Ser przyjaciółki mamy

Nikt dokładnie nie pamięta, skąd wzięła się ciocia Basia – przyjaciółka mamy. Wydawało mi się, że istniała od zawsze – jak ciemność, karaluchy i Krzysztof Krawczyk. Tata uważał ją za agentkę tajnego rządu, wcieloną w szeregi zwykłych ludzi dla społecznych eksperymentów. Dziadek natomiast był przekonany, że ciocia Basia to piąty jeździec Apokalipsy, wyrzucony z zespołu za nadgorliwość. Nawet mama nie potrafiła wyjaśnić, skąd się znały. Ciocia Basia była jak tajemniczy klucz na wiązce – nie wiadomo, do czego służy, ale wyrzucić go szkoda.

Nie miała ani męża, ani dzieci, za to nadmiar wolnego czasu. Taki typ kobiety jest groźniejszy niż epidemia. Zalewasz jej nogi betonem, wrzucasz na dno oceanu – a i tam rozpęta burzliwą działalność, aż cała podwodna fauna wyrośnie sobie nogi, by uciec na ląd.

Gdy chodzi o żyłkę do handlu, ciocia Basia miała żyłkową zakrzepicę. Co roku skazywała nas na nowy projekt, a ucieczka była niemożliwa nawet za granicę. Miała paszport, wielokrotną wizę, płynnie mówiła w trzech językach, ale żadnym z nich nie rozumiała słowa „nie”.

Kiedyś sprzedawała kubańską kosmetykę, po której mamie wyrosły jedwabiste wąsy i rozwinęło się uzależnienie. Potem robiła męską bieliznę z syntetycznej merynosowej wełny – i tu cierpiał już tata. Obiecywała mu „męską siłę” i żądała opinii po miesiącu noszenia. Tata odpowiedział już po trzech dniach. Podobno tej nocy dzwonił do niego Kazik Staszewski i prosił o autograf.

Dziadkowi też się dostało. Ciocia Basia sprzedawała mu suplementy na „oczyszczenie jelit i uregulowanie ciśnienia”. Dziadek potem przez tydzień pojawiał się w wiadomościach, a przez miesiąc w prognozie pogody, gdy tylko wyszedł na podwórko.

Pomysłów miała bez liku: mydło z wyciągiem z barszczu Sosnowskiego, zdrowe słodycze z kolendry i ostu, wyroby z węgorza. Mogła godzinami rozprawiać o zaletach swoich produktów, aż człowiek nie zaczynał cofać się w ewolucji i stawał na cztery łapy. Gdy wiara w Boga, naukę i zdrowy rozsądek całkiem gasła, bizneswoman proponowała rabat. I ofiara się poddawała. Nam, jako „najbliższym przyjaciołom”, „szczęściło” się najbardziej – dostawaliśmy darmowe próbki.

A miesiąc temu ciocia Basia zaczęła robić domowy ser i przynosić go nam we wszelkich możliwych stanach skupienia. Zapachu nie da się opisać słowami. Pewnie nasze mieszkanie przez dekadę nie nadawało się ani na sprzedaż, ani na wynajem – podobnie jak cała klatka schodowa. Tylko dziadek się ucieszył – nikt już nie kazał mu prać skarpet, a nawet chwalono go za upór.

Ser był osobliwy. Kruszył zęby tarki, wybuchał razem z mikrofalówką i całkiem znikał w piekarniku. Czasem wydawało nam się, że atakuje inne produkty w lodówce i zamienia je w swoje kopie.

Raz spróbowałem dodać go do makaronu i polać keczupem. Efektem był wzbogacony uran, i teraz naszej rodzinie zakazano wyjazdów za granicę na siedem lat.

Mama prosiła o cierpliwość. Ciocia Basia zapewniała, że pierwsze koty za płoty, a następna partia będzie „bomba”. Gdy to usłyszał, dziadek przez tydzień chodził z młotkiem i groził, że wykreśli nas z testamentu, jeśli choć okruch sera wyląduje na jego talerzu. Tacie było trudniej – kochał mamę bardziej niż życie (sam sobie winien), więc wyboru nie miał.

A co do mnie, ciocia Basia oznajmiła, że dzisiejsze dzieci mają w sobie całą tablicę Mendelejewa i mogę jeść czekoladki razem z opakowaniem. A zamiast krwi mam olej palmowy. Jej produkt natomiast był stuprocentowo naturalny – przekonywała mamę, a na dziadkowy licznik Geigera, który oszalał, komentowała: „To nie autorytet dla mnie!”.

Ale stało się coś dziwnego. Ser okazał się całkiem niezły. Oczywiście, każdy z nas wypił litr węgla aktywnego przed konsumpcją i wzmocnił wszelkie biologiczne zabezpieczenia na wypadek nagłej awarii. Ale ze smakiem nic nie można było zrobić – choć, ku zaskoczeniu, okazało się to zbędne. Ser był delikatny, maślany, z subtelną nutą przypraw i łagodnym orzechowym posmakiem. Mama zrobiła kanapki, tata dodał go do sałatki, a nawet dziadek, zwabiony aromatem z kuchni, nie wzgardził kilkoma kawałkami.

Ciocia Basia, zdaje się, zwyciężyła. Po raz pierwszy jej słowa nie rozminęły się z rzeczywistością, a projekt zdobył społeczne uznanie. Prawda wyszła jednak na jaw – tylko mamie wyznała, że to nie ona robiła ser, lecz jej nowy mąż – kucharz restauracyjny, którego omal nie zabiła na pierwszej randce, serwując mu „serową zupę”. Mężczyzna trzy dni leżał pod kroplówką, a gdy odzyskał przytomność, oznajmił, że doznał oświecenia. Między życiem a śmiercią zrozumiał swoje powołanie: ratować ludzkość przed pomysłami ciotki Basi. Jeśli „wpadnie jej coś do głowy”, on zrobi to sam, a jej pozwoli przypisywać sobie zasługi. Nawet się z nią ożenił – pewnie z poczucia obowiązku wobec planety.

Od tamtej pory bacznie śledzimy ich relację. I gorąco modlimy się, żeby tej parze dobrze się wiodło.