Mama przyjeżdża? Anuluj! Będzie u nas moja była!

Mama przyjeżdża? Odwołaj! Będzie moja była!

Agata stała przy kuchennym blacie, gdy po całym domu rozniósł się zapach pieczonego mięsa i przypraw. To był jeden z tych rzadkich wieczorów, gdy miała czas przygotować coś bardziej wykwintnego niż jajecznicę. Zmęczonym ruchem otarła czoło, odwróciła się i krzyknęła:

— Kamil, pamiętasz, że jutro przyjeżdża moja mama?

Po chwili w drzwiach kuchni pojawił się on — rozczochrany, z rozespanymi oczami.

— Jaka mama? — wytrzeszczył oczy. — Mówiłaś mi o tym?

— Tak! Kilka dni temu! — Agata zmarszczyła brwi. — Umawialiśmy się, że przyjedzie w niedzielę.

Kamil nagle się zaniepokoił i wyrzucił z siebie:

— Odwołaj to. Jutro nie może przyjechać. Absolutnie.

— Dlaczego? — Agata zastygła w bezruchu.

— Bo przyjedzie… Ola.

— Jaka Ola?

— No… moja była — westchnął.

W pokoju zapadła grobowa cisza. Przerwał ją tylko suchy kaszel Agaty, która nie wiedziała, czy ma się śmiać, czy krzyczeć.

— Żartujesz? Chcesz, żeby twoja była mieszkała u nas akurat wtedy, gdy przyjeżdża moja mama?

— Nie zrozumiałaś! Nie mieszkać, tylko przenocować! Pokłóciła się z chłopakiem i nie ma gdzie iść. Tylko kilka dni, słowo! Jesteśmy razem od dawna przecież, wiesz? Ola po prostu potrzebuje pomocy!

— A nie myślisz, jak to będzie wyglądać? Mama przyjedzie, a tu twoja „koleżanka” z przeszłości się kręci. Świetne wrażenie!

— Powiemy, że to twoja przyjaciółka. Jesteś aktorką — uwierzą!

Agata przewróciła oczami, ale gdzieś w głębi duszy już wyobrażała sobie scenę, w której Ola staje w progu i nazywa ją „panią domu”. Miał w tym coś obrzydliwego, ale i intrygującego.

Wieczorem rozległ się dzwonek. W drzwiach stała Ola — wysoka, pewna siebie, z modną fryzurą i designerską torbą. Rzuciła Agacie lekko ironicznym spojrzeniem.

— Aha, więc ty jesteś ta oficjalna? No cóż… nie martw się, tylko na parę dni, twojego faceta nie rusze.

Agata wzięła głęboki oddech. Wyszczerzyła się tylko:

— Pokój po prawej, jutro przyjeżdża moja mama — nie pokazuj się za często.

Ola weszła do środka, a Agata wróciła do kuchni, gdzie jedzenie zaczynało ostygać.

— Ola, jesz z nami?

— Jasne! A to twoje ciasto? Tylko nie mów, że sama piekłaś. Gotowe ciasto i dżem, prawda?

— Nie musisz jeść — odcięła Agata, ale kąciki ust drgnęły w półuśmiechu.

Ola, bez mrugnięcia okiem, nagle zaproponowała:

— Chcesz, że nauczę cię prawdziwego wypieku? Moja babcia była cukiernikiem, od dziecka siedzę w kuchni.

Tak zaczął się wieczór, który obie zapamiętają. O północy gadały już jak stare przyjaciółki, plotkując o facetach, przepisach, a nawet modzie. Agata pierwszy raz poczuła, że nie jest tylko „żoną”, ale kobietą, która może zachwycać. Ola okazała się nie wrogiem, ale sprzymierzeńcem.

Rano Ola wyszła do pracy, a do drzwi zapukała mama Agaty — Zofia Stanisławowa. Już od progu uderzył ją zapach świeżo upieczonej szynki.

— Ty to zrobiłaś? — oczy matki rozszerzyły się ze zdumienia. — Nie spodziewałam się…

Agata tylko skinęła głową, ledwo powstrzymując dumę. Wiedziała, komu powinna podziękować — tej właśnie „byłej”.

Wieczorem zadzwoniła Ola:

— Aga, wracam dziś do siebie. Pogodziłam się z Darkiem. Dzięki za sukienkę i wsparcie. On osłupiał, gdy zobaczył mnie na przyjęciu — powiedział, że teraz zabiera mnie na wszystkie spotkania biznesowe. Kontrakt też podpisaliśmy, swoją drogą. Jesteś świetna. Jutro wpadnę po rzeczy — i przytulę cię jak przyjaciółkę!

Agata odłożyła słuchawkę i spojrzała na Kamila:

— Wiesz co? Miałeś rację. Ona naprawdę jest fajna. I może teraz wiem, kim jestem. Nie tylko żoną. Ale gospodynią. I kobietą, która ma coś do dania innym.

— No, jeśli nawet z Olą się zaprzyjaźniłaś — to już nic nie rozumiem! — rozłożył ręce Kamil.

— Po prostu nie przeszkadzaj — uśmiechnęła się Agata — i będzie dobrze.