GDZIE POSTAWIĆ PRZECINEK?

Kasia siedziała w kuchni, wpatrzona w pierścionek z drobnym kamieniem, który niedawno podarował jej Wiktor. „Tak po prostu”, jak zawsze. Kiedyś takie podarunki przyprawiały ją o bicie serca, teraz wywoływały tylko głuche znużenie. Nie było nic gorszego niż życie z kimś, kogo się nie kocha…

Poznali się jeszcze na uniwersytecie. Był „tym właśnie przyjacielem” — solidnym, cichym, dobrym. Zawsze obok, zawsze gotów pomóc. Kasia nigdy nie traktowała go poważnie, dopóki nie zaczął starań. Długo, cierpliwie. Nawet śmiała się z niego w rozmowach z koleżankami.

A on się nie poddawał.

W końcu zaczęli się spotykać. Potem wprowadził się do niej. Wszystko działo się jakby samo. Tylko prawdziwe uczucia nie przyszły.

Wiktor był zadowolony. Parzył jej rumiankową herbatę, zmywał naczynia, prasował sukienki. A Kasia drażniła się nawet jego oddechem. Wydawał jej się słaby, bez charakteru, nudny.

Koleżanki mówiły, że ma szczęście — takich mężczyzn trzeba trzymać. Ale za plecami szeptały — Kasia na to nie zasłużyła, jest cyniczna, zimna.

A on wciąż znosił. Nawet gdy flirtowała z jego kolegami z pracy. Nawet gdy go odtrącała. Nawet gdy pewnego dnia rzuciła: „Nie czekaj, wyjeżdżam. Mamy dość”.

Stał w drzwiach, blady, z gasnącymi oczami. I nie zatrzymał jej.

Po dwóch tygodniach Kasia poznała Artura — zadziornego, charyzmatycznego. Spotkali się w barze, gdy po drinkach tańczyła na ladzie. On usiadł obok i powiedział: „Za rok będziesz żałować, że rzuciłaś tego, który cię kochał”.

Roześmiała się.

Z Arturem było jak w filmie: restauracje, noce bez snu, drogie prezenty. Aż pojawiły się zimne spojrzenia, pretensje o głośny śmiech, niezadowolenie z jej ubrań. Potem — zdrada. I nawet nie przeprosił:

— A czego się spodziewałaś? Obietnic nie składałem.

Kasia wyszła w deszcz. Dzwoniła do Wiktora. Ale nie wykręciła numeru.

W domu wyciągnęła stare zdjęcia — on i ona, szczęśliwi. On trzyma ją za ramiona, a ona patrzy na niego rozmarzonym wzrokiem. Czy tylko udawała, że kocha?

Kilka dni później miała załamanie nerwowe. Serce nie wytrzymało. W szpitalu po raz pierwszy zobaczyła w oczach Wiktora nie miłość, ale obojętWiktor odwrócił wzrok, a przez uchylone okno wpadł nagły podmuch wiatru, rozwiewając płatki rumianków po podłodze jak porzucone wspomnienia.