Nie jestem służącą dla teścia

Nie jestem służącą dla teścia

Gdy teściowa, Elżbieta Wojciechowska, na chwilę wyszła z kuchni, mój teść, Marek Stanisławowicz, zwrócił się do mnie i rozkazującym tonem oświadczył: „Alicjo, idź i podgrzej mi tego kurczaka, bo już zastygł!” Zamarłam, nie wierząc własnym uszom. Czy ja teraz oficjalnie jestem służącą? Jeśli ci trzeba, to sam sobie podgrzej, chciałam krzyknąć, ale zamiast tego, głaszcząc kota, który ocierał się o moje nogi, odpowiedziałam spokojnie: „Marek Stanisławowicz, nie jestem służącą, podgrzejcie sami.” Popatrzył na mnie jak na buntowniczkę, a ja poczułam, jak we mnie wszystko wrze. To nie była sprawa kurczaka – to była granica, której nie zamierzałam przekroczyć.

Z mężem, Bartoszem, mieszkamy osobno, ale w każdą niedzielę przyjeżdżamy do jego rodziców na obiad. Elżbieta Wojciechowska gotuje przepysznie – palce lizać – i zawsze z radością tu przyjeżdżam: porozmawiać, zjeść jej słynne gołąbki, posłuchać opowieści. Marek Stanisławowicz zwykle milczy, siedzi na czele stołu jak generał i więcej burczy, niż mówi. Przywykłam, że lubi komenderować: „podaj sól”, „sprzątnij talerze”. Ale nie zwracałam uwagi – wiek, przyzwyczajenia, co z niego wyciągnąć. Tym razem jednak posunął się za daleko.

Tego wieczoru jedliśmy smażonego kurczaka z ziemniakami. Elżbieta, jak zwykle, krzątała się, dokładała nam dodatkowe porcje, a ja pomagałam jej sprzątać naczynia. Gdy wyszła na werandę po kompot, Marek Stanisławowicz uznał, że nadeszła jego godzina. Siedziałam, głaszcząc ich kota Mruczka, który mruczał mi na kolanach, gdy nagle usłyszałam ten rozkaz: „Podgrzej kurczaka!” Na początku pomyślałam, że się przesłyszałam. Patrzył na mnie tak, jakbym miała natychmiast poderwać się i biec do kuchenki mikrofalowej. A ja, niech to, po pracy, zmęczona, w odświętnej sukience, przyjechałam w gości, a nie na służbę.

Moja odpowiedź wyraźnie go zaszokowała. Zmarszczył brwi, mruknął coś w stylu: „Młode pokolenie, zero szacunku.” Szacunku? A gdzie szacunek dla mnie? Nie mam nic przeciwko pomaganiu, ale to nie była prośba, tylko rozkaz, jakbym tu była do posług. Elżbieta wróciła, wyczuła napięcie i spytała: „Co się stało?” Chciałam powiedzieć, ale Marek Stanisławowicz mnie uprzedził: „Nic, Alicja po prostu nie chce pomóc staruszkowi.” Pomóc? Czy podgrzanie kurczaka to teraz jakiś bohaterstwo? Ledwo się powstrzymałam, żeby nie wybuchnąć, i tylko skomentowałam: „Elżbieto, zawsze pomagam, ale nie jestem służącą.”

W drodze do domu opowiedziałam o wszystkim Bartoszowi. Jak zwykle, próbował złagodzić sytuację: „Ala, tata nie złośliwie, po prostu przywykł, że mama robi wszystko. Nie bierz tego do siebie.” Nie brać? Łatwo mu mówić, on nie jest traktowany jak służba! Przypomniałam mu, że nie mam nic przeciwko pomaganiu, ale ton Marka Stanisławowicza brzmiał, jakby uważał mnie za swoją pokojówkę. Bartosz obiecał porozmawiać z ojcem, ale wiem, że nie lubi konfliktów. „Pogadam z mamą, ona go opanuje” – dodał. Elżbieta, może i by pomogła, zawsze mnie wspiera, ale nie chcę, żeby przez mnie w rodzinie było nieporozumienie.

Teraz zastanawiam się, co dalej. Część mnie chce następnym razem demonstracyjnie siedzieć i w ogóle nie pomagać – niech Marek Stanisławowicz sam sobie grzeje swojego kurczaka. Ale wiem, że to infantylne, a Elżbiety nie chcę urazić – ona jest niewinna. Inna część mnie pragnie porozmawiać z teściem otwarcie: „Marek Stanisławowicz, szanuję pana, ale nie jestem pańską służącą, traktujmy się z szacunkiem.” Boję się jednak, że potraktuje to jako zuchwałość i zacznie się dramat. Koleżanka, gdy się jej poskarżyłam, doradziła: „Ala, po prostu żartuj w odpowiedzi, powiedz, że kuchenka mikrofalowa sobie z nim poradzi.” Żartować? Może i humor pomoże, ale na razie jestem zbyt wściekła.

Przypomniałam sobie, jak kiedyś Marek Stanisławowicz był dla mnie milszy. Gdy dopiero wzięliśmy ślub z Bartoszem, nawet chwalił moje sałatki, opowiadał zabawne historie z młodości. Teraz chyba uznał, że mam być pod ręką, jak Elżbieta. Ale ja nią nie jestem! Mam własną pracę, własne sprawy, a do nich przyjeżdżam jako gość, nie jako służąca. Lubię ich rodzinę, ale nie zamierzam znosić rozkazów. Może to wiek, może przyzwyczajenie, ale nie pozwolę się upokarzać – nawet dla świętego spokoju.

Na razie postanowiłam być uprzejma, ale stanowiona. Następnym razem, jeśli Marek Stanisławowicz znów zacznie rozkazywać, po prostu się uśmiechnę i powiem: „Kuchenka stoi w kącie, czeka na pana.” A jeśli poważnie, to porozmawiam z Elżbietą – ona zrozumie. Nie chcę kłótni, ale milczeć też nie będę. Ten dom jest ich, ale ja nie jestem ich własnością. A kurczaka niech sam podgrzeje, ja wolałabym pogłaskać Mruczka. On, swoją drogą, jako jedyny w tej kuchni naprawdę mnie rozumie.