Sznurówki zawiązane w ciszy: poranne nieporozumienia w domu.

Grzegorz wiązał sznurówki w przedpokoju, a nastrój miał okropny – pokłócili się z żoną od rana. Kinga stała oparta o framugę, ze skrzyżowanymi ramionami, z zaczerwienionymi od płaczu oczami. Zmęczenie i zmarszczki były bardziej widoczne niż zwykle, a przecież miała tylko 38 lat – wcale nie była stara.

Czując jej wzrok na sobie, Grzegorz usiadł na pufie, oparł łokcie na kolanach i zwiesił dłonie. Wpatrywał się w ścianę pustym, zmęczonym wzrokiem.
– Kinga, nie mogę już tak… Rozumiesz? – powiedział ochryple. – Mam dość twoich szpitali, leków, apteczek w lodówce, w łazience, na nocnej szafce. To się nie udaje! Po co się tak męczysz i mnie męczysz?!
– Grzesiu, proszę… Tylko ten ostatni raz. Myślisz, że mi łatwo za każdym razem mieć nadzieję, słyszeć bicie serca, a potem wycierpieć te straszne słowa: „obumarło”, „nie przyjęło się” i tak dalej…

– Kinga, daj już spokój. Tysiące par żyje bez dzieci i jakoś nie umierają.
– Grzesiu, błagam! – Kinga zaczęła osuwać się po framudze, gotowa paść przed nim na kolana.
Grzegorz podskoczył, złapał ją za ramiona, podniósł i mocno przytulił. Oboje nie byli młodzi, ale i nie starzy – on miał zaledwie 46 lat, prezentował się świetnie jak na swój wiek: wysportowany, gładko ogolony, z mocną szczęką i gęstymi siwiejącymi włosami.
– Dobrze, dobrze, wstąpię dziś do kliniki, zostawię materiał – głaskał ją po plecach, a Kinga drżała w jego uścisku. – Przestań, nie możesz się denerwować, musisz być silna. Może poczekać choć pół roku? – Odsunął się lekko i spojrzał na zapłakane oczy żony.

– Nie, trzeba teraz, lekarz mówił…
– Zawsze coś mówią – Grzegorz odsunął ją nerwowo, zarzucił skórzaną torbę na ramię i już miał wyjść. – To samo, ciągle to samo, a efekt zawsze ten sam.
– Grzesiu! – krzyknęła za nim Kinga, gdy naciskał przycisk windy.
– Wstąpię, obiecuję.

Kinga nieco się uspokoiła, otarła łzy, wypiła garść leków przepisanych przez lekarzy: hormony, witaminy. Zaczęła się zbierać do miasta – po południu miała wizytę w klinice. To już dziesiąte zapłodnienie in vitro. Kinga nie rezygnowała, widziała w przychodni kobiety, które robiły nawet dwadzieścia prób i w końcu zachodziły w ciążę w wieku 46, 48 lat. A ona? Tylko 38.

Mąż dotrzymał słowa – wstąpił do kliniki, a wieczorem poleciał w delegację. Nieraz Kinga żartowała przed koleżankami, że Grzegorz przyjeżdża tylko „zostawić dostawę”, resztę czasu spędza w pracy. Tak żyli od dziesięciu lat. On odniósł sukces, ona zawsze była jego zapleczem, wierzyła w niego nawet wtedy, gdy trzeci raz splajtował i siedzieli w długach na wynajmowanym mieszkaniu. Pożyczała dla niego pieniądze od przyjaciół i rodziny, znosiła upokorzenia, słuchając, jaki to jej mąż lekkoduch.

W końcu wszystko spłacili, gdy jego interesy ruszyły. Teraz mieli duże mieszkanie w centrum, budowali dom pod Warszawą, w spokojnej okolicy. Dwa dobre samochody, wyjazdy za granicę przynajmniej dwa razy w roku. Ale Kinga nie spełniła się jako matka. Całe zdrowie poświęciła mężowi, a teraz chciała tylko jednego – dziecka.

Pracowała jako recepcjonistka w salonie kosmetycznym. Nie miała wielkich ambicji, żyła rodziną. I wciąż tam pracowała – znała wszystkie klientki, lubiła swoją robotę.

Tym razem też przeszła procedurę, teraz tylko czekać i stosować się do zaleceń. Grzegorz dzwonił z delegacji, pytał o zdrowie.
– Kochanie, a może byśmy w weekend skoczyli do Zakopanego? – zaproponował wieczorem.
– Jakie Zakopane, Grzesiu, listopad jest! Co tam będziemy robić?
– Są świetne hotele z basenami na dachu. Dawaj, odpoczniemy, przyda ci się rozrywka. Udała mi się ta transakcja, tak się stresowałem…
– Ale ja mam pracę.
– Ach, ta twoja praca… Ile razy ci mówiłem – rzuć to.
– Grzesiu, lubię to. Nie mogę na długo – Lidia jest na L4.
– Nie na długo, tylko na weekend! Jutro wracam, pakujemy walizki i w drogę. W poniedziałek rano będziesz w mieście, mi też trzeba.

Odwiedzili Zakopane, Grzegorz chwalił się, jak ograł trzech konkurentów.
– Przez trzy miesiące zero wyjazdów – obiecywał, tuląc Kingę w luksusowym apartamencie.
– Jestem taka szczęśliwa – przytulała się do niego. – Przeszliśmy tyle razem.
– Wszystko już za nami – głaskał ją po plecach. – Będzie dobrze, mamy jeszcze cele. Myślisz, że tym razem się uda?
Grzegorz wzruszył ramionami. Ile razy sobie obiecywali? Bał się nadziei – widział, jak Kinga cierpi po każdej porażce.

Wrócili wypoczęci, ona do kliniki i pracy, on do firmy. Po tygodniu znów się pakował.
– Przepraszam, obiecywałem, ale muszę lecieć.
Spakowała mu walizkę, jak lubił. Dawno już nie odprowadzała go na lotnisko – wolał jeździć z kierowcą.

Tym razem został na trzy tygodnie. O kolejnej nieudanej próbie dowiedział się przez telefon. Płacz, depresja – nawet się cieszył, że go nie ma. Gdy wrócił, Kinga błagała, by nie rezygnowali.
– Ile razy w pracy ci się nie udawało, a nie poddawałeś się!
– Kinga – Grzegorz chwycił się za głowę – jak można porównywać firmę do dziecka?! To twoje zdrowie, popatrz na siebie! Wkrótce będziesz potrzebować psychologa, a nie kliniki. Zaakceptuj to – nie będziemy mieć dzieci.
– Kiedy biegałam na aborcje, bo nie było nas stać, nie protestowałeś! A teraz się poddajesz?!

– Nie przesadzaj, nie było ich aż tyle.
– Pięć. Potem babcia zaklęła i już. Cieszyłam się, a teraz… przyszło nasze czas, a my nie możemy. – Krzyczała.
– Nie zmuszałem cię, sama decydowałaś!
– Bo w ciebie wierzyłam, a ty w nas nie.
– Nie ma nas! Nie ma go! Jesteś ty i ja! – Grzegorz podniósł głos. – Żal mi cię, nie mogę patrzeć, jak się męczysz…

Pokłócili się, on wyszedł, wrócił nocą iKinga westchnęła ciężko i spojrzała przez okno na zatłoczoną ulicę, myśląc, że może jednak warto spróbować jeszcze raz, ale tym razem dla siebie.