Teściowa niemal zaszkodziła mojemu synowi swoimi 'opiekami’, a mąż tylko wzruszył ramionami…

Teściowa o mało nie zapracowała na zbiorową emeryturę mojego syna swoimi „troskliwymi” metodami. A mąż tylko wzruszył ramionami…

Nie wiem, jak wytłumaczyć to Wandzie Andrzejewnej, mojej teściowej, ale wygląda na to, że kompletnie nie pojmuje, że jej ślepa „miłość” i domowa medycyna mogły kosztować naszego dziecko życia. Tak, teoretycznie mamy ten sam cel – wychować zdrowego, szczęśliwego wnuka. Tyle że jej metody coraz częściej zamieniają moje życie w horror, a mojego syna – w królika doświadczalnego.

Wszystko zaczęło się, kiedy Bartek poszedł do przedszkola. Skończył właśnie trzy latka i, jak to bywa, zaczął chorować co chwilę. Dwa dni w grupie – i znów gorączka, katar, kaszel, ospa… Wróciłam po macierzyńskim do pracy w towarzystwie ubezpieczeniowym, a tam nikt nie zwariuje z urlopami. L4 to twój prywatny problem. Musiałam prosić o pomoc teściową. Mieszka niedaleko, jest na emeryturze, więc zgodziła się z ochotą.

Ale szybko się okazało, że Wanda Andrzejewna w medycynie nie ma bladego pojęcia, za to jest pewna, że wie wszystko. Zaczęła „leczyć” Bartka po swojemu: syropki, kropelki, pastylki – wszystko według rady sąsiadki albo z programu śniadaniowego. Zostawiałam instrukcje: co, kiedy i w jakiej dawce. Ale teściowa po prostu olewała moje notatki. A ja milczałam. Bo nie miałam komu zostawić dziecka, a prosić więcej było nie kogo.

Milczałam, aż pewnego dnia Bartka nie zaczęło dusić. Wróciłam wcześniej z pracy – intuicja, przeznaczenie, sama nie wiem. Jego twarz zaczynała puchnąć, oczy nabiegły krwią, usta siniały. Od razu zrozumiałam – alergia. Znalazłam w lodówce ampułkę z deksametazonem, którą trzymałam na czarną godzinę, zrobiłam zastrzyk. Po pół godziny syn zaczął oddychać.

Nieomal dostałam zawału. Potem zajrzałam do apteczki teściowej – i wszystko stało się jasne. Dała dziecku na raz syrop na kaszel, krople „na odporność” i jeszcze jakieś kolorowe drażetki, które „poleciła jej sąsiadka z piątego piętra”. To właśnie te „cudowne kropelki” wywołały tę straszną reakcję.

Nie mogłam już milczeć.
— Wanda Andrzejewna, proszę, nie podawaj Bartkowi niczego, co ja nie zatwierdzę. Wszystkie potrzebne leki zostawiam, podpisuję, wyjaśniam. Mógł przecież umrzeć!
— Krysiu, no co ty… Ja przecież chciałam, żeby szybciej wyzdrowiał. I co w tym złego – kaszel i katar. Syropeczkę dałam, kropelek trochę…
— Te kropelki mogły go zabić! Dlaczego nie wezwałaś karetki?!
— No, karetka… A nuż na próżno? No i ty przecież przyszłaś w porę, wszystko się skończyło. Czy to od miłości ktoś umierał?

Wtedy do mieszkania wszedł mąż.
— O co wam znów chodzi?
Teściowa z udawanym urażeniem:
— Twoja żona twierdzi, że źle pilnuję Bartka. Chyba teraz sama będzie z nim siedzieć.

— Krysia, no po co tak? – wtrącił się Wojtek. – Mama nam pomaga: gotuje, dziecko pilnuje. Czego się czepiasz?
— A ty wiesz, że przez jej „pomoc” Bartek o mało nie umarł? Że go nakarmiła tak, że dostał strasznej alergii? Gdybym przyszła później, nie udałoby się go uratować.

— No dobra, przecież skończyło się dobrze! Mama już nie będzie dawać lekarstw, prawda, mamo?
— Oczywiście. Przecież chciałam jak najlepiej…

A potem rzucił sucho:
— No dość. Siadajmy do kolacji, jestem głodny.

Chciałam krzyczeć. Ale milczałam. A kiedy Wanda Andrzejewna wyszła, spróbowałam porozmawiać z Wojtkiem.

— Ty w ogóle zrozumiałeś, co się stało? Widziałeś, w jakim stanie był twój syn?
— Widziałem. Ale mama obiecała, że już nie będzie.
— Obiecała… A gdzie gwarancja, że jutro nie poda czegoś innego?
— No wiesz, ona kocha Bartka. Co mam teraz zrobić? Wynająć nianię?
— Tak!
— Czyli mojej mamie nie ufasz, a obcej kobiecie – tak?

— Po tym, co zobaczyłam – tak. Bo obca niania przynajmniej nie będzie eksperymentować z lekami. Zaczynam szukać. I gdybyś sam widział, jak się dusił, to byś mnie zrozumiał.

W nocy nie mogłam zasnąć. Wciąż wydawało mi się, że Bartek znów sinieje, a ja nie nadążam. Utknęłam w windzie, a on tam, sam, a obok tylko „troskliwa” babcia z garścią tabletek.

Rano otworzyłam laptopa i zaczęłam szukać niani. Może będzie obca, ale przynajmniej nauczę ją stosować się do instrukcji. I – co najważniejsze – nie będzie ukrywać przede mną, czym nakarmiła moje dziecko.
Może teściowa chciała jak najlepiej. Ale zbyt często droga na oddział intensywnej terapii jest wybrukowana właśnie takimi dobrymi chęciami…