W samotności nie ma radości

W samotności nie ma szczęścia

Niezbyt młoda, ale z błyskiem w oczach Regina Kowalska po śniadaniu umyła filiżankę po herbacie, spokojnie zaparzyła kawę i rzuciła wzrokiem przez okno.

— Ile lat, a zawsze to samo. Zegar, szyba w oknie, otwarta książka na parapecie i samotność. Jak tęsknię za moim mężem, który tak wcześnie zostawił mnie samą — często myślała.

Dziesięć lat temu pochowała ukochanego męża. Ból z czasem osłabł, ale do samotności trudno się przyzwyczaić. Pierwsze lata jeszcze czuła jego obecność, jakby wciąż był blisko, ale potem to minęło. Pewnego dnia nawet to zauważyła i pomyślała:

— Ci, których kochamy, nie odchodzą z domu. Po prostu cicho znikają z duszy, oczywiście po czasie.

Ostatnie lata samotność ciążyła jej coraz bardziej. Nawet zaczęła rozważać, czy nie znaleźć sobie równie samotnego mężczyzny. Regina przyglądała się otoczeniu, spokojnie, bez pośpiechu, zatrzymując wzrok na mężczyznach.

— A może jest jeszcze taka sama dusza, samotna jak ja? Kto wie… — myślała, a wtedy zapominała o samotności, wyobrażając sobie, jak siedzi obok mężczyzny, a w jej zmęczonej samotnością duszy grała cicha melodia.

Przy okazji, Regina od dawna zauważyła samotnego pułkownika w sąsiedniej klatce. Jej przyjaciółka Aldona mieszka z nim na jednym piętrze, a jej mąż Zbigniew przyjaźni się z emerytowanym oficerem.

Aldona już dawno opowiedziała Reginie o swoim sąsiedzie.

— Jan także jest samotny, uważaj, Reginko, też wdowiec. Ma córkę, ale mieszka z rodziną daleko. Odwiedza go rzadko. Bardzo poważny człowiek, ale z moim Zbyszkiem dogadują się świetnie, czasem nawet żartują i wyjeżdżają na ryby. Przyjrzyj mu się, Regina, przyjrzyj. Zamiast ciągle chodzić na spacer pod rękę z samotnością, może lepiej we dwoje…

— Nie wiem, Aldonko. Jak ja pierwsza mam do niego podejść z takim tematem? Poza tym, inicjatywa powinna wyjść od mężczyzny — odpowiadała Regina.

Tak ją wychowano. Była nauczycielką języka polskiego i literatury, kobietą inteligentną, w eleganckim wieku. Oczytana, rozmowa z nią była prawdziwą przyjemnością.

Jan Nowak rzeczywiście był emerytowanym pułkownikiem. Szczupły, wysoki, siwy, w okularach. Chodził wyprostowany, niemalże krokiem defiladowym. Ale wdowiec był interesujący. Regina zawsze dyskretnie śledziła go wzrokiem, gdy przechodził obok, skinąwszy głową i mówiąc to samo:

— Dzień dobry… — ona też odpowiadała uprzejmym skinieniem.

Czasem patrzyła na niego pełnym znaczenia wzrokiem, ale wydawał się nieprzenikniony. Babcie na ławce pod blokiem miały na jego temat wiele do powiedzenia. Oczywiście, nie tylko o nim rozmawiały, ale gdy tylko się pojawił, zaczynały się plotki.

— Słyszałam, że ten pułkownik ma uraz głowy z czasów służby w strefie konfliktu i w ogóle nic nie czuje — mówiła jedna.

— Skąd Ty to wiesz? — przerywała jej Walentyna, również emerytka. — Mój syn mówił, że długie patrzenie przez lornetkę zepsuło mu wzrok, dlatego nosi okulary.

— A ja słyszałam, że ma problemy z męskością i dlatego unika kobiet — tłumaczyła Grażyna, niedawno emerytowana, od dawna szukająca partnera.

Rozmowy o pułkowniku kręciły się bez końca. Pewnie dlatego, że był samotny, a wolnych kobiet wiele. Regina także czasem o nim myślała.

— Ten Jan Nowak to człowiek zamknięty w sobie. Ciekawe, co robi w samotności? Może, tak jak ja, czyta książki. Albo, skoro jest wojskowym, ogląda filmy historyczne. Też lubię takie obrazy. Jeśli tak, to mamy już jeden wspólny temat. A jeszcze lubię czytać wiersze, na przykład:

„Zmierzcha się. Chłód, drobny deszcz. I rzadcy przechodnie w zaułku. Na nikogo nie czekam. Ty nie przyjdziesz…” — dlaczego lubię wiersze o samotności? Może dlatego, że dawno jestem sama, a może po prostu jestem sentymentalna.

Tak mijały jej dni. Nagle zadzwonił telefon. Nawet drgnęła, pochłonięta lekturą. To Aldona.

— Reginko, dobry wieczór, co robisz? Poczekaj, zgadnę — siedzisz z książką w rękach — śmiała się przyjaciółka.

— Dokładnie, trafiłaś — odparła. — A co mam robić wieczorami? Telewizja, internet, ale najchętniej czytam. Znasz moją słabość.

— A Ty co porabiasz? Zbigniew…

— Właśnie ze Zbyszkiem planujemy, dlatego dzwonię… Zapomniałaś, że jutro moje urodziny?

— Ojej, wybacz, Aldonko. Zupełnie wyleciało mi z głowy — szczerze przyznała Regina.

— Dzięki, że przypomniałaś. Byłoby mi głupio, gdybym Cię nie powinszowała. Choć może jutro bym sobie przypomniała…

— No już, Reginko, nie martw się. Zapraszam Cię jutro do nas. Zrobimy małe przyjęcie, trochę gości.

— Dziękuję, oczywiście przyjdę. Jakby to było beze mnie? — zaśmiała się.

Następnego dnia Regina szykowała się na uroczystość. Obróciła się przed lustrem, przyglądając się swojemu odbiciu: zmarszczki w kącikach oczu, lekko opadające policzki.

— No cóż, jeszcze nie koniec świata. To wiek elegancji — uśmiechnęła się do siebie.

Wieczorem wyszła do przyjaciółki. Prezent kupiła wcześniej, teraz wystarczyło przejść do sąsiedniej klatki. Weszła do mieszkania Aldony i zobaczyła, że przy stole już siedzą goście. A o, szczęśliwy traf — pułkownik też był.

— Chodź, Reginko — szczebiotała jubilatka, biorąc ją za rękę i sadzając obok Jana.

— Dobry wieczór — przywitała się z wszystkimi.

Gdy weszła do pokoju, wydało jej się, że pułkownik spojrzał na nią z zaciekawieniem. Przeszła dumnie, roznosząc delikatny zapach perfum, i usiadła obok niego.

Impreza nabierała tempa. Zbigniew był świetnym gospodarzem, umiał pięknie mówić i pierwszy wzniósł toast za żonę, z którą przeżył już tyle lat.

Po drugiej stronie pułkownika siedziała Teresa, także samotna sąsiadka. Krągła, w falbaniastej sukience, bardzo kobieca. Ona też od dawna zerkała w stronę Jana, czasem nawet częstowała go ciastami. Nie odmawiał.

—Regina uśmiechnęła się, czując, jak jego dłoń delikatnie ściska jej dłoń, i wiedziała, że ich samotne serca w końcu znalazły wspólny rytm.