Teściowa z porządku nie nauczy

W końcu Krzysztof i Bogna wprowadzili się do swojego dużego domu. Był ogromny, dwupiętrowy, a taki właśnie potrzebny – mieli troje dzieci. Każde dostało własny pokój, wszyscy byli zachwyceni. Choć najmłodsza Zosia jeszcze nie rozumiała, co znaczy mieć własny pokój – miała zaledwie półtora roku.

„Dziękuję ci, kochanie, za ten cud. Jak przyjemnie poczuć się panią dużego domu. Chociaż chłopaki szaleją po całym domu… Ale co tam, niech się wyszaleją. Dzieci muszą się rozwijać” – cieszyła się Bogna.

Z czasem jednak zdała sobie sprawę, że utrzymanie porządku w tak dużym domu to nie lada wyzwanie, zwłaszcza z trójką dzieci. Staś miał siedem lat, Wojtuś cztery, a Zosia była jeszcze malutka.

Pewnego wieczoru, gdy Bogna zmywała naczynia, dzieci bawiły się, a Krzysztof leżał na kanapie przed telewizorem, jego telefon zadzwonił.

„Cześć, Tomku” – usłyszała głos męża. „U nas wszystko w porządku, a u ciebie?”

Bogna zrozumiała, że dzwoni młodszy brat męża, który mieszkał w innym mieście z ich matką. Choć Tomek miał już trzydzieści lat, nie był żonaty i nie śpieszyło mu się. Po rozmowie Krzysztof oznajmił z uśmiechem:

„Tomkowi ślub! Zaprosił nas na wesele.”

„Naprawdę?” – zdziwiła się Bogna. „Myślałam, że nigdy się nie ożeni. Ma przecież wygodne życie – przystojny, kobiety się za nim uganiają, a mama gotuje i pierze. Prawdziwy raj. Tylko praca u niego taka… nieszczególna, choć studia skończył. Wieczny lekkoduch.”

Krzysztof milczał, zamyślony.

„Ty to pracujesz jak wół – ciągnęła Bogna – ambitny, zawzięty, energiczny. Jesteście zupełnie różni. A Tomek nadal w tym klubie nocnym?”

„Tak, dalej jest DJ-em” – odparł mąż.

„A kim jest jego narzeczona?”

„Tomek mało mówił. Powiedział tylko, że ma na imię Ola i uczy w podstawówce.”

Bogna usiadła obok męża, widząc, że o czymś rozmyśla.

„A gdzie będą mieszkać? Może Ola ma swoje mieszkanie?”

„Właśnie do tego zmierzam – spojrzał na nią. – Co powiesz, jeśli mama zamieszka z nami? Ma tylko kawalerkę, czy oni tam się pomieszczą? A nasz dom jest duży, miejsca starczy dla wszystkich.”

Bogna milczała, rozważając perspektywę wspólnego życia z teściową. Krzysztof też czekał w napięciu.

W końcu potrząsnęła lokami i oznajmiła:

„Wiesz co? Nie mam nic przeciwko. Pomoc z dziećmi się przyda.”

„Jesteś wspaniała, kocham cię” – pocałował ją w policzek.

Bogna nie znała dobrze teściowej, Krystyny Janowej. Bywała u nich, ale rzadko i na krótko. Nocowała, rankiem wyjeżdżała – trudno było ją w tak krótkim czasie poznać. Życie pod jednym dachem to jednak co innego. Ostatni raz widziała ją na chrzcinach Zosi, ale i wtedy niedługo została.

Krystyna Janowa, kobieta po sześćdziesiątce, była miła, spokojna i schludna. Grzeczna, dobrze traktowała Bognę, wnuków kochała. Jednak Bogna myślała:

„Nie może być aż tak idealna. Każdy ma swoje dziwactwa. No cóż, czas pokaże…”

Te myśli dręczyły ją przez kolejne dwa miesiące. W końcu Krzysztof musiał sam pojechać na ślub brata – Bogna została z dziećmi, bo Zosia zachorowała.

Po trzech dniach wrócił z matką.

„No to już – pomyślała Bogna – spalone mosty. Nasza rodzina powiększyła się o jedną osobę.”

Krystyna Janowa przyjechała nie z pustymi rękami. Oprócz swoich rzeczy przywiozła prezenty – Zosi dużą lalkę, a chłopcom ogromne samochody. Wieczór upłynął na rozmowach, Krzysztof opowiadał, jak wyglądało wesele.

„Ola to porządna dziewczyna. Ładna i mądra, złapała Tomka w garść, a on, o dziwo, słucha jej we wszystkim, choć jest od niego młodsza.”

Teściowa przytakiwała synowi. Bogna nie usłyszała o nowej bratowej nic złego, nawet w duchu ją pochwaliła. Dla Krystyny Janowej przygotowali osobny pokój, była zachwycona.

Przez pierwszy tydzień Bogna przyglądała się teściowej, ale ta zachowywała się niemal jak idealna babcia. Czytała wnukom bajki, bawiła się z nimi, pomagała w sprzątaniu, czasem gotowała.

„Mamo, babcia nauczyła mnie wiązać sznurówki” – pochwalił się dumnie Wojtuś.

„A ja już płynnie czytam” – dodał Staś, który jesienią szedł do szkoły. „Babcia ze mną ćwiczy.”

Bogna była zadowolona. Zaczęła myśleć, że teściowa na pewno nie nauczy dzieci niczego złego.

Po pewnym czasie Krystyna Janowa oznajmiła:

„Bognuś, widzę, jak się męczysz z dziećmi. Wezmę na siebie gotowanie. Trudno ci wszędzie zdążyć.”

„Dziękuję, mamo” – Bogna omal nie rzuciła się jej na szyję. „Bardzo mi to pomoże. Gotowanie zabiera mnóstwo czasu.”

Krzysztof też był obecny przy tej rozmowie.

„Mamo, raz w tygodniu robimy większe zakupy, ale jeśli czegoś ci zabraknie, daj znać. Możemy też zamówić dostawę. A tak w ogóle, umiesz obsługiwać komputer?”

„Trochę potrafię – skromnie odparła. – Myślę, że z zamówieniem dam sobie radę.”

Wieczorem jedli smaczną kolację – pieczonego kurczaka z kaszą gryczaną. Dzieci zajadały się kaszą, co zdziwiło Bognę – zwykle jej nie lubiły. Cieszyła się, że teściowa gotuje tak smacznie i różnorodnie.

„Krzyś, skoro mamy już opiekunkę do dzieci, wyjdźmy gdzieś wieczorem. Sto lat nigdzie nie byliśmy, może do kawiarni?” – zaproponowała.

Wcześniej bała się zostawiać dzieci z kimkolwiek, ale teraz miała własną babcię.

„Oczywiście, idźcie – zachęciła teściowa. – Wszystko będzie pod kontrolą. Tylko co mam zrobić?”

„Jak zwykle – nakarmić, wykąpać i położyć spać” – odpowiedziała Bogna.

Krzysztof z Bogną wyszli. Wieczór był cudowny – spacerowali po parku, wstąpili do kawiarni, nawet zatańczyli przy żywej muzyce.

„Krzyś, ale świetnie! Dawno tak nie odpoczęłam. To naprawdę dobrze, że twoja mama z nami zamieszkała” – mówiła, a on się tylko uśmiechał.

WcześniejGdy wrócili do domu, zastali Krystynę Janową przed komputerem, w słuchawkach na uszach, która właśnie ogłaszała tryumfalnie: „I znów wygrałam, młodzieży – kto powiedział, że babcia nie ogarnia gier?”