Nie jestem służącą dla teściowej

**Dziennik, 15 października**

Mycie podłóg w domu teściów? Dajcie spokój, nie mam na to najmniejszej ochoty! Ja, Krystyna, w swoich trzydziestu ośmiu latach postanowiłam wreszcie żyć dla siebie, a nie biegać ze szmatą po ich przestronnym dworku. Moi teściowie, Stanisław Józefowicz i Halina Kazimierzówna, mają odpowiednio 92 i 83 lata, i oczywiście nie są już w wieku, by samodzielnie radzić sobie z domem. Mój mąż, Marek, to ich jedyny syn, urodzony, gdy mieli już po czterdziestce, i teraz wszyscy patrzą na mnie jak na główną wybawicielkę. Ale ja nie podpisałam się na bycie ich służącą! Ludzie plotkują, teściowie delikatnie naciskają, a ja twardo powiedziałam: dość, mój czas należy do mnie, i kropka.

Z Markiem jesteśmy małżeństwem od dziesięciu lat i przez cały ten czas starałam się być dobrą synową. Teściowie to ludzie niełatwi, ale nie źli. Stanisław Józefowicz, mimo wieku, jeszcze całkiem żwawy: chodzi z laską, czyta gazety, uwielbia opowiadać o młodości. Halina Kazimierzówna słabsza, głównie siedzi w fotelu, druty w dłoniach lub serial w telewizorze. Ich dom — duży, stary, z drewnianymi podłogami i mnóstwem pokoi, które uparcie odmawiają wynajmować lub sprzedać. „To nasze gniazdo” — mawiają. I nie miałabym nic przeciwko, gdyby to „gniazdo” nie stało się moim zmartwieniem.

Gdy się pobraliśmy, często ich odwiedzałam, pomagałam w sprzątaniu, gotowałam, woziłam do lekarza. Nie było to dla mnie ciężarem — myślałam, że to tymczasowe, dopóki mają siły. Lecz lata mijały, a ich oczekiwania rosły. Teraz za każdym razem, gdy przyjeżdżamy, Halina Kazimierzówna patrzy smutno na podłogę i wzdycha: „Oj, Krysiu, tu by się przydało umyć, tyle kurzu”. A Stanisław Józefowicz dodaje: „No tak, synowa, ty jesteś gospodarna, dasz radę”. Gospodarna? Pracuję w reklamie, mam dwójkę dzieci, kredyt i milion spraw. Kiedy mam być ich sprzątaczką?

Pewnego dnia sytuacja osiągnęła punkt wrzenia. Przyjechaliśmy na weekend, a Halina Kazimierzówna, ledwie przekroczyłam próg, wręczyła mi wiadro i mopa: „Krysia, umyj podłogę, bo już nie daję rady, nogi bolą”. Zaniemówiłam. Czy ja tu jestem na etacie? Grzecznie odmówiłam: „Halinko, wybacz, ale plecy mnie łupią, i tak mam mnóstwo roboty”. Zacisnęła usta, a Stanisław Józefowicz mruknął: „Młodzież teraz leniwa”. Leniwa? Po pracy odbieram dzieci ze szkoły, odrabiam z nimi lekcje, jem w biegu, a oni mi o lenistwie?

Powiedziałam Markowi, że nie zamierzam już sprzątać ich domu. On, jak zwykle, próbował być dyplomatą: „Kochanie, staruszkowie, ciężko im. No pomóż raz, co ci to szkodzi?” Raz? To nie raz, to za każdym razem! Przypomniałam mu, że jego rodzice mają emeryturę, mogą wynająć pomoc. Marek tylko westchnął: „Wiesz, że obcych do domu nie wpuszczą”. Nie wpuszczą? A ja to nie obca, więc mogą mnie zaprzęgać? Postawiłam ultimatum: albo zatrudniamy kogoś, albo ja nie tknę ich podłóg. Marek obiecał pogadać z rodzicami, ale wiem, że ich żałuje i nie postawi sprawy jasno.

Sąsiedzi oczywiście już wiedzą. W naszym miasteczku plotki rozchodzą się szybciej niż wiatr. Pewnego dnia ciocia Bronia, sąsiadka teściów, złapała mnie w sklepie: „Krysia, jak tak można, starzy ludzie, a ty im nie pomagasz? Przecież oni dla Marka wszystko zrobili!” Ledwie się powstrzymałam, by nie rzucić: „A ja dla Marka i naszych dzieci to nic?” Dlaczego wszyscy myślą, że mam poświęcić życie ich domowi? Szanuję Stanisława i Halinę, ale nie jestem ich pokojówką. Mam własną rodzinę, własne marzenia. Chcę zapisać się na jogę, pojechać z dziećmi na wakacje, po prostu poczytać książkę bez myślenia o cudzych podłogach.

Zaproponowałam kompromis: przyjeżdżamy, pomożemy z zakupami, zawieziemy do lekarza, ale sprzątanie to nie moja sprawa. Halina skrzywiła się: „Krysia, co ty, obcych ludzi nam sprowadzisz?” A Stanisław dodał: „Myśleliśmy, że jesteś jak córka”. Jak córka? Córka to nie sprzątaczka! Trzymałam się, ale w środku gotowałam się. Dlaczego nikt nie myśli o moich uczuciach? Całe życie starałam się dogodzić innym, a teraz chcę żyć dla siebie. Czy to zbrodnia?

Moja przyjaciółka, gdy się przed nią wyżaliłam, powiedziała: „Krysia, masz rację. Postaw granice, bo cię wykorzystają”. I postanowiłam: koniec. Nie dotknę więcej ich mopa. Jeśli chcą czystość, niech zatrudnią pomoc albo poproszą Marka. On, nawiasem mówiąc, też nie pali się do mycia podłóg, ale jakoś to zawsze na mnie spada. Marzę nawet o przeprowadzce do innego miasta, by mieć te oczekiwania z głowy. Na razie jednak uczę się mówić „nie”. I wiecie co? To wyzwala.

Sąsiedzi niech plotkują, teściowie niech narzekają. Nie chcę być synową, która się zapracowuje dla cudzej aprobaty. Stanisław i Halina przeżyli długie życie, są twardzi. A ja — nie jestem ich przedłużeniem, mam własną drogę. I jeśli dla tego trzeba przestać sprzątać ich dom, jestem gotowa. Mój czas nadszedł, i nie zamierzam go tracić na wiadro i szmatę. A Marek niech zdecyduje, po czyjej jest stronie — naszej rodziny, czy oczekiwań rodziców.

**Lekcja na dziś:** Życie to nie niekończąca się służba innym. Czasem trzeba postawić stopę i powiedzieć „dość”, nawet jeśli świat nazwie to egoizmem.