Magiczny Sklep z Używanymi Rzeczami

*10 listopada 2023, Warszawa*

Dzisiaj znów wspominałem dawne czasy, a przed oczami stanął mi ten komis – prawdziwy skarbiec cudów, do którego zaglądaliśmy z koleżankami po lekcjach. Miałem wtedy jedenaście lat, chodziłem do piątej klasy, a świat wydawał się pełen tajemnic. Razem z Zosią i Basią zamienialiśmy zwykłe dni w przygody, a ten sklepik był naszym ukrytym klejnotem, miejscem, gdzie każdy przedmiot miał swoją historię. Nawet teraz, po latach, gdy zamknę oczy, widzę te półki, czuję zapach starych książek i tamten dziecięcy zachwyt, którego już nie da się odzyskać.

Tamtego roku byliśmy z dziewczynami nierozłączni. Zosia, z wiecznie rozwichrzonymi warkoczykami, marzyła o zostaniu archeologiem, a Basia, najpoważniejsza z nas, nosiła w plecaku notes, gdzie zapisywała „ważne przemyślenia”. Ja, Jarek, byłem gdzieś pośrodku – lubiłem fantazjować, wyobrażając sobie, że jestem bohaterem książki lub podróżnikiem. Po szkole nie biegliśmy do domów, tylko do komisu na rogu naszej ulicy. Miał wytartą szyld i skrzypiące drzwi, ale dla nas to była jaskinia Alibaby, pełna zagadek i cudów.

Sklepik był mały, ale wydawał się nie mieć końca. Półki uginały się pod ciężarem przedmiotów: zabytkowe świeczniki, wysłużone książki, sukienki z koronkowymi kołnierzykami, zegary, które dawno stanęły. Sprzedawczyni, ciocia Hania, zawsze siedziała za ladą z drutami w rękach i gderała: „Dzieciaki, nie rozrabiajcie, niczego nie potłuczcie!”. Ale my nie rozrabialiśmy – byliśmy odkrywcami, poszukiwaczami skarbów. Zosia raz znalazła mosiężną broszkę w kształcie chrząszcza i twierdziła, że to talizman egipskiej królewny. Basia przeglądała pożółkłe magazyny mody, marząc o uszyciu podobnej sukienki. A ja kochałem książki – szczególnie jedną, o wytartej okładce, o piratach. Wyobrażałem sobie, że między kartkami znajdę ukrytą mapę skarbów.

Pewnego chłodnego listopadowego dnia znów wpadliśmy do komisu. Na dworze mżyło, nasze buty chlupały, ale w środku było ciepło i pachniało kurzem i lawendą. Od razu rzuciłem się do mojej ulubionej półki z książkami, a Zosia ciągnęła Basię do pudełka z błaznistą biżuterią. „Jarek, chodź tu! – krzyknęła Zosia. – Patrz, jaki pierścionek!”. Na jej dłoni leżały cienkie obrączki z zielonym kamykiem, przygaszonym, ale wciąż magicznym. „To na pewno z jakiegoś zamczyska!” – oświadczyła. Basia, mrużąc oczy, dodała: „Albo ze skrzyni jakiejś hrabiny”. Chichotaliśmy, przymierzaliśmy pierścionek na zmianę, a ja czułem się jak bohater bajki.

Ciocia Hania, zauważywszy nasze podniecenie, podeszła i uśmiechnęła się: „Podoba się? Tylko pięć złotych, dzieciaki. Bierzcie, póki ktoś nie zabrał”. Pięć złotych! W naszych kieszeniach mieliśmy grosze ledwie na drożdżówkę w szkolnym sklepiku, ale nie poddaliśmy się. „Zrzućmy się!” – zaproponowałem. Wytrząsnęliśmy wszystkie monety z kieszeni: ja miałem dwa złote, Zosia – złotówkę i drobne, Basia – półtora. Brakowało, ale nie zrezygnowaliśmy. „Ciociu Haniu – błagała Zosia – możemy do jutra?”. Ciocia pokręciła głową, ale w jej oczach było rozbawienie: „No dobra, ale żeby jutro dług oddany!”.

Wyszliśmy ze sklepu, jakbyśmy dokonali wielkiego wyczynu. Pierścionek spoczywał w kieszeni Basi, i po kolei dotykaliśmy go, jakby naprawdę był zaczarowany. W domu nie mogłem zasnąć, wyobrażając sobie, że należał do jakiejś podróżniczki, która przemierzyła morza. Nazajutrz spłaciliśmy dług – nawet zrezygnowałem z drożdżówki, żeby zebrać brakujące pięćdziesiąt groszy. I chociaż pierścionek gdzieś później zaginął (Zosia przysięgała, że zostawiła go w plecaku), tamte emocje zostały ze mną na zawsze.

Ten komis nie był zwykłym sklepem z używanymi rzeczami. Uczył nas marzyć, wierzyć w cuda, dostrzegać niezwykłość w zwykłości. Z Zosią i Basią dorastaliśmy, rozjechaliśmy się. Zosia została geologiem, Basia – projektantką mody, a ja – nauczycielem polskiego. Ale za każdym razem, gdy rozmawiamy przez telefon, ktoś zawsze przypomni: „Pamiętacie ten komis?”. I śmiejemy się, jakbyśmy znów mieli po jedenaście lat, a przed nami stoją półki pełne historii.

Dziś mieszkam w dużym mieście, a takich komisów prawie już nie ma. Czasem wstępuję do antykwariatów, ale to nie to samo – zbyt wypucowane, bez tej magii. Tęsknię za skrzypiącymi drzwiami, za ciocią Hanią, za naszymi dziecięcymi wyobrażeniami. Niedawno znalazłem w pudle starą książkę – tę samą, o piratach. Otworzyłem ją, wciągnąłem zapach kartek i nagle wróciłem do piątej klasy. Może ten sklepik był naszym skarbem – nie dla przedmiotów, ale dla tego, kim byliśmy między jego ścianami. I jestem wdzięczny losowi, że miałem takie dzieciństwo – z przyjaciółmi, marzeniami i komisem cudów, który na zawsze pozostał w moim sercu.

*Najcenniejsze skarby to te, które nosimy w pamięci.*