Ser przyjaciółki mamy

Nikt dokładnie nie pamięta, skąd wzięła się ciocia Hania – przyjaciółka mamy. Miałam wrażenie, że istniała od zawsze, jak ciemność, karaluchy i Kuba Wojewódzki. Tata podejrzewał, że to agent tajnego rządu, wmanewrowany w społeczeństwo dla eksperymentów. Dziadek był pewien, że ciocia Hania to piąty jeździec Apokalipsy, wyrzucony z grupy za zbytnią gorliwość. Nawet mama nie potrafiła wyjaśnić, skąd się znały. Ciocia Hania była jak zagadkowy klucz na wiązce – nie wiadomo po co, ale wyrzucić szkoda.

Nie miała męża ani dzieci, za to mnóstwo wolnego czasu. Takie kobiety są groźniejsze niż epidemia. Zalejesz jej nogi betonem, wrzucisz na dno oceanu – i tam rozpęta burzę, aż cały podwodny świat wyrośnie sobie nogi, by uciec na ląd.

Gdy chodzi o żyłkę do interesów, ciocia Hania miała żyłkową zakrzepicę. Co roku fundowała nam nowy projekt, a ucieczka nawet za granicę nie pomagała – miała paszport, wizy i mówiła płynnie w trzech językach, ale w żadnym nie rozumiała słowa „nie”.

Kiedyś sprzedawała kubańską kosmetykę, od której mamie urosły jedwabiste wąsy i rozwinęło się uzależnienie. Później robiła męską bieliznę z syntetycznej merynosowej wełny – tu cierpiał tata. Obiecywała mu „męską moc” i żądała feedbacku po miesiącu noszenia. Tata dał go po trzech dniach. Podobno tego wieczoru zadzwonił do niego Tomasz Karolak i poprosił o autograf.

Dziadkowi też się dostało – ciocia Hania wciskała mu suplementy na „oczyszczenie jelit i uregulowanie ciśnienia”. Dziadek potem przez tydzień pojawiał się w wiadomościach, a przez miesiąc w prognozie pogody, gdy tylko wyszedł na dwór.

Pomysłów miała bez liku: mydła z wyciągiem z barszczu Sosnowskiego, zdrowe słodycze z kolendry i ostrożenia, wyroby z węgorza. Potrafiła godzinami zachwalać swoje produkty, aż człowiek nie zaczynał ewoluować wstecz i stawał na cztery łapy. Gdy ofiara traciła wiarę w Boga, naukę i zdrowy rozsądek, ciocia Hania rzucała „promocję”. I wtedy już się poddawali. A my, jako jej „bliscy” – dostawaliśmy darmowe próbki.

Miesiąc temu zaczęła robić domowy ser i przynosić go nam w każdym możliwym stanie skupienia. Zapachu nie da się opisać. Nasze mieszkanie pewnie przez dekadę nie nadaje się ani na sprzedaż, ani na wynajem – podobnie jak cała klatka. Tylko dziadek się ucieszył: już go nie zmuszano do prania skarpet, a nawet chwalono za zasadniczość.

Ser był dziwny. Łamał zęby tarce, eksplodował razem z mikrofalówką i ulatniał się w piekarniku. Czasem mieliśmy wrażenie, że atakuje inne produkty w lodówce i zamienia je w siebie.

Kiedyś dodałem go do makaronu z keczupem. Na wyjściu dostałem wzbogacony uran, i teraz rodzinie zakazano wyjazdów zagranicznych na siedem lat.

Mama prosiła o cierpliwość. Ciocia Hania zapewniała, że pierwsze koty za płoty, a następna partia będzie „bomba”. Gdy to usłyszał, dziadek chodził tydzień z młotkiem i groził, że wykreśli nas z testamentu, jeśli w jego talerzu znajdzie się choć okruszek sera. Tacie było trudniej – kochał mamę bardziej niż życie (sam sobie winien), więc wyboru nie miał.

A co do mnie? Ciocia Hania oznajmiła, że współczesne dzieci mają w sobie całą tablicę Mendelejewa, więc mogę jeść czekoladki razem z opakowaniem. A zamiast krwi mam olej palmowy. Ale jej produkt? Czysta natura – przekonywała mamę, a o dziadkowym liczniku Geigera, który oszalał, mówiła: „On mi nie autorytet!”.

Ale stało się coś dziwnego. Ser okazał się… nie taki zły. Owszem, przed degustacją wypiliśmy po litrze węgla aktywnego i przygotowaliśmy się na każdą ewentualność. Ale smak? Na nasze zdziwienie – nie było potrzeby go maskować. Ser był delikatny, maślany, z ledwo wyczuwalną nutą ziół i lekko orzechowym posmakiem. Mama zrobiła kanapki, tata dodał go do sałaty, a nawet dziadek, zwabiony zapachem, zjadł parę kawałków.

Ciocia Hania chyba wygrała. Pierwszy raz w życiu jej słowa nie były oderwane od rzeczywistości, a projekt spotkał się z uznaniem. Dopiero mamie wyznała, że ser wcale nie jest jej dziełem – zrobił go jej nowy mąż, kucharz, którego omal nie zabiła na pierwszej randce, podając mu „serową zupę”. Facet trzy dni leżał pod kroplówką, a gdy odzyskał przytomność, oznajmił, że doznał olśnienia. Między życiem a śmiercią zrozumiał swoje powołanie: chronić ludzkość przed pomysłami cioci Hani. Jeśli wpadnie jej coś do głowy – on zrobi to sam, a jej pozwoli zbierać laury. Nawet się z nią ożenił – pewnie z poczucia obowiązku wobec planety.

Od tamtej pory uważnie śledzimy ich związek. I gorąco modlimy się, żeby tej parze dobrze się wiodło.