Teściowa na złe nie nauczy

W końcu Bartosz i Bronisława wprowadzili się do swojego wymarzonego domu. Dom był ogromny, dwupiętrowy – idealny dla nich, bo mieli trójkę dzieci. Każde dostało swój pokój, wszyscy byli zachwyceni. Choć najmłodsza Marysia jeszcze nie do końca rozumiała, co to znaczy mieć własny kąt. W końcu miała dopiero półtora roku.

„Dziękuję ci, kochanie, za to cudo. Cudownie jest czuć się panią tego domu! Choć chłopcy biegają jak szaleni po całym piętrze… No, trudno. Niech się wyszaleją” – mówiła Bronisława, rozpływając się w zachwycie.

Z czasem jednak zrozumiała, że utrzymanie takiego domu w czystości to niezły wyczyn, a do tego jeszcze trójka dzieci. Antek miał siedem lat, Tomek cztery, no i malutka Marysia.

Pewnego wieczoru, gdy Bronisława zmywała naczynia, dzieci bawiły się w pokoju, a Bartosz wylegiwał się na kanapie przed telewizorem, zadzwonił jego telefon.

„Cześć, Krzysiu!” – usłyszała głos męża. „U nas spoko, u ciebie jak?”

Żona domyśliła się, że to młodszy brat męża, który mieszkał w innym mieście z ich matką. Choć Krzysiek miał już trzydzieści lat, nie śpieszyło mu się do żeniaczki. Po chwili rozmowy Bartosz oznajmił z uśmiechem:

„Krzysiek się żeni! Zaprosił nas na wesele.”

„Naprawdę? – zdziwiła się Bronisława. – A myślałam, że to wieczny kawaler. Ma przecież wygodne życie – przystojniak, kobiety się za nim uganiają, mama ugotuje i uprasuje. Życie jak z obrazka. Tylko ta jego praca… niby studia skończył, a kręci się po klubach jak nastolatek.”

Mąż milczał, zamykając się w swoich myślach.

„Ty to prawdziwy pracoholik – ciągnęła Bronisława. – Energiczny, ambitny, zawsze do przodu. Zupełnie inny niż twój brat. A Krzysiek wciąż w tym klubie nocnym?”

„Ta, dalej jest DJ-em.” – odpowiedział mąż.

„A kim jest ta jego narzeczona?”

„Krzysiek nie mówił za dużo, tylko że ma na imię Kasia i uczy w podstawówce.”

Bronisława usiadła przy mężu, widząc, że coś waży w myślach.

„A gdzie oni będą mieszkać? Może Kasia ma swoje mieszkanie?”

„Właśnie do tego zmierzam… – spojrzał na żonę. – Co powiesz, gdyby mama zamieszkała z nami? Ona ma kawalerkę, jak oni się tam pomieszczą? A u nas miejsce jest.”

Bronisława zamilkła, rozważając perspektywę wspólnego życia z teściową. Bartosz czekał w napięciu.

W końcu żona potrząsnęła swoimi lokami i oznajmiła:

„Więc wiesz co? Nie mam nic przeciwko. Pomoc z dziećmi się przyda.”

„Jesteś niesamowita, kocham cię!” – pocałował ją w policzek.

Bronisława nie znała teściowej, Ireny Stanisławowej, zbyt dobrze. Czasem przyjeżdżała w odwiedziny, ale tylko na krótko. Przenocowała i wracała – trudno było się poznać na taki dystans. Ale mieszkanie pod jednym dachem to zupełnie inna sprawa. Ostatni raz widzieli się rok temu na chrzcinach Marysi, ale i tak szybko wyjechała.

Irena Stanisławowa była kobietą po sześćdziesiątce, miłą, spokojną, zadbaną. Uprzejma, życzliwa dla Bronisławy, a wnuki uwielbiała. Mimo to Bronisława myślała:

„Nie może być aż taka święta. Na pewno ma jakieś skryte dziwactwa. No cóż, zobaczymy…”

Te myśli prześladowały ją przez kolejne dwa miesiące. Aż wreszcie Bartosz musiał wyjechać sam na wesele brata. Bronisława nie mogła, bo Marysia zachorowała. Została w domu z dziećmi.

Po trzech dniach mąż wrócił… z matką.

„No to koniec – pomyślała Bronisława – mosty spalone. Teraz nasza rodzina powiększyła się o jedną osobę.”

Irena Stanisławowa nie przyjechała z pustymi rękami. Oprócz swoich rzeczy przywiozła prezenty dla wszystkich. Marysia dostała ogromną lalkę, a chłopcy – wielkie samochody. Tego wieczoru długo rozmawiali, a Bartosz opowiadał, jak wyglądało wesele.

„Kasia Krzyśka to całkiem sympatyczna dziewczyna. Mądra i ładna, złapała go w garść, a on – co za cudo – słucha jej we wszystkim, choć jest młodsza.”

Teściowa tylko kiwała głową, aprobując słowa syna. Bronisława nie usłyszała o niej złego słowa i nawet w duchu ją pochwaliła. Dla Ireny Stanisławowej przygotowali osobny pokój – była zachwycona.

Pierwszy tydzień Bronisława obserwowała teściową, ale ta zachowywała się niemal jak idealna babcia. Czytała wnukom bajki, grała z nimi w plansowanie, pomagała w sprzątaniu, czasem coś ugotowała.

„Mamo, babcia nauczyła mnie wiązać buty!” – pochwalił się dumny Tomek.

„A ja już płynnie czytam!” – dodał Antek, który jesienią szedł do szkoły. – „Babcia ze mną ćwiczy.”

Bronisława była na razie zadowolona. Nawet pomyślała: „Teściowa na pewno niczego złego nie nauczy.” Wszystko szło gładko. Aż pewnego dnia Irena Stanisławowa oznajmiła:

„Broniu, widzę, że się męczysz z tymi maluchami. Niech ja wezmę na siebie gotowanie. Już ja sobie poradzę.”

„Dziękuję, mamo!” – mało nie rzuciła się jej na szyję Bronisława. – „Będzie mi lżej. Kuchnia zabiera mnóstwo czasu.”

Bartosz też był przy tej rozmowie.

„Mamo, raz w tygodniu robimy duże zakupy, ale jeśli czegoś ci zabraknie, daj znać. Albo zamów przez internet. A w ogóle… umiesz korzystać z komputera?”

„Trochę umiem – skromnie odparła teściowa. – Staram się nadążać za światem. Zamówienie zrobię.”

Wieczorem zjedli pyszną pieczoną kurczak z kaszą gryczaną. Dzieci pałaszowały kaszę, co zdziwiło Bronisławę. Antek i Tomek zwykle jej nie lubili. Ale Irena Stanisławowa gotowała wyśmienicie – różnorodnie i zawsze smacznie. Bronisława sama tak nie potrafiła, ale cieszyła się z pomocnicy.

„Bartku, skoro mamy już nianię dla dzieci, może gdzieś wyjdziemy wieczorem? Sto lat nigdzie nie byliśmy, może kawiarnia?” – zaproponowała.

Wcześniej bała się zostawiać dzieci z kimkolwiek. Ale teraz była przecież babcia.

„Oczywiście, idźcie! – zachęciła teściowa. – U nas wszystko pod kontrolą. Tylko co trzeba zrobić?”

„Jak zwykle – nakarmić, wykąpaćPo powrocie do domu, ku ich zaskoczeniu, zastali Irenę Stanisławowę w kapciach i szlafroku, grającą z sąsiadkami w karty, przy okrzykach „pasjans, to dopiero rozrywka dla dżentelmenek”.