Pokonać przeciwności losu

Drzwi do gabinetu się otworzyły, na progu stanął wysoki, opalony mężczyzna i spojrzał uważnie na Władysławę, mówiąc przyjemnym głosem:

— Dzień dobry, Władysława Romanowna, jestem Marek, twój wspólnik.

Władysławę przeszedł dreszcz, uśmiechnęła się i uprzejmie odpowiedziała:
— Dzień dobry, proszę usiąść. — Była zdenerwowana, ale wkrótce rozmowa się rozwinęła.

Za oknem lało, zbliżała się północ. Władysława spojrzała na zegar wiszący w kuchni, schłodziła niedojedzoną kolację w lodówce i poszła spać. Ostatnio już nie dzwoniła do męża i nie czekała na niego. Zmęczyła się nakręcaniem, a może po prostu przywykła do takiego życia. Nie widziała sensu w histerii.

Michała, swojego męża, kochała. Pobrali się z miłości, która wybuchła między nimi na trzecim roku studiów. Półtora roku później urodził się syn, Tomek, teraz miał pięć lat.

Rodzice podarowali im mieszkanie w nowym budynku, ale planowali w przyszłości powiększyć metraż.

Niedługo po studiach Michał razem z przyjacielem Jackiem założyli firmę. Jacek skończył medycynę, początkowo pracował w przychodni, później otworzył prywatną klinikę. Michał był ekonomistą, przyjaciel zaproponował mu wspólnictwo. Z czasem klinika się rozrosła, otworzyli nawet dwa oddziały w Warszawie.

Władysława została w domu, zajmowała się synem. Początkowo chciała pracować, bo też była ekonomistką, ale mąż przekonał ją:
— Władziu, zostań w domu, zajmij się Tomkiem. Ja zapewniam nam wygodne życie. Jak pójdzie do szkoły, wtedy pomyślisz o pracy.
— Zgoda, Misza, tylko trochę nudno w domu.
— Rozumiem, ale na razie tak ustawmy sprawy. — Żona nie protestowała.

Żyli wygodnie, co roku jeździli do Tajlandii. Władysława nie narzekała na brak pieniędzy. Mieli wszystko, nawet na urodziny mąż podarował jej samochód. Ale im bardziej firma Michała się rozwijała, tym trudniejszy stawał się jego charakter. Nie był już tym wesołym studentem, który się w niej kochał.

Wieczory spędzała sama, czekając, aż mąż wróci po północy. Czasem go karmiła, częściej jednak od razu szedł spać. Czuła, że się oddala, nie mieli już tych szczerych rozmów co dawniej.

— Muszę zmienić wizerunek — postanowiła Władysława. — Odnowić się. — Poszła do salonu piękności.

Po metamorfozie założyła elegancką sukienkę i niespodziewanie odwiedziła męża w pracy. Gdy weszła do gabinetu, zdziwił się.
— Władysława? I tak się zmieniłaś? Świetnie, dziś idziemy do restauracji. — Ale widziała, że nie był zadowolony z jej wizyty, nerwowo się kręcił.

Wieczór minął przyjemnie, Michał wręczył jej kwiaty i drobny prezent. Docenił jej przemianę. Władysława cieszyła się, że wpadła na ten pomysł, a dodatkowo dobrze się razem bawili.

— Misza, może pomyślimy o drugim dziecku? — zaproponowała.
— O drugim? — zdziwił się. — Nie wiem, jakoś o tym nie myślałem. Zobaczymy. — Odpowiedział wymijająco.

Władysława już zasypiała, gdy zadzwonił telefon. Ze szpitala prosili, by natychmiast przyjechała, nie tłumacząc dlaczego. Drżąc, poprosiła sąsiadkę, by zajęła się Tomkiem. W głowie kłębiły się myśli — co się stało? Była pewna, że chodzi o męża. Wypadek?

Podeszła do wózka, na którym leżał mężczyzna z krwawiącą twarzą. To był jej Michał. Jej jedyny mąż. Nie żył. Płakała, krzyczała, nie chciała uwierzyć. Ale to była rzeczywistość. W pamięci zostały tylko strzępy słów — wypadek, reanimacja, dziewczyna…

Po tej nocy Tomka zabrali jej rodzice, a ona po pogrzebie zamknęła się w mieszkaniu na kilka dni. Wypiła całą butelkę koniaku, nie od razu, ale przez ten czas. Nic nie pomagało. Godzinami przeglądała zdjęcia, wspominała ich szczęście, które w jednej chwili się skończyło.

Policja wyjaśniła, że ktoś wjechał na ich pas i uderzył w samochód, w którym jechali Michał i Jacek.

Minęło trochę czasu, rodzice nie zostawiali jej samej.
— Córko, nie zatapiaj się w smutku — mówiła matka. — Męża nie wrócisz, ale masz syna. Musisz żyć dla niego. Teraz sama będziesz musiała pracować.

Władysława wiedziała, że przejmie udział męża w firmie. Zebrała się w sobie i poszła do kliniki. Za recepcją zamiast Asi siedziała inna sekretarka.
— Dzień dobry, gdzie Asia?
— Dzień dobry, pewnie pani Władysława Romanowna?
— Tak. Gdzie Asia?
— Tymczasowo ją zastępuję, ona jest w szpitalu. Pani nie wiedziała?
— Nie, co się stało?
— Była w tym samym samochodzie, w którym Michał… zginął.

Dopiero teraz Władysława przypomniała sobie, że mówiono o jakiejś dziewczynie, o reanimacji. Wtedy nie miała głowy, by o to pytać. Pojechała do szpitala, ale Asi jeszcze nie można było odwiedzać. Wróciła po kilku dniach, przyniosła jej potrzebne rzeczy, dopytywała o stan. W końcu pozwolili jej wejść.

Gdy Asia ją zobaczyła, spojrzała przerażona. Nie wiedziała jeszcze, co stało się z resztą.
— Cześć, Asia, jak się czujesz?
— Już lepiej — odparła, czerwieniąc się. — A Michał i Jacek? Są w szpitalu?
— Asińciu… ich nie ma. Pochowaliśmy ich — cicho odpowiedziała Władysława.

Asia odwróciła się do okna, po policzkach spływały łzy. Władysława wyszła, myśląc, że dziewczyna źle się czuje. Po kilku tygodniach w szpitalu powiedziano jej, że Asię wypisują.
— Z Asią i jej dzieckiem wszystko w porządku, jutro wychodzi.
— Z dzieckiem? Jest w ciąży?
— Tak. Pani nie wiedziała?
Władysława zdziwiła się — Asia nie miała nikogo, nikt jej nie odwiedzał. Weszła do sali, Asia wyglądała już lepiej.
— Lekarz mówi, że jutro wychodzisz. Przyjadę po ciebie, czy mąż cię odbierze?
— Nie mam męża — szepnęła Asia.
— A ojciec dziecka? Dlaczego nie mówiłaś, że jesteś w ciąży?
— Bałam się pani…
— Mnie? Dlaczego? Nie martw się o pracę, wrócisz, potem weźmiesz urlop macierzyński.
— To dziecko Michała — wyznaWładysława wzięła głęboki oddech, spojrzała na Asię, a potem cicho powiedziała: „Wychowamy go razem, bo to teraz moja rodzina.”