Nie jestem służącą teścia

Gdy teściowa, Zofia Stanisławówna, na chwilę wyszła z kuchni, mój teść, Bogusław Janowicz, zwrócił się do mnie i rozkazującym tonem oświadczył: „Ewa, idź i podgrzej mi tego kurczaka, bo już wystygł!” Zamarłam, nie wierząc własnym uszom. Czy ja niby teraz oficjalnie jestem służącą? Jeśli ci trzeba, to sam się rusz i podgrzej, chciałam krzyknąć, ale zamiast tego, głaszcząc kota, który ocierał się o moje nogi, odpowiedziałam: „Bogusławie Janowiczu, ja nie jestem służącą, podgrzej sobie sam.” Spojrzał na mnie jak na buntowniczkę, a ja poczułam, jak we mnie wszystko wrze. To nie była tylko kwestia kurczaka – to była granica, której nie zamierzałam przekraczać.

Z mężem, Krzysztofem, mieszkamy osobno, ale co niedzielę przyjeżdżamy do jego rodziców na obiad. Zofia Stanisławówna gotuje tak, że palce lizać, i zawsze przyjeżdżam z radością – pogadać, zjeść jej słynne gołąbki, posłuchać opowieści. Bogusław Janowicz zwykle milczy, siedzi na czele stołu jak generał i więcej burczy, niż mówi. Przywykłam, że lubi komenderować: to „podaj sól”, to „sprzątnij talerze”. Ale nie zwracałam uwagi – wiek, nawyki, czego się spodziewać. Tym razem jednak posunął się za daleko.

Tamtego wieczoru siedzieliśmy przy stole, jedliśmy pieczonego kurczaka z ziemniakami. Zofia Stanisławówna, jak zawsze, krzątała się, dokładała nam, a ja pomagałam jej sprzątać naczynia. Gdy wyszła na werandę po kompot, Bogusław Janowicz uznał, że nadszedł jego czas. Siedziałam, głaszcząc ich kota Puszkę, który mruczał mi na kolanach, gdy nagle usłyszałam ten rozkaz: „Podgrzej kurczaka!” Najpierw pomyślałam, że się przesłyszałam. Patrzył na mnie, jakbym miała poderwać się i pobiec do mikrofalówki. A ja, nie zapominajmy, po pracy, zmęczona, w swojej sukience, przyjechałam w gości, a nie na służbę.

Moja odpowiedź wyraźnie go zszokowała. Zmarszczył brwi, mruknął coś w stylu: „Ta młodzież dzisiaj, zero szacunku.” Szacunku? A gdzie szacunek dla mnie? Nie mam nic przeciwko pomocy, ale to nie była prośba, tylko rozkaz, jakbym była tu po to, żeby biegać na ich skinienie. Zofia Stanisławówna wróciła, wyczuła napięcie i spytała: „Co się stało?” Chciałam powiedzieć, ale Bogusław Janowicz mnie uprzedził: „Nic, Ewa po prostu nie chce pomóc staruszkowi.” Pomóc? Teraz podgrzanie kurczaka to wyczyn? Ledwo się powstrzymałam, żeby nie wybuchnąć, i tylko powiedziałam: „Zofio Stanisławówno, zawsze pomagam, ale nie jestem służącą.”

W drodze do domu opowiedziałam wszystko Krzysztofowi. Jak zwykle próbował złagodzić sytuację: „Ewka, tata nie ze złości, po prostu przyzwyczaił się, że mama wszystko robi. Nie bierz tego do siebie.” Nie brać? Łatwo mówić, on nie dostaje rozkazów! Przypomniałam mu, że nie mam nic przeciwko pomaganiu, ale ton Bogusława Janowicza brzmiał, jakby mówił do swojej pokojówki. Krzysztof obiecał pogadać z ojcem, ale wiem, że nie lubi konfliktów. „Powiem mamie, ona go opanuje”, dodał. Zofia Stanisławówna może i interweniuje, zawsze staje w mojej obronie, ale nie chcę, żeby przez mnie w rodzinie były nieporozumienia.

Teraz zastanawiam się, co robić. Część mnie chce następnym razem demonstracyjnie siedzieć i w ogóle nie pomagać – niech Bogusław Janowicz sam sobie grzeje tego kurczaka. Ale wiem, że to dziecinada, a Zofii Stanisławównie nie chcę robić przykrości, ona tu niczemu nie winna. Druga część mnie chce porozmawiać z nim otwarcie: „Bogusławie Janowiczu, szanuję pana, ale nie jestem pańską służącą, traktujmy się z szacunkiem.” Boję się jednak, że uzna to za bezczelność i zacznie się dramat. Moja przyjaciółka, gdy się jej poskarżyłam, poradziła: „Ewka, po prostu odpowiedz żartem, powiedz, że mikrofalówka sobie z nim poradzi.” Żartować? Może i humor pomoże, ale na razie jestem zbyt wściekła.

Przypominałam sobie, że kiedyś Bogusław Janowicz był milszy. Gdy tylko pobraliśmy się z Krzysztofem, nawet chwalił moje sałatki, opowiadał kawały z młodości. A teraz chyba uznał, że mam być na każde skinienie, jak Zofia Stanisławówna. Ale ja nią nie jestem! Mam swoją pracę, swoje sprawy i przyjeżdżam tu w gości, a nie do pracy. Kocham tę rodzinę, ale nie zamierzam znosić rozkazów. Może to wiek, może przyzwyczajenie, ale nie dam się upokarzać – nawet dla świętego spokoju.

Na razie postanowiłam być uprzejma, ale stanowcza. Następnym razem, jeśli Bogusław Janowicz znów zacznie komenderować, po prostu się uśmiechnę i powiem: „Mikrofalówka stoi w kącie, niech pan skorzysta.” A jeśli na poważnie, to porozmawiam z Zofią Stanisławówną – ona zrozumie. Nie chcę kłótni, ale też nie będę milczeć. Ten dom jest ich, ale ja nie jestem ich własnością. A swojego kurczaka niech sam podgrzewa, ja wolałabym pogłaskać Puszkę. Ona, swoją drogą, jest jedyną osobą w tej kuchni, która mnie rozumie.