Ser przyjaciółki mamy

SER CIOTKI KRYSTYNY

Nikt dokładnie nie pamięta, skąd wzięła się ciocia Krysia – przyjaciółka mamy. Wydawało mi się, że istniała od zawsze – jak ciemność, karaluchy i Krzysztof Krawczyk. Tata uważał ją za agentkę tajnego rządu, wtopioną w tłum zwykłych ludzi w celach eksperymentów społecznych. Dziadek zaś był przekonany, że ciocia Krysia to piąty jeździec Apokalipsy, wyrzucony z drużyny za zbytnią gorliwość. Nawet mama nie potrafiła wyjaśnić, skąd się znali. Ciocia Krysia była jak ten zagadkowy klucz na wiązce: nie wiadomo, do czego służy, ale szkoda wyrzucić.

Nie miała ani męża, ani dzieci, za to miała nadmiar wolnego czasu. Takie kobiety są groźniejsze niż epidemia. Zalepisz jej nogi betonem, wrzucisz na dno Bałtyku – a i tam rozpęta burzę, aż cała morska fauna wyewoluuje płuca, by uciec na ląd.

Gdy chodzi o żyłkę do handlu, ciocia Krysia miała żyłkową zakrzepicę. Co roku skazywała nas na nowy projekt, przed którym nie dało się uciec nawet zagranicę. Miała paszport, wizę wielokrotną, płynnie mówiła trzema językami, ale żadnym z nich nie rozumiała słowa „nie”.

Kiedyś sprzedawała kubańskie kosmetyki, od których mamie wyrosły jedwabiste wąsy i rozwinęło się uzależnienie. Potem robiła męską bieliznę z syntetycznej merynosowej wełny – tu cierpiał już tata. Obiecywała mu „męską moc” i domagała się opinii po miesiącu noszenia. Tata dał ją po trzech dniach. Podobno tego wieczoru zadzwonił do niego Tomasz Karolak i poprosił o autograf.

Dziadkowi też się dostało. Ciocia Krysia wciskała mu suplementy na „oczyszczenie jelit i uregulowanie ciśnienia”. Potem dziadek przez tydzień występował w wiadomościach, a kolejny miesiąc – w prognozie pogody, gdy tylko wyszedł na dwór.

Pomysłów miała bez liku: mydło z wyciągiem z barszczu Sosnowskiego, zdrowe słodycze z kolendry i ostrożnia, wyroby z węgorza. Potrafiła godzinami opowiadać o cudach swoich produktów, aż człowiek nie ulegał regresji ewolucyjnej i nie stawał na cztery łapy. Gdy wiara w Boga, naukę i zdrowy rozsądek całkiem gasła, bizneswoman oferowała rabat. I ofiara się poddawała. Nam, jako „bliskim”, „poszczęściło się” najbardziej – dostawaliśmy darmowe próbki.

Miesiąc temu ciocia Krysia zaczęła robić domowy ser i przynosić go w każdym możliwym stanie skupienia. Zapachu nie dało się opisać słowami. Mieszkanie przez dekadę nie nadawało się już ani na sprzedaż, ani na wynajem – podobnie jak cała klatka schodowa. Tylko dziadek się ucieszył: nikt nie kazał mu prać skarpet, a nawet chwalono go za upór.

Ser był dziwny. Łamał zęby u tarki, eksplodował w mikrofalówce i wyparowywał w piekarniku. Czasem mieliśmy wrażenie, że atakuje inne produkty w lodówce i zmienia je w swoje kopie.

Kiedyś dodałem go do makaronu i polałem ketchupem. Efektem był wzbogacony uran, a naszej rodzinie zakazano wyjazdów za granicę na siedem lat.

Mama prosiła o cierpliwość. Ciocia Krysia zapewniała, że pierwsze koty za płoty, a następna partia będzie „bomba”. Gdy dziadek to usłyszał, tydzień chodził z młotkiem i groził, że wykreśli nas z testamentu, jeśli choć okruch sera trafi na jego talerz. Tacie było trudniej – kochał mamę bardziej niż życie (sam sobie winien), więc wyboru nie miał.

A ja? Ciocia Krysia stwierdziła, że w dzisiejszych dzieciach jest cała tablica Mendelejewa i mogę jeść czekoladki razem z opakowaniem. A zamiast krwi mam olej palmowy. Jej ser to natomiast produkt naturalny – przekonywała mamę, a o dziadkowym liczniku Geigera, który oszalał, mówiła: „To nie autorytet!”

Ale stało się coś dziwnego. Ser okazał się nie taki zły. Oczywiście, przyjęliśmy litr węgla aktywnego przed degustacją i zabezpieczyliśmy się na wypadek nagłej ewakuacji. Ale ze smakiem nie dało się walczyć – i nie trzeba było. Ser był delikatny, maślany, z subtelną nutą przypraw i lekkim orzechowym posmakiem. Mama zrobiła kanapki, tata dodał go do sałatki, a nawet dziadek, zwabiony zapachem, nie pogardził kilkoma kawałkami.

Ciocia Krysia chyba zwyciężyła. Po raz pierwszy jej słowa nie rozmijały się z rzeczywistością, a projekt zdobył uznanie. Prawda wyszła na jaw tylko przed mamą: ser robił nie ona, ale jej nowy mąż – kucharz, którego ciocia Krysia omal nie zabiła na pierwszej randce, serwując mu „serową zupę”. Facet trzy dni leżał pod kroplówką, a gdy oprzytomniał, oznajmił, że doznał oświecenia. Pomiędzy życiem a śmiercią zrozumiał swoje przeznaczenie: ratować ludzkość przed pomysłami cioci Krysi. Jeśli coś jej „strzeli do głowy”, on to zrobi sam, a ona może zbierać laury. Nawet się z nią ożenił – pewnie z poczucia obowiązku wobec planety.

Od tamtej pory bacznie obserwujemy ich związek. I gorąco modlimy się, żeby tej parze było dobrze.