Niesamowite umiejętności kulinarnej przyjaciółki: z cukinii i ziemniaka tworzy kulinarne cuda

Moja przyjaciółka Agnieszka gotuje w sposób niesamowity. Bosko, zachwycająco, z cukinii i ziemniaka potrafi wyczarować coś takiego, takiego…! A ciasta! A rumiane mięso wszelkiego rodzaju!

Ale nie o tym chciałam opowiedzieć.

Agnieszka ma nadwagę. Naprawdę sporą, ale jest piękna, gładka jak rumiane jabłuszko, żywa jak iskra, bez zadyszki, bez problemów z ciśnieniem. Ma męża, z którym żyje już piętnaście lat. Przez te piętnaście lat jej mąż, Krzysztof, z lubością i piekielnym ogniem drwił z jej nadwagi. Bardzo kreatywnie, z fantazją. Przy przyjaciołach. Przy obcych. Wymyślał niby to czułe przezwiska – moja krówko, mój hipopotamku. Ojej, ona mi właśnie na nogę nadepnęła, złamała całe moje Krzysztofisko.

Wychwalał znajome fitneski i wszystkich, którym poszczęściło się z genami. Mnie też parę razy oberwało się tymi wątpliwymi komplementami, i zupełnie na próżno rzucałam się w obronę Agnieszki, tłumacząc coś o przemianie materii, dziedziczności, metabolizmie – bez sensu.

Agnieszka zawsze trzymała fason, nawet się uśmiechała na te żarty. Sama czasem żartowała ze swoich kształtów. Po urodzeniu córki sytuacja się pogorszyła – dziewczynka odziedziczyła figurę typu „jabłuszko”, i Krzysztof, gdy córka wkroczyła w wiek dojrzewania, przeniósł swoje uwagi na nią: „No ile ty możesz żreć? Będziesz jak matka! Spójrz na siebie, czy nie chciałabyś być ładna, a nie jak to bezkształtne roślinożerne stworzenie!”

I wtedy Agnieszka nagle się ocknęła. Rozmawiała z mężem raz, drugi, trzeci, że tak nie można, ale oczywiście – na próżno. Aż w końcu, około roku temu, nastąpił wybuch. Nie byłam tam, opowiadano mi. Gdy Krzysztof znów w towarzystwie popisywał się dowcipem na temat figury żony, nagle usłyszał: „Krzysztof, wiesz co? Mam dość. Nie podoba ci się moja figura? Nie trzymam cię, idź, szukaj szczupłej. Mnie już wystarczy.”

Zamówiła taksówkę i odjechała. Krzysztof dalej się wykręcał i żartował, za żoną się nie spieszył. „Gdzie ona pójdzie? – mówił. – Pogada, ostygnie. Sama wie, że wygląda jak przejrzały pomidor.” Nawet przyjaciele próbowali mu wytłumaczyć, że nie ma racji, że Agnieszka wygląda pięknie, ale oczywiście – na próżno.

W domu Agnieszki nie było. I córki też. Okazało się, że zabrały rzeczy i wyjechały do rodziców Agnieszki – mają dom w innej dzielnicy. Do szkoły trochę niewygodnie dojeżdżać, ale trudno. Drugim ciosem było to, że Agnieszka złożyła pozew o rozwód. Krzysztof nie mógł uwierzyć: „Co, niby przez te żarty? Niemożliwe! Na pewno ma kochanka! Chociaż… kto by chciał taką grubą?”

Pewnie już zgadliście. Kochanka nie było, po prostu Agnieszce naprawdę się znudziło. Pracuje na dobrym stanowisku w dużej firmie, zarabia przyzwoicie, rodzice pomogli – i tak, nie czekając na podział wspólnego mieszkania, kupiła sobie i córce porządne dwa pokoje w nowym budynku.

Po podziale majątku Krzysztof dostał kawalerkę. I musiał sprzedać samochód – pieniądze podzielili. Alimenty będzie płacił jeszcze trzy lata, a jego pensja jest niewysoka, więc po odliczeniu jednej czwartej wychodzi już naprawdę marnie. I co najgorsze – jak opowiada Krzysztof znajomym – jego była, ta wredna baba, przyzwyczaiła go przez te piętnaście lat do pysznego jedzenia, a teraz zmuszony jest żywić się półproduktami albo chodzić na obiady do mamy po pracy. „Jej kurczak – mówi – śni mi się po nocach. Jej pilaw! Jej pierogi! Całe rzędy pierogów z różnym nadzieniem! Budzę się w łzach.”

„Nową znaleźć? No znalazłem. Gotuje jakieś pomyje, nie da się jeść. No tak, szczupła, ale w naszym wieku już modelek nie ma. Młodszą? No jakoś nie wyszło – pensja za mała, a i sam wyglądam nieco mniej niż Apollo – brzuszek, łysina, zadyszka. Pięćdziesiątka jednak.”

„Najbardziej – mówi – wkurza mnie to, że Agnieszka wzięła i schudła. Nie mocno, ale zauważalnie, o parę rozmiarów na pewno. Wspólni znajomi opowiadają, że dla siebie i córki zaczęła gotować zupełnie inaczej – też smacznie, ale więcej warzyw, ona z córką nigdy nie przepadały za mięsem. A słodkie ciasta to głównie on wymagał, bo słodycze uwielbiał.”

„Niedawno – mówi – spotkałem ją w sklepie. Oniemiałem. Podszedłem, mówię: ‘No, nieźle teraz wyglądasz, nawet mi się podobasz. No to co, może spróbujemy od początku?’ A ta mi na to: ‘Spadaj’. Jak to spadaj?! ‘Spadaj’ znaczy spadaj?”

„Strasznie się obraził. ‘Ja – mówi – do niej z całym sercem, a ona mnie odtrąca. Gdyby nie ja, to by dalej chodziła jak krowa, niewdzięcznica, cyniczna… kobieta.’”

Zofia Nowak.