On zabrał mi dwie kotlety i powiedział, że powinnam schudnąć. Po sześciu latach małżeństwa mam trójkę dzieci i boję się być sama.

Zabrał mi dwie kotlety i powiedział, że powinnam schudnąć. Przez sześć lat małżeństwa urodziłam troje dzieci, a teraz boję się zostać sama.

Mam trzydzieści sześć lat. W ciągu tych sześciu lat zostałam mamą trójki wspaniałych dzieci: pięcioletniego Bartka, trzyletniej Zosi i najmłodszego, półrocznego Wojtusia. Zawsze marzyłam o dużej rodzinie, ale nie spodziewałam się, jak ciężko to będzie — fizycznie, emocjonalnie, po prostu ludzko. Życie stało się niekończącym się wyścigiem, w którym ledwo zipię.

Z Krzysztofem poznałam się, gdy miałam prawie trzydzieści lat. Wszystkie przyjaciółki były dawno zamężne, wychowywały dzieci, a ja ciągle sama — albo w pracy, albo w domu. Aż nagle pojawił się on — wysoki, wysportowany, pełen charyzmy. Wtedy już miał dobrą pozycję — kierował zespołem w kancelarii prawnej. Nigdy nie sądziłam, że taki mężczyzna zwróci uwagę na kogoś takiego jak ja.

O jego poważnych zamiarach przekonałam się, gdy sam przedstawił mnie swojej matce. Halina Kazimierzowa to kobieta delikatna, inteligentna, od razu mnie polubiła. Była zachwycona mną i praktycznie sama popchnęła syna do ślubu. Pobraliśmy się szybko, niemal błyskawicznie. A potem zaczęła się seria urlopów macierzyńskich.

Najpierw urodził się Bartek, więc zrezygnowałam z pracy. Potem Zosia, a na końcu Wojtuś. I już do zawodu nie wróciłam. Wszystkie dzieci są na mojej głowie: starsze nie chodzą do przedszkola, Bartek ma zajęcia dodatkowe, Zosię uczę sama, a cały czas — z niemowlakiem na rękach. Kocham moje dzieci, są wspaniałe, ale nie mam już siły… ani siebie samej.

Kiedyś ważyłam 49 kilogramów. Chodziłam na siłownię, biegałam rano, dbałam o siebie. Teraz mam osiemdziesiąt. Mój dzień to kaszka, pieluchy, lekcje, zupa, sprzątanie, wieczorne histerie i tak w kółko. Na sport nie mam ani czasu, ani energii. A jeśli próbuję — zaraz przybiegają dzieci, ciągną, pytają, wspinają się na mnie jak na drzewo.

Krzysiek na początku traktował zmiany z przymrużeniem oka. Nazywał mnie „słodką bułeczką” albo „moją małą pandą”. Ale potem, nie wiadomo kiedy, żarty ucichły. A w końcu skończyła się też cierpliwość.

W piątek siedzieliśmy przy kolacji. Nałożyłam sobie trzy kotlety. On tylko spojrzał, wziął dwie i odłożył z powrotem na patelnię.

— Musisz schudnąć. Jeśli zacznę się interesować inną kobietą, będzie to wyłącznie twoja wina — rzucił spokojnie, nie patrząc mi w oczy.

Zamarłam. Jakby ktoś uderzył mnie w pierś. Wiem, że się zmieniłam. Że jestem zmęczona. Że nie jestem już tą, w której się zakochał. Ale czy to moja wina, że całą siebie oddałam rodzinie? Że nie śpię po nocach, bo jednemu ząbkuje, druga nie chce jeść brokułów, a trzeci zgubił zeszyt? Czy nie zasługuję choć na odrobinę zrozumienia?

Chętnie poszłabym na masaż, zrobiła manicure, odświeżyła włosy. Ale nie mam pieniędzy. Wszystko idzie na dzieci, zajęcia dodatkowe, jedzenie, raty kredytu, pomoc teściowej. Krzysiek dobrze zarabia, ale wydatków mamy mnóstwo. I oczywiście on musi dobrze wyglądać — w końcu jest szefem. A ja mogę przecież pochodzić w starym szlafroku. Tylko że coraz rzadziej poznaję siebie w lustrze. Sukienki nie leżą, dżinsy się nie dopinają. Wszystko wydaje się dziwne i obce.

Czasem mam wrażenie, że nie jestem już kobietą. Tylko cieniem. Karmiącym, sprzątającym, myjącym, ale nieczującym, niemogącym marzyć. Jedynie teściowa to jedyna osoba, która jeszcze nas trzyma razem. Dzwoni, przyjeżdża, pomaga z dziećmi. I mam nadzieję, że nie pozwoli mu odejść. Nie pozwoli zniszczyć tego, dla czego żyłam przez ostatnie sześć lat.

Czasem mnie przeraża myśl: a jeśli pewnego dnia spakuje swoje rzeczy i wyjdzie? Zostawi mnie z trójką dzieci i z cieniem siebie samej? Nie proszę o wiele. Chciałabym tylko, żeby przypomniał sobie, za co mnie pokochał. I zobaczył, że wciąż jestem tą samą kobietą. Tylko bardzo, bardzo zmęczoną.