę rozpierała ciekawość. Nie wytrzymała. Poszła wieczorem.

– No, gadaj – zaczęła od progu. – Co ukrywasz?

Kasia machnęła ręką i wyznała:

– Po co już ukrywać? I tak wszyscy się dowiedzą. Marysia wyszła za mąż. Czeka dziecka.

Agnieszka najpierw myślała, że się przesłyszała. Potem zrozumiała i wyleciała za drzwi jak oparzona.

– Jak to, za mąż?! Dziecka czeka! – wściekała się. – A co z Wojtkiem? Ech, Wojtek, co teraz będzie?

Zaraz złapała kartkę, długopis i napisała do syna list. Wylała w nim żal, ale go też uspokajała, żeby się nie załamywał. Wojtek po dwóch latach służby nie wrócił do domu. Wyjechał z kolegą na północ. Zamieszkał w hotelu robotniczym i pracował. Ciągle pracował.

Robił na budowie, solidnie, wszystko mu w rękach grało. Nie unikał żadnej roboty. Tylko praca przytępiała ból, który zagnieździł się w jego sercu po liście matki.

Kasia i Agnieszka przestały się przyjaźnić, nie odwiedzały się. Przez trzy lata Wojtek tylko raz wpadł do domu, na parę dni. Pomógł matce, trochę dom naprawił, posiedział nad rzeką i wrócił. Marysia w ogóle się nie pokazywała. Zapomniała drogi do rodzinnego domu. Ani z mężem, ani z synkiem nigdy nie przyjechała.

– Marysia u Kasi zadziera nosa, miejska się zrobiła i do domu jej nie ciągnie – plotkowały baby. – Chociaż wnuka by przywiozła.

Agnieszka dawno nie widziała sąsiadki, aż pewnego dnia przyszła listonoszka Renata.

– Cześć, Agnieszka. Wpadłam do ciebie – powiedziała, siadając.

– Coś od Wojtka? Czy coś się stało? – zaniepokoiła się. – Chodź, usiądź.

-Ale gdy Wojtek zobaczył Marysię z ich synkiem nad rzeką, cała przeszłość odżyła – i zrozumiał, że ich miłość przetrwała wszystko, a teraz mają szansę odbudować rodzinę.