Pożegnanie

**Pożegnanie**

Głucha, ciemna noc ustępowała, zbliżając nieuchronny koniec rozstania. Poranek był tuż-tuż. Barbara spędziła całą noc przy trumnie zmarłego męża, wspominając ich wspólne życie z Janem. Oboje dotarli już do jesieni życia.

— Janek dożył siedemdziesięciu sześciu lat, mógłby jeszcze pożyć, gdyby nie ta choroba — myślała Barbara, ona sama była o trzy lata młodsza.

— Byłeś dobrym mężem i ojcem, Janku — szepnęła już na głos, gdy światło poranka rozjaśniało pomieszczenie, odsłaniając jego twarz lepiej niż nocne świece. Najważniejsze, że byłeś wierny, choć pokus na Twojej drodze nie brakowało… Ech, jak szybko życie ucieka.

Całą noc wspomnienia rozdzierały jej duszę, jakby przewracała strony księgi pełnej smutków i radości. Pięćdziesiąt trzy lata razem — to nie mało.

Gdy Jan zrozumiał, że już nie wstanie, ciągle powtarzał żonie:
— Baśka, Bóg mnie karze za moje grzechy, widocznie źle żyłem, źle myślałem…

Lecz ona go uspokajała:
— Nie dręcz się, Janku, dobre życie przeżyłeś. Nie piłeś, nie swawolił jak inni, kochałeś mnie i córkę. Sam nie wiesz, co mówisz, jakie grzechy? — a on słuchał i ucichał.

Na kuchni krzątała się już ich córka, Anna, która przyjechała sama z miasta. Męża nie miała — dawno się rozwiódłszy, a jej córka, wnuczka Barbary, niedawno urodziła drugie dziecko, więc nie przyjechała. Nie pożegna się z dziadkiem. Cóż, w dzieciństwie spędzała u nich każde wakacje.

Anna wyleciała z domu jak ptak — była ich jedyną córką. Dwoje dzieci zmarło: jedno po jednym dniu, drugie po tygodniu. Jak Barbara drżała nad nią, jak chroniła! Ale Bóg dał córce życie.

Jeszcze przed maturą oznajmiła:
— Rodzice, po szkole wyjeżdżam do miasta. Nie chcę żyć na wsi. Wiem, że jestem jedynaczką i powinnam wam pomagać na starość, ale w mieście życie ciekawsze.

— No cóż, ja nie mam nic przeciwko — odparł ojciec od razu, a matka przyłożyła róg chustki do oczu.

— Oj, córuś, a jak my tu bez ciebie? — chciała się rozpłakać, lecz Jan spojrzał na nią surowo.

— Daj spokój, matko. Niech córka toruje sobie drogę. Nie ma po co tu siedzieć, niech się ludziom pokaże. Dojarek w wiosce i bez niej starczy.

Barbara w duszy się zgadzała, ale bała się puszczać córkę samą. Anna wyjechała, skończyła technikum na handlowca. Wyszła za mąż i już nie wróciła pod rodzinny dach.

Barbara z Janem żyli we dwoje, pracując w PGR-ze, zgodnie, bez awantur. Na starość zabierali wnuczkę na lato. Ale ta dorosła i prawie zapomniała do nich drogę. Miała swoje życie, choć dziadkowie za nią tęsknili.

— Braliśmy wnuczkę na sianokosy, potem pluskała się w rzece. Barbara uśmiechnęła się lekko, wspominając, jak wnuczka wrzeszczała, gdy dziadek wrzucał ją do wody i uczył pływać — nauczył ją przecież…

— Mamo, o czym myślisz? — Anna podeszła niepostrzeżenie.

— Tak, wspominam. Posiedź ze mną, pożegnajmy się z ojcem w ciszy, zanim ludzie się zbiegną. Przyjdą sąsiedzi, nie dadzą się skupić. Szanowali Janka, nikomu krzywdy nie zrobił, zawsze pomagał. Więc wszyscy przyjdą.

Anna przysiadła koło matki, przytuliła się.

— Jak dobrze, córuś, że tak podobna jesteś do ojca. Z czasem jego rysy zbledną w pamięci, a tu ty przede mną… Bardzo go przypominasz. — Barbara mówiła cicho, kołysząc się w przód i w tył.

— Mamo, a jak wy z tatą się poznaliście? Nigdy o tym nie rozmawiałyśmy.

— Ano, Anusiu, dziwnie się spotkaliśmy. Przykleił się do mnie od razu, jak tylko zobaczył w województwie, i tak już zostało…

— Jak to? Co tam robiłaś?

— Pracowałam w PGR-ze, zawsze byłam w czołówce. Wysłali mnie na zjazd przodowniczek, dali mi nawet dyplom i malutki zegarek na rękę. Żadna dziewczyna we wsi nie miała zegarka, a ja dostałam — jakaż była radość!

Wodzili ich na wycieczki, spotkali się ludzie z całego województwa. Po zwiedzaniu poszli do stołówki. Tam poznała Jana. Siedzieli przy sąsiednich stołach, ale on nie spuszczał z niej wzroku — nawet jej niezręcznie się zrobiło. Wysoki, postawny, tylko ubrany byle jak. Od razu pomyślała: *Widocznie nie ma kobiecej ręki*. Zaintrygował ją. A we wsi młodzieży mało — chłopaki uciekali do miast lub do wojska.

Barbara westchnęła ciężko, jakby na nowo przeżywała tamten dzień. Gdy wstała od stołu, nagle usłyszała za sobą:
— Zabierz mnie ze sobą. Jan mi na imię, a tobie?
— Barbara — odparła szorstko. — Nawet nie wiesz, gdzie mieszkam, a tyś miejski. Porzucisz miasto dla naszej głuszy? — zaśmiała się.
— Pójdę. Co mi tam, kawaler jestem. Pójdę, Baśka. — I tak ją nazywał już zawsze.

Wrócił z nią. Jan spodobał się Barbarze od razu. Przyszedł do jej rodziców i bez ogródek powiedział:
— Witam, proszę o rękę waszej córki. Wybaczcie, że tak od razu, ale nie mam ani chałupy, ani ziemi. Baśka mi się bardzo spodobała. Obiecuję być dobrym mężem.

Rodzice osłupieli.
— Aniu, niby na zjazd cię wysłali, a tyś z narzeczonym wróciła? — spytał ojciec.
— Tak wyszło — szepnęła, spuszczając wzrok. — Ale się zgadzam.

Ślub był w sobotę. Rodzice uznali, że chłopak zacny, i zaczęli szykować wesele. We wsi hucznie się bawili — wszyscy od małego do dużego. Potem nastały zwykłe dni.

Barbara była szczęśliwa. Jak szła z mężem przez wieś, szepty leciały za nimi:
— Jakiego męża sobie znalazła ta Barbara! PrzysBarbara zamknęła oczy, czując, jak ciepło ostatniego promienia słońca muska jej policzek, i w tej ciszy, pełnej wspomnień, zrozumiała, że Jan już na nią czeka — by znów być razem, tam, gdzie nie ma już rozstań.