Pragnienie życia w harmonijnym świecie

– Dzień dobry – burknęła Kinga, wchodząc do biura i rozsiadając się na swoim miejscu, odpalając komputer.

– Dzień dobry – odpowiedziały Weronika i Jadwiga, wymieniając zdziwione spojrzenia.

Zwykle rozmowna i pogodna Kinga dziś milczała, siedząc ponura jak szare, deszczowe niebo za oknem. W biurze zaległa cisza, ale Weronika, która nie znosiła długich milczeń, w końcu zaproponowała:

– Dziewczyny, kawę? Zaraz zrobię. – Wstała i przeszła za parawan, gdzie stał mały stolik z ekspresem, kubkami i wazonikiem pełnym cukierków.

– Jasne – zgodziła się Jadwiga, Kinga milczała.

W biurze pracowały we wszystkich trzy: Kinga – zamężna, z dziesięcioletnim synem, trzydziestolatka; Weronika – także zamężna, z dwójką dzieci, trzydziestosześciolatka; i Jadwiga, która jeszcze nie wyszła za mąż, ale mieszkała z chłopakiem – dwudziestosiedmiolatka.

Weronika była najruchliwsza – może z racji wieku, a może po prostu taka była. I to ona zawsze inicjowała rozmowy, reszta tylko podłapywała.

Wyszła zza parawanu z tacą, na której stały trzy kubki kawy. Podeszła do Kingi, ta w milczeniu wzięła swoją, skinęła głową z wdzięcznością. Jadwiga zaś powiedziała:

– Dzięki, Weronika, ty u nas królowa domowego zacisza…

Rozśmieszały się, Kinga tylko się uśmiechnęła. Pierwsza nie wytrzymała Weronika.

– Kinga, co się stało? Przestań milczeć, bo czuję się nieswojo. Żeś się na nas obraziła?

– Ależ skąd, Weronika, za co? W domu nerwy – odparła.

– Z Felkiem się pokłóciłaś? – zdziwiła się Jadwiga. Wszystkie wiedziały, że rodzina Kingi była zgodna, kłótnie zdarzały się rzadko, a przynajmniej Kinga nigdy nie narzekała.

– Raczej nie w domu, a z rodziną.

– Aaaa, znów ta twoja Bronka cię denerwuje? No ile można, olej ją – radziły koleżanki.

– Jak mam olej, skoro mieszkamy w jednym podwórku. Nie wyprowadzimy się przecież przez nią, mamy swój dom. Felek się nie przejmuje, brat Zbyszek też spoko, ale Bronka to już coś… Już nie mogę – wybuchnęła Kinga. – Wczoraj powiedziałam jej wszystko, a teraz nie wiem, jak będziemy żyć obok siebie.

Gdy Kinga wyszła za Felka, jego ojciec dobudował dom obok swojego. Po ślubie od razu się tam wprowadzili, bo w rodzinnym domu mieszkał starszy brat Zbyszek z żoną Bronką i małym synkiem. Oba domy były solidne, wygodne. Ojciec Felka pracował w budowlance, miał dostęp do materiałów, więc postawił oba tanio.

Ale tydzień po ślubie młodszego syna w wypadku zginęli rodzice Felka i Zbyszka. I tak bracia zostali w swoich domach, żyjąc przy jednym podwórku.

Na początku było dobrze. Prawie jednocześnie Kinga i Bronka urodziły dzieci – Kinga syna, Bronka córkę. Życie toczyło się równolegle.

– Felek, fajnie, że mieszkamy obok twojego brata – cieszyła się Kinga.

– Normalnie – odpowiadał bardziej powściągliwy mąż.

Gdy dzieci podrosły, obie wróciły do pracy, maluchy chodziły do przedszkola. Życie płynęło, ale Kinga z czasem zrozumiała, że z Bronką są jak ogień i woda. No cóż, ludzie bywają różni.

W domu Kingi i Felka panował spokój. U Zbyszka za to często słychać było krzyki i awantury – Bronka dawała upust charakterowi. Wszędzie ją było słychać.

– Znowu Bronka szaleje – mówił Felek. – Zbyszkowi się nie poszczęściło.

Kinga była spokojna i ugodowa. Bronka – jej przeciwieństwem.

– Jestem cichą osobą – tłumaczyła Kinga. – Nie lubię hałaśliwych zabaw, imprez. Najważniejsza jest dla mnie rodzina. Dla mnie to cały świat. Lubię ciszę, spokój. Felek też taki jest.

I to była prawda. Kinga wychowała się w spokojnej rodzinie, gdzie rodzice nigdy się nie kłócili. Dlatego tak postrzegała życie.

Ale Bronka? Ona wręcz przeciwnie – głośna, narzucająca się, uważająca, że rodziny powinny żyć „w kupie”, jak mówiła.

– Lubię, jak jest razem – ciągle powtarzała. – Tak trzeba, żebyśmy się ciągle widywali. Jesteśmy jedną rodziną.

Kinga rozumiała, ale widziała to inaczej.

– Tak, w większym sensie, jesteśmy jedną rodziną. Ale moja rodzina to Felek i syn.

Mąż ją rozumiał. Ale Bronka… nie dawała żyć. Uważała się za panią całego podwórka, choć każda rodzina miała swoją część. Jako starsza synowa narzuciła swoje zasady. Kinga od początku się podporządkowała i już nie miała wyjścia.

Dzięki wychowaniu Kinga nigdy nie wpadła do domu Zbyszka i Bronki bez pukania. Zawsze grzecznie zapukała, czasem nawet zadzwoniła, by zapytać, czy można wejść.

Bronka za to wpadała jak huragan do domu Felka i Kingi – bez pukania, bez zapowiedzi. Nawet gdy Kinga karmiła syna lub usypiała go, Bronka wpadała z krzykiem:

– O, Kinga, śpisz dziecko? No to później! – A maluch już nie mógł zasnąć, czasem płakał od jej wrzasków.

– Felek – skarżyła się Kinga – mam wrażenie, że ona robi to specjalnie. My tak nie robimy. – Mąż przyznawał jej rację, ale nic nie mógł zrobić.

Często, zwłaszcza w weekendy, Kinga wstawała wcześnie, robiła kawę i spokojnie piła ją, patrząc w okno, gdy mąż i syn spali. Dla nich potem smażyła jajecznicę, gotowała kaszę. Lubiła takie poranki, gdy nie trzeba się spieszyć.

I właśnie wtedy w oknie pojawiała się twarz Bronki.

– O, już wstałaś? Kawę pijesz? Nalej i mi, zaraz wpadnę! – I wpadała, choć Felek i syn jeszcze spali. – O, śniadanie już gotowe? Ja jeszcze nic nie jadłam, zjemy razem!

Kinga nienawidziBronka w końcu wybuchnęła takim skandalem, że Kinga postawiła ją przed wyborem – albo zacznie szanować ich granice, albo ich drogi się rozejdą na dobre.