Związane sznurówki i popsuty nastrój po porannej kłótni.

Grzegorz wiązał sznurowadła w przedpokoju, w złym nastroju – pokłócili się z żoną od rana. Zofia stała oparta o futrynę, ze skrzyżowanymi ramionami, z zaczerwienionymi od płaczu oczami. Na jej twarzy widoczne były zmęczenie i zmarszczki, a przecież miała dopiero 38 lat – nie była stara.

Czując na sobie jej wzrok, Grzegorz usiadł na pufie, oparł łokcie na kolanach, a duże dłonie zwisły bezwładnie. Wpatrywał się w ścianę przed sobą pustym, zmęczonym wzrokiem.
— Zosiu, ja już tak nie mogę, rozumiesz? — powiedział ochryple. — Męczą mnie twoje szpitale, leczenia, apteczki w lodówce, w łazience, na nocnej szafce. Nie wychodzi nam! Po co siebie i mnie męczysz?!
— Grzesiu, proszę, ostatni raz. Myślisz, że mi łatwo za każdym razem mieć nadzieję, słyszeć bicie serca, a potem czyścić się po tych strasznych słowach: „nie rozwinęło się, nie przyjęło” i tak dalej…

— Zosiu, przestańmy, no, nie będziemy mieć dzieci i już! Tysiące par żyje bez nich i nikt od tego nie umiera.
— Grzesiu, błagam! — Zofia zaczęła osuwać się po futrynie, gotowa paść przed nim na kolana.
Grzegorz zerwał się, złapał ją za ramiona, podniósł i mocno przytulił. Oboje nie byli młodzi, ale i nie starzy, żeby się tak zamartwiać – on miał ledwie 46 lat, wyglądał świetnie jak na swój wiek, zadbany, z gładko ogoloną twarzą o szerokiej brodzie i gęstymi siwiejącymi włosami.
— No dobrze, dobrze, wpadnę dziś do kliniki, zostawię materiał — głaskał ją po plecach, a Zofia lekko drżała w jego uścisku. — Przestań, nie możesz się denerwować, musisz być silna. Może poczekajmy choć pół roku? — Odchylił się lekko i spojrzał na jej zapłakaną twarz.

— Nie, trzeba teraz, lekarz mówił…
— Oni zawsze mówią — odsunął ją nerwowo Grzegorz, zarzucił skórzaną torbę przez ramię i wyszedł. — W kółko to samo, a efekt zawsze ten sam.
— Grzesiu! — krzyknęła za nim Zofia, ale mąż już naciskał przycisk windy w korytarzu.
— Wpadnę, obiecuję.

Zofia uspokoiła się trochę, otarła łzy, zażyła leki przepisane przez lekarzy – hormony, witaminy. Zaczęła się zbierać do swoich spraw, po południu miała wizytę w klinice. To już dziesiąte in vitro, lecz Zofia nie rezygnowała. Słyszała o kobietach w przychodni, na oddziale, które robiły i dwadzieścia prób, a potem nosiły dzieci w wieku 46, 48 lat, a ona miała dopiero 38.

Mąż dotrzymał słowa, wpadł do kliniki i wieczorem znów wyleciał w delegację. Nie raz Zofia żartowała przed koleżankami, a nawet przed ledwie znanymi kobietami w ginekologii, że mąż przyjeżdża tylko zostawić materiał, a resztę czasu spędza w pracy. Tak żyli od dziesięciu lat. On odniósł sukces, osiągnął wiele, Zofia zawsze była jego zapleczem, wierzyła w niego nawet, gdy po raz trzeci splajtował i siedzieli w długach w wynajętym mieszkaniu. Pożyczała dla niego pieniądze od przyjaciół i rodziny, słuchała upokarzających tyrad o lekkomyślnym Grzegorzu, ale prosiła i brała, nie oszczędzając siebie.

Spłacili wszystko, gdy mu się w końcu udało. Teraz stali mocno na nogach – duże mieszkanie w centrum, budowali dom pod miastem, w czystej okolicy, kwadrans od zgiełku. Oboje mieli solidne samochody, wyjeżdżali za granicę co najmniej dwa razy w roku. Ale ona nie spełniła się jako matka. Zofia poświęciła całe zdrowie mężowi, a teraz chciała tylko jednego – dziecka.
Pracowała latami jako administratorka w salonie urody, nie miała wielkich ambicji, żyła rodziną i mężem. Do dziś pracowała w tym samym salonie, znała klientki od lat, lubiła tę robotę.
Zofia znów przeszła znaną procedurę, teraz tylko czekała i stosowała się do zaleceń. Mąż dzwonił z delegacji, pytał o jej stan.
— Zosiu, a może wyskoczylibyśmy na weekend do Zakopanego? — pytał radośnie wieczorem po pracy.
— Jakie Zakopane, Grzesiu, listopad na dworze, co tam robić?
— Są fajne hotele z infrastrukturą, basenami na dachu. Dasz radę oderwać się, odpoczniesz, a ja właśnie zamknąłem deal, tak się stresowałem…
— Ale mam pracę.
— Ech, olej to, sto razy mówiłem – rzuć to.
— Grzesiu, lubię to. Nie mogę na długo, Lilia jest na zwolnieniu.
— Nie trzeba na długo, tylko na weekend! Jutro wracam w południe, walisz torby do bagażnika i w drogę. W poniedziałek rano będziesz na miejscu, mi też trzeba.

Świetnie odpoczęli przez te kilka dni, Grzegorz cieszył się sukcesem, opowiadał żonie, jak sprytnie przechytrzył trzech konkurentów.
— Przez trzy miesiące zero wyjazdów — obejmował żonę w przytulnym apartamencie, na kanapie przed dużym telewizorem.
— Tak się cieszę — przytulała się Zofia. — Tyle razem przeszliśmy.
— Wszystko już za nami — głaskał ją po plecach, po puszystym szlafroku. — Będzie dobrze, mamy cel. Myślisz, że tym razem się uda?
Grzegorz wzruszył ramionami – milion razy zgadywali. Bał się dawać nadzieję sobie i jej, widział, jak cierpiała po każdej nieudanej próbie.

Wrócili odmłodzeni, zakochani. Zofia miała wizytę w klinice, pracę, Grzegorz wracał do firmy. Po tygodniu znów się pakował.
— Przepraszam, obiecywałem, ale okoliczności… Muszę lecieć.
Zofia po raz kolejny spakowała mu rzeczy tak, jak lubił. Dawno już nie odprowadzała go na lotnisko, nie witała, chyba że sam prosił przez telefon. Wolał jeździć z kierowcą.
Tym razem został na trzy tygodnie. O kolejnej porażce dowiedział się od żony przez telefon. Łzy, depresja na kilka dni – niemal cieszył się, że go nie ma. Po powrocie żona błagała, by spróbować jeszcze raz, nie teraz, trzeba poczekać, ale nie rezygnować.
— Ile razy w pracy ci nie wychodziło, a nie poddawałeś się.

— Zosiu — Grzegorz chwycił się za głowę, chodząc nerwowo po salonie. — Jak można porównywać firmę i dziecko! To twoje zdrowie, spójrz na siebie, niedługo będziesz potrzebowała psychiatry. Zaakceptuj toW końcu Zofia zrozumiała, że jej szczęście nie zależy od męża, ale od niej samej i małej istotki, która teraz spała spokojnie w kołysce.