Kocha? Nie kocha? A może tylko siebie?

**Dziennik, nieznana data**

„Kocha? Nie kocha? A może tylko siebie?”

– Jak to nie możesz wybrać? – Elżbieta spojrzała na szkolną przyjaciółkę z takim osądem, jakby ta przyznała się do zbrodni. – Jeśli wahasz się między dwoma mężczyznami, to znaczy, że żadnego nie kochasz. To oczywiste jak słońce w południe.

– Tobie może i oczywiste, ale mnie już nie – westchnęła ciężko Weronika. – Obaj mi się podobają. Każdy na swój sposób. I każdy jest w czymś dobry.

– Po prostu kochasz siebie bardziej niż ich – podkreśliła Elżbieta. – Prawdziwa miłość nie igra z uczuciami innych. To nie fair. To podłość.

– Łatwo ci oceniać – odparła Weronika, odwracając wzrok. – Nie wszyscy są tacy idealni jak ty. Dopiero uczę się kochać. Nie mam doświadczenia. W poniedziałek wydaje mi się, że pierwszy to ten. We wtorek – na pewno drugi. W środę znowu pierwszy. Nie potrafię się zdecydować. To nie jest śmieszne. Obaj są dobrzy. Obaj nie są obcy.

– Rzuć monetą, skoro nie umiesz – burknęła Elżbieta. – Lepiej to niż męczyć się między młotem a kowadłem. Przynajmniej sumienie będzie czyste.

– Dzięki za radę. Idź sobie swoje monety do fontanny wrzucać, może przyniesie ci to szczęście. I pamiętaj, że może ty nigdy nie miałaś wyboru. Albo nie było z kim wybierać?

– Ja nigdy nie potrafiłabym tak długo kłamać! – rzuciła wyzywająco Elżbieta. – Mam Jacka. On mnie kocha, a ja kocham jego. I u nas wszystko gra.

– No tak. Szczęść wam Boże – uśmiechnęła się kwaśno Weronika.

…

Minęły trzy lata. Elżbieta siedziała sama w półpustym barze i szlochała. Przed nią stała szklanka z ciepłym już winem. W głowie wirowała tamta dawna rozmowa.

„Nigdy nie mów nigdy” – kto by pomyślał, że sama znajdzie się w tej samej sytuacji. Tylko teraz to ona męczyła się, nie mogąc wybrać między dwoma mężczyznami… Ona. Ta sama Elżbieta, która kiedyś rozdawała rady na prawo i lewo.

Z Jakubem była już ponad rok. Wszystko wydawało się idealne. On – solidny, mądry, troskliwy. Marzenie, nie mężczyzna. I tak, z poważnymi zamiarami.

Ale nagle w jej życiu znów pojawił się Jacek. Tak, ten sam. Były. Z którym kiedyś była. Który odszedł, bo zaczął się zazdrośnie unosić, podejrzewać, irytować drobiazgami.

Rozstali się, gdy stało się jasne – już na nią nie patrzył jak na ukochaną. Elżbieta stała się dla niego niewidzialna. Wszystko było „nie tak”: nie to powiedziała, nie to na siebie włożyła, nie tam spojrzała… A potem – cisza. Rozstanie. Ból. Miesiące samotności.

I nagle – telefon. „Cześć, jak się masz? Nie mam z kim pogadać. Spotkajmy się…”

Poszła. Tak, z przyzwyczajenia. By sprawdzić, czy wszystko już minęło.

A tam – zagubiony Jacek. Sam, bez skrzydeł. Bez pracy, z chorą matką, bez nikogo. I mówił. Mówił bez końca. A ona słuchała. I żal jej się zrobiło.

Nie powiedziała, że ma kogoś innego. Że może jest szczęśliwa. Że na nią czekają.

Jacek zaczął pisać. Dzwonić. Zapraszać. Spotykali się coraz częściej. Niewinnie, ale jednak.

Z Jakubem wszystko było jak dawniej. Był blisko. Dbał. Przynosił prezenty. Delikatnie dotykał dłoni. Patrzył… tym szczególnym wzrokiem. Ciepłym, pełnym miłości. Zawsze.

Ale Jacek… To było jak powrót do przeszłości. Imprezy, wspólni znajomi, koncerty, wyjazdy. Z nim – jakby znowu miała dwadzieścia lat. Jakub tego nie rozumiał. On był poważny. Zajęty. Introwertyk.

Elżbieta była rozdarta. Serce pękało. Jakub – ten, z którym można budować przyszłość. Jacek – ten, którego nadal jej żal. I może… kocha?

W kółko rozważała w głowie opcje. Jak powiedzieć prawdę? Jak wybrać?

I któregoś wieczoru, gdy już nie mogła wytrzymać, zadzwoniła do tej samej Weroniki. By przeprosić. Za tamte słowa.

– Wybacz mi tamtą rozmowę… teraz rozumiem, co wtedy czułaś.

– Wybaczyć za co? – искренне zdziwiła się Weronika. – Nawet nie pamiętam, kogo wybierałam. To było tak dawno.

– A ja teraz jestem w twojej skórze. Pomiędzy dwoma. Nie umiem wybrać. To straszne.

– Naprawdę myślisz, że gdybyś kochała, byłoby „pomiędzy”? Po prostu nie kochasz żadnego z nich. Za to siebie – bardzo. A gdyby ktoś tak postępował z tobą? Spotykał się z dwiema osobami, które kochasz – jego byś wybrała?

– Żadnego – szepnęła Elżbieta.

– No właśnie. Bo tak postępują ci, którzy kochają tylko siebie. Ela, jeśli jeden z nich naprawdę cię obchodzi – spójrz na niego. Wyobraź sobie, że go nie ma. Że odchodzi. Że nigdy już nie zobaczysz, jak się do ciebie uśmiecha, jak trzyma cię za rękę…

– Jakub – wyrwało się Elżbiecie.

Poczula ciarki. Wyobraziła to. Bez tych oczu, bez tego ciepła. Bez jego cierpliwości. Bez jego miłości.

I wtedy zrozumiała – wie, kogo kocha.

**P.S. Czasem, by usłyszeć własne serce, wystarczy przestać okłamywać siebie.**