Jak sprawić, by córka męża pojechała do babci? Nie potrafię zaakceptować jego dziecka.

Jak sprawić, by córka mojego męża wyjechała do babci? Nie potrafię zaakceptować jego dziecka.

Wyszłam za mąż za mężczyznę, który ma córkę z poprzedniego małżeństwa. Jej matka porzuciła dziewczynkę i wyjechała za granicę z nowym facetem, zostawiając dziecko na głowie ojca. Teraz żyję w piekle, próbując dogadać się z obcą córką w naszym domu w Lublinie. Marzyłam o szczęśliwej rodzinie, a dostałam kapryśną, niegrzeczną dziewczynę, która zatruwa mi życie. Teraz jestem w ciąży i muszę, żeby wyjechała do babci. Ale jak to zrobić, żeby sama tego chciała?

Kiedy tylko zaczęliśmy się z Arturem spotykać, jego córka Ola częściej mieszkała u babci. Widziałam ją rzadko i myślałam, że dam radę zaakceptować ją jako część jego życia. Ale po ślubie wszystko się zmieniło. Teściowa oświadczyła, że nie daje już z nią rady, i sprowadziła Olę do nas. Próbowałam nawiązać z nią kontakt, ale wszystkie moje wysiłki rozbijały się o stokrotne lekceważenie i bezczelność. Nie słucha mnie, ignoruje, jakbym była powietrzem. Co gorsza — rządzi w domu, rozrzuca rzeczy i skarży się na mnie ojcu albo babci przy każdej okazji.

Codziennie słyszę od teściowej kazania: „Bądź cierpliwa, Kasia, znajdź do niej sposób!” Artur też prosi o wyrozumiałość, ale nie rozumiem, dlaczego mam ulegać 12-letniej dziewczynie, która otwarcie się wymądrza? Nie jest moja i nie mam zamiaru być jej opiekunką! Wkrótce urodzę własne dziecko i nie zamierzam tolerować jej zachowań. Dlaczego nikt jej nie wychowuje, nie stawia do pionu? Artur i jego matka rozpieszczają Olę, przymykając oko na jej chamstwo i lenistwo. Jeśli to się nie zmieni, wyrośnie na rozwydrzoną egoistkę.

Ola to straszny bałaganiarz. Zostawia brudne naczynia, porozrzucane ubrania, a sprzątać za nią muszę ja. Jestem w szoku od jej postawy: podła, przewrotna, robi wszystko, żeby wyprowadzić mnie z równowagi. Artur pracuje do późna, więc często zostajemy z Olą same. Nie jest już malutka, ale według męża i teściowej nie można jej zostawić samej. Dlaczego ja mam poświęcać swój czas i nerwy? Też chcę pracować, odpoczywać, żyć własnym życiem!

Teściowa wpada do nas na kilka godzin, pieści się z Olą, a potem zaczyna mnie dręczyć: „Dlaczego się z nią nie bawisz? Nie wychowujesz?” Naprawdę wierzy, że powinnam wziąć na siebie wszystkie obowiązki związane z córką Artura. Ich presja mnie dusi. Gdyby nie stawiali mi niemożliwych wymagań, może bym się z tym pogodziła. Ale teraz żałuję, że związałam się z mężczyzną „z bagażem”. Ola nigdy nie będzie mi bliska i nie mam zamiaru udawać.

Sytuację pogarsza moja ciąża. Nie chcę odchodzić od Artura — kocham go, a on stara się łagodzić nasze spory. Ale dłużej nie wytrzymam pod jednym dachem z Olą. Jej matka dzwoni raz do roku, przysyła tanie podarunki, ale nie bierze dziewczyny do siebie. Ola za nią tęskni i widzę, jak to ją rani. Ale jej ból nie zbliża jej do mnie — wręcz przeciwnie, wyładowuje na mnie złość, odpowiada opryskliwie.

Marzę, żeby Ola wyjechała do babci. To byłoby idealne rozwiązanie. Teściowa mieszka niedaleko, kocha wnuczkę i mogłaby ją wziąć do siebie. Ale jak to zorganizować? Ola kurczowo trzyma się ojca, a on nie chce jej od siebie odsyłać. Próbowałam z nią rozmawiać łagodnie, sugerować, żeby częściej zostawała u babci, ale tylko prycha. Może jeśli będę bardziej surowa, sama zechce wyjechać? Czy lepiej porozmawiać z Arturem, żeby przekonał matkę? Nie wiem, co robić, ale czuję, że jeszcze trochę — i stracę panowanie nad sobą.

Moja ciąża wszystko komplikuje. Chcę spokoju w domu, chcę przygotowywać się do narodzin mojego dziecka, a nie tracić nerwy na cudzą córkę. Ola jest częścią przeszłości Artura, ale to nie znaczy, że mam przez nią cierpieć. Jak sprawić, żeby wyjechała, nie niszcząc naszej rodziny? Jestem na granicy wytrzymałości i potrzebuję rozwiązania.