Tylu mamy krewnych, a zostaliśmy z córką sami

Rzadko widuję się z moim najlepszym kumplem Arkiem. A mieszkamy w tym samym mieście. Wszystko dlatego, że dwa miesiące temu urodziła mu się córka, której zresztą też jeszcze nie widziałem na żywo, tylko na zdjęciu.

W końcu się spotkaliśmy – widzę, że idzie z wózkiem, żony nigdzie nie widać. Pewnie mu powiedziała, że skoro już gdzieś wychodzi, to niech zabierze ze sobą małą. Byłem zaskoczony, wiedziałem, że z małym dzieckiem nie jest łatwo, ale Arek wyglądał na wyczerpanego.

Postanowiliśmy usiąść gdzieś w kawiarni, porozmawiać, poopowiadać, co tam u nas słychać. Zarzuciłem go od razu pytaniami, ale nie spodziewałem się takich odpowiedzi.

– Nie wiem co robić, ona nie chce dziecka! Tak samo wszyscy krewni, jakby się zmówili. Zachowują się tak, jak byśmy nie mieli córki.

A potem opowiedział mi całą historię.

Dopóki jego żona była w ciąży, wszyscy byli bardzo szczęśliwi, ponieważ od roku starali się o dziecko, ale nic nie wychodziło. Lekarze nie znaleźli żadnej przyczyny, mówili, że wszystko jest w porządku. No i kiedy żona Arka urodziła, wszyscy oszaleli ze szczęścia, cała rodzina przyszła ją odebrać ze szpitala. Jej rodzice, jego rodzice, siostry, bracia, a nawet dalsi krewni. Młoda mama też była szczęśliwa, ale bardzo chciała mieć syna.

Kiedy córeczka przyszła na świat, wszystko się zmieniło. Żona Arka nie chciała zajmować się dzieckiem. Lekarze nazwali to depresją poporodową, powiedzieli, że to nie potrwa długo i  że to ​​zdarza się dość często.

Ale teraz minęły już 2 miesiące, a ona dalej nawet nie chce patrzeć na własne dziecko. Ciągle ucieka do swoich rodziców i mówi, że chce być sama, a dziecko za dużo płacze.

Kilka razy pokłócili się o to tak bardzo, że prawie doszło do rozwodu, ale Arek w porę się powstrzymał, bo córka potrzebuje przecież matki.

Żona ciągle teraz siedzi u swoich rodziców. Kiedy do nich zadzwonił, powiedzieli, że jest chora i na razie będzie z nimi mieszkać, albo wymyślą coś innego. Zawsze miała jakiś powód, żeby nie zbliżać się do córki.

Jego rodzice też na początku mówili, że tak bardzo chcą wnuka albo wnuczki, że będą się nią opiekować, przychodzić w gości. A teraz co? Mówią, że nie mają czasu i dlaczego mieliby zajmować się czyimś dzieckiem, skoro ono ma rodziców.

Do Arka dotarło, że nie ma sensu oczekiwać pomocy od krewnych. Nie porzucił jednak nadziei, że jego żona wyzdrowieje i zrozumie, że córka potrzebuje matki.

Ale gdzie tam, nic takiego się nie wydarzyło.

Miesiąc po porodzie żona powiedziała, że ​​idzie do pracy, nic innego jej nie interesuje. No i przez ostatni miesiąc tak właśnie żyją. Arek czasami chodzi do biura, ale częściej pracuje z domu, bo nie chce zabierać ze sobą córki. A jego żona wymyśliła dla siebie wygodne rozwiązanie. Po pracy idzie do swoich rodziców, nocuje tam, a potem znowu biegnie do pracy. Do męża i dziecka wraca raz w tygodniu, a i to tylko dlatego, że Arek wydzwania do niej z prośbami, żeby się opamiętała.

Próbował też porozmawiać z rodzicami żony, żeby jej przetłumaczyli, że to nie jest normalne. Oni z kolei po prostu mówią, że sami proszą ją, żeby do nich przyszła i pomogła im w domu i jeszcze krzyczą na niego, żeby nie czepiał się żony, bo dopiero urodziła. Chociaż minęło już te parę miesięcy…

– Tak to wygląda, mój przyjacielu, tylu krewnych, ale na razie zostajemy z córką sami. Nie wiem, co będzie dalej, może ta moja żona w końcu się opamięta.

Jeszcze chwilę porozmawialiśmy, po czym rozeszliśmy się do domów. Mam nadzieję, że żona Arka wszystko zrozumie i wróci do córki.