Ser przyjaciółki mamy

Ser ciotki Ewy

Nikt dokładnie nie pamięta, skąd wzięła się ciocia Ewa – przyjaciółka mamy. Wydawało mi się, że istniała od zawsze – jak ciemność, karaluchy i Krzysztof Ibisz. Tata uważał ją za agentkę tajnego rządu, wcieloną w szeregi zwykłych obywateli w celu przeprowadzania eksperymentów społecznych. Dziadek zaś był przekonany, że ciocia Ewa to piąty jeździec Apokalipsy, wyrzucony z zespołu za zbytni zapał. Nawet mama nie potrafiła wyjaśnić, skąd się znały. Ciocia Ewa była jak tajemniczy klucz na wiązce – nie wiadomo do czego służy, ale wyrzucić go strach.

Ciocia Ewa nie miała ani męża, ani dzieci, za to miała mnóstwo wolnego czasu. Takie kobiety są groźniejsze niż epidemia. Zalewasz jej nogi betonem, wrzucasz na dno oceanu – a i tam rozpęta taką aktywność, że cały podwodny świat odrośnie sobie kończyny, by uciec.

Gdy chodzi o zmysł handlowy, ciocia Ewa miała jego udar. Co roku skazywała nas na nowy projekt, od którego nie dało się uciec nawet za granicę. Miała paszport, multum wiz, mówiła płynnie w trzech językach, ale w żadnym nie rozumiała słowa „nie”.

Kiedyś sprzedawała kubańskie kosmetyki pielęgnacyjne, od których mamie wyrosły jedwabiste wąsy i rozwinęło się uzależnienie. Potem robiła męską bieliznę z syntetycznej merynosowej wełny – tu cierpiał tata. Obiecywała mu „męską siłę” i żądała opinii po miesiącu noszenia. Tata wydał ją po trzech dniach. Podobno tego wieczoru zadzwonił do niego Cezary Pazura i poprosił o autograf.

Dziadkowi też się dostało. Ciocia Ewa wciskała mu suplementy „na oczyszczenie jelit i ciśnienie”. Potem pokazywali go przez tydzień w wiadomościach, a przez miesiąc w prognozie pogody, gdy tylko wyszedł na spacer.

Pomysłów miała bez liku: mydło ręcznie robione z wyciągiem z barszczu Sosnowskiego, zdrowe słodycze z kolendry i ostu, wyroby z węgorza. Potrafiła godzinami zachwalać zalety swoich produktów, aż człowiek nie zaczynał ewoluować wstecz i stawał na czworaka. Gdy wiara w Boga, naukę i rozum słabła całkiem, proponowała rabat. I ofiara się poddawała. Nam, jako „bliskim”, „wiodło się” najlepiej – dostawaliśmy darmowe próbki.

A miesiąc temu ciocia Ewa zaczęła robić domowy ser i znosić go do nas w każdym możliwym stanie skupienia. Zapachu nie da się opisać. Nasze mieszkanie pewnie przez dekadę nie nadaje się ani na sprzedaż, ani na wynajem – podobnie jak cała klatka schodowa. Tylko dziadek się ucieszył – nikt już nie kazał mu prać skarpet, a nawet chwalili go za upór.

Ser był dziwny. Łamał zęby tarki, eksplodował w mikrofalówce i wyparowywał w piekarniku. Czasem wydawało się, że atakował inne produkty w lodówce i przemieniał je w swoje kopie.

Pewnego dnia dodałem go do makaronu i polałem ketchupem. Efektem był wzbogacony uran, i teraz rodzinie zakazano wyjazdów za granicę na siedem lat.

Mama prosiła o cierpliwość. Ciocia Ewa zapewniała, że pierwsze koty za płoty, a nowa partia będzie „bomba”. Gdy dziadek to usłyszał, chodził tydzień z młotkiem i groził, że wykreśli nas z testamentu, jeśli choć okruch sera trafi na jego talerz. Tata miał gorzej – kochał mamę nad życie (sam sobie winien), więc wyboru nie miał.

A mnie ciocia Ewa oświadczyła, że we współczesnych dzieciach jest cała tablica Mendelejewa i mogę jeść czekoladki razem z opakowaniem. W żyłach mam olej palmowy, a jej ser to „prawdziwy produkt” – przekonywała mamę, a o dziadkowym liczniku Geigera, który oszalał, mówiła: „To nie autorytet!”.

Ale stało się coś dziwnego. Ser okazał się całkiem niezły. Owszem, przed degustacją wypiliśmy litr węgla aktywnego i zabezpieczyliśmy się na wypadek nagłej katastrofy, ale z jego smakiem nie było problemu – był delikatny, śmietankowy, z subtelną nutą przypraw i lekkim orzechowym posmakiem. Mama przygotowała kanapki, tata dodał go do sałatki, a nawet dziadek, zwabiony zapachem, skosztował kilku kawałków.

Wydawało się, że ciocia Ewa zwyciężyła. Pierwszy raz jej słowa nie rozmijały się z rzeczywistością, a projekt zyskał aprobatę. Choć tylko mamie wyznała, że to nie ona zrobiła ser, lecz jej nowy mąż – kucharz restauracyjny, którego niemal zabiła na pierwszej randce, podając mu „serową zupę”. Mężczyzna trzy dni leżał pod kroplówką, a gdy oprzytomniał, oznajmił, że doznał oświecenia. Między życiem a śmiercią zrozumiał swoje przeznaczenie: ratować świat przed pomysłami cioci Ewy. Gdy tylko wpadnie jej coś do głowy, on będzie działał, a ona może przypisywać sobie zasługi. Nawet się z nią ożenił – zapewne z poczucia odpowiedzialności za ludzkość.

Od tamtej pary pilnie obserwujemy ich związek. I gorąco modlimy się, by wszystko im się układało.