Nigdy się nie poznaliśmy…

Nigdy się nie znaliśmy…

Halina od początku wiedziała, kim jest w życiu Wojtka. Nie żoną, nie matką jego dzieci, nie wybranką na całe życie. Tylko kochanką. Kobietą, przy której odpoczywał duszą i ciałem. Kobietą, do której przychodził nie dla obowiązków, lecz dla spokoju i lekkości.

Nic nie wymagała. Ani rozwodu, ani przysiąg. Tylko odrobinę ciepła. Przyjmowała go takim, jaki był — żonatym, zdystansowanym, lecz dobrym dla niej. Czasem przynosił zakupy, czasem pomagał z remontem. Czasem brał ją za rękę i mówił, że kocha. I to jej wystarczało.

Halina nie uważała się za niszczycielkę małżeństwa. Nikogo nie odbierała. To Wojtek sam postanowił przyjść. Sam ją wybrał. Ona tylko była. Bez pretensji.

Mijały lata. Wojtek przyjeżdżał regularnie. Przynosił kwiaty, czasem kupował coś dzieciom — nie jej, oczywiście, tylko swoim. Halina nie miała dzieci. Lekarze dawno postawili diagnozę: niepłodność. To właśnie zniszczyło jej jedyne małżeństwo.

Aż nagle stał się cud. Prawdziwy, niewytłumaczalny. Ciąża. Prawie w czterdziestce. Płakała ze szczęścia. Rodzice Haliny, gdy dowiedzieli się, że zostaną dziadkami, nawet nie pytali, kto jest ojcem. Po prostu się cieszyli. Obiecali pomoc. A Halina… Była pewna: Wojtek jej nie zostawi. Kochał ją. Mówił to setki razy.

— Podaj na rozwód — powiedziała mu pewnego dnia. — Staniemy się prawdziwą rodziną.

Milczał. W końcu odparł:

— Potrzebuję czasu… Nie mogę tak od razu.

Halina dała mu tydzień. Potem jeszcze jeden. Lecz Wojtek zaczął znikać. Nie odbierał, nie dzwonił, wymigiwał się po pracy. Aż w końcu stanęła pod jego blokiem. Po prostu tak musiała.

— Co ty tu robisz?! — warknął Wojtek, gdy ją zobaczył.

— Czekam na ciebie.

— Daj mi spokój! Nie słyszysz? Prosiłem, żebyś poczekała! Stawiasz mnie w trudnej sytuacji, naciskasz!

Halina zamilkła. Patrzyła na niego i nie poznawała.

— Więc nie zostaniesz z nami? — spytała cicho.

Odwrócił wzrok. Wtedy powiedziała:

— Nigdy się nie znaliśmy. Zapomnij o mnie. Zapomnij o nas. Już nie ma między nami żadnego „my”.

Odeszła. Nie obejrzała się.

Halina urodziła dziewczynkę. Piękną, kręconą, z oczami Wojtka. Lecz gdy brała ją na ręce, czuła tylko miłość. Nic więcej. Ani strachu, ani żalu, ani bólu. Tylko szczęście.

Wojtek kilka razy próbował się odezwać. Dzwonił. Chciał zobaczyć córkę. Halina odmówiła.

— Dokonałeś wyboru — powiedziała. — Nie przypominaj się teraz. Ona ma ojca. Prawdziwego.

Nie kłamała. Pół roku później poznała mężczyznę. Spokojnego, cichego, nieco starszego. Nie pytał o przeszłość. Po prostu pokochał ją i dziewczynkę. A dziecko od razu nazwało go tatusiem. Wszystko potoczyło się naturalnie. Jakby ktoś z góry zdecydował: teraz będzie dobrze.

Minęły dwa lata. Wiosna. Park. Wojtek szedł alejką, myślami daleko. Nagle zobaczył ją. Halinę. Z mężczyzną. I z dzieckiem.

Mężczyzna trzymał na rękach dziewczynkę. Śmiała się, ciągnąc go za ucho. A Halina, w zwiewnej sukience, patrzyła na nich z uśmiechem i szepnęła:

— Pocałuj tatusia, skarbie. Patrz, zmęczył się, nosząc cię.

Wojtek stanął jak wryty. Nie mógł oddychać. Nie mógł iść. To była ona. Jego córka. Jego dziewczynka. Taka sama jak kiedyś jego synowie — kręcona, jasnowłosa, pełna życia. A obok obcy mężczyzna. I już nie obca Halina.

Spojrzała na Wojtka. Ich oczy się spotkały. Lecz odwróciła wzrok. Jakby go nie znała. Jakby nigdy nie był częścią jej życia.

Zrozumiał: dotrzymała słowa. Naprawdę nigdy się nie znali.

I już nigdy się nie poznają.