Magiczny sklep z używanymi rzeczami

Cudowny sklep z używanymi rzeczami

Ja, Zofia, często wracam myślami do dzieciństwa, i za każdym razem przed oczami staje tamten sklep z używanymi rzeczami — jak zaczarowana komnata, do której zaglądałyśmy z przyjaciółkami po lekcjach. Miałam jedenaście lat, chodziłam do piątej klasy, a świat wydawał się pełen tajemnic. Razem z Basią i Kasią przemieniałyśmy zwykłe dni w przygody, a ten sklep był naszym skarbem, miejscem, gdzie każdy przedmiot krył swoją historię. Nawet teraz, po latach, gdy zamknę oczy, widzę jego półki, zapach starych książek i ten dziecięcy zachwyt, którego już nie da się powtórzyć.

Tamtego roku byłyśmy z dziewczynami nierozłączne. Basia, z jej wiecznie rozwichrzonymi warkoczykami, marzyła o zostaniu archeologiem, a Kasia, najpoważniejsza z nas, nosiła w plecaku notes, w którym zapisywała „ważne myśli”. Ja, Zosia, byłam gdzieś pomiędzy — uwielbiałam marzyć, wyobrażając sobie, że jestem bohaterką książki albo podróżniczką. Po szkole nie spieszyłyśmy się do domu, lecz biegłyśmy do komisu na rogu naszej ulicy. Był stary, z wyblakłym szyldem i skrzypiącymi drzwiami, ale dla nas to była jaskinia Aladyna, pełna zagadek i cudów.

Sklep nie był duży, ale wydawało się, że nie ma w nim końca. Półki uginały się pod ciężarem przedmiotów: staroświeckie świeczniki, wytarte książki, sukienki z koronkowymi kołnierzami, zegary, które dawno stanęły. Sprzedawczyni, ciocia Hela, zawsze siedziała za ladą z drutami w rękach i z życzliwym pomrukiem mówiła: „Dziewczynki, nie rozrabiajcie, niczego nie poprzewracajcie!” Ale my wcale nie miałyśmy tego zamiaru — byłyśmy odkrywczyniami, poszukiwaczkami skarbów. Basia raz znalazła mosiężną broszkę w kształcie żuka i zapewniała, że to talizman egipskiej księżniczki. Kasia przeglądała pożółkłe czasopisma modowe, marząc o uszyciu podobnej sukni. A ja kochałam książki — szczególnie jedną, ze zniszczoną okładką, o piratach. Wyobrażałam sobie, że między stronami kryje się mapa skarbów.

Pewnego chłodnego listopadowego dnia znów wpadłyśmy do sklepu. Na zewnątrz mżyło, nasze buty chlupały, ale w środku było ciepło i pachniało kurzem i lawendą. Od razu pobiegłam do mojej ulubionej półki z książkami, a Basia pociągnęła Kasię do pudełka z biżuterią. „Zosia, chodź tutaj! — zawołała Basia. — Patrz, jaki pierścionek!” Na jej dłoni leżał cieniutki pierścionek z zielonym kamykiem, przygaszonym, ale i tak magicznym. „To na pewno z jakiegoś zamku! — oświadczyła. Kasia, mrużąc oczy, dodała: „Albo ze skrzyni jakiejś baronowej”. Chichotałyśmy, przymierzając pierścionek na zmianę, a ja czułam się jak bohaterka baśni.

Ciocia Hela, widząc nasze podniecenie, podeszła i uśmiechnęła się: „Podoba się? Tylko pięć złotych, dziewczynki. Bierzcie, zanim ktoś inny go kupi”. Pięć złotych! W naszych kieszeniach było tylko tyle, żeby kupić drożdżówki w szkolnym sklepiku, ale nie poddałyśmy się. „Złóżmy się razem!” — zaproponowałam. Wysypałyśmy wszystkie grosze z kieszeni: ja miałam dwa złote, Basia — złotówkę i drobne, a Kasia — półtora. Brakowało, ale nie zamierzałyśmy rezygnować. „Ciociu Helu — błagała Basia — możemy na jutro? Obiecujemy, że przyniesiemy!” Ciocia Hela pokręciła głową, ale w jej oczach błyskał uśmiech: „No dobrze, zabierajcie, ale jutro oddacie!”

Wyszłyśmy ze sklepu, jakbyśmy dokonały czegoś wielkiego. Pierścionek leżał w kieszeni Kasi, i po kolei dotykałyśmy go, jakby naprawdę był zaczarowany. W domu nie mogłam zasnąć, wyobrażając sobie, że należał do jakiejś podróżniczki, która przepłynęła morza. Następnego dnia oddałyśmy dług — ja nawet odmówiłam sobie drożdżówki, żeby zebrać brakujące pięćdziesiąt groszy. I choć pierścionek później zaginął (Basia przysięgała, że zostawiła go w plecaku), tamte emocje zostały ze mną na zawsze.

Ten sklep nie był zwykłym miejscem z rupieciami. Uczył nas marzyć, wierzyć w cuda, dostrzegać wyjątkowość w zwykłych rzeczach. Ja, Basia i Kasia wyrosłyśmy, rozjechałyśmy się. Basia została geologiem, Kasia projektantką mody, a ja nauczycielką języka polskiego. Ale za każdym razem, gdy rozmawiamy przez telefon, któraś z nas mówi: „Pamiętacie ten komis?” I śmiejemy się, jakbyśmy znów miały jedenaście lat, a przed nami stały półki pełne historii.

Teraz mieszkam w dużym mieście i takich sklepów z używanymi rzeczami już prawie nie ma. Czasem zaglądam do antykwariatów, ale to nie to samo — zbyt wygładzone, bez tamtej magii. Tęsknię za skrzypiącymi drzwiami, za ciocią Helą, za naszymi dziecięcymi marzeniami. Niedawno znalazłam w pudełku starą książkę — tę samą, o piratach. Otworzyłam, wdychając zapach kart, i jakbym wróciła do piątej klasy. Może ten sklep był naszym skarbem nie z powodu przedmiotów, ale przez to, kim w jego ścianach byłyśmy. I jestem wdzięczna losowi, że miałam takie dzieciństwo — z przyjaciółkami, marzeniami i zaczarowaną komnatą, która na zawsze została w moim sercu.