Mieszkanie i skargi męża

Mam swoją małą, przytulną kawalerkę – z kwiatami na parapecie i starym foteliem, który uwielbiam. Po ślubie z Bartkiem postanowiliśmy zamieszkać właśnie tutaj, myślałam, że to będzie nasz mały raj. Minęły ledwie dwa miesiące, a mój mąż już zaczyna jęczeć, że ma za daleko do pracy. Najpierw myślałam, że jest po prostu zmęczony, ale teraz te narzekania słyszę codziennie i nie wiem już, jak reagować. Czy powinnam ustąpić i się wyprowadzić, czy trwać przy swoim, bo to przecież mój dom, moja twierdza. Jedno wiem na pewno – jego marudzenie zaczyna mnie powoli dobijać, a obawiam się, że to dopiero początek naszych problemów.

Z Bartkiem wzięliśmy ślub pół roku temu. Przedtem mieszkał z rodzicami na drugim końcu Wrocławia, a ja w swojej kawalerce, którą kupiłam dzięki pomocy rodziców i kredytowi. Mieszkanie jest niewielkie, jednoizbowe, ale dla dwojga zupełnie wystarczające. Włożyłam w nie serce: ściany pomalowałam na ciepły beż, powiesiłam firanki, które sama wybrałam, ustawiłam półki z książkami. Gdy decydowaliśmy, gdzie zamieszkamy po ślubie, zaproponowałam moje mieszkanie. Bartek się zgodził: „Krysia, twój dom jest bliżej centrum, a na dodatek swoje cztery kąty to zawsze lepiej”. Byłam wniebowzięta, wyobrażałam sobie, jak razem gotujemy kolacje, oglądamy filmy, snujemy plany. Ale chyba moje marzenia były zbyt różowe.

Pierwsze tygodnie były w porządku. Bartek pomagał w drobnych naprawach, razem kupiliśmy nową kanapę, żartowaliśmy nawet, że nasze mieszkanie to gniazdko dla dwojga. Potem jednak zaczynał wracać z pracy coraz bardziej ponury. „Krysia – mówił – dziś jechałem półtorej godziny, korki koszmarne”. Jego biuro znajduje się na peryferiach, a z naszej dzielnicy to faktycznie dobra godzina drogi, a bywa, że i więcej. Współczułam, proponowałam wyjazd wcześniej albo szukanie krótszej trasy. Ale go to nie zadowalało. „Nie rozumiesz – burczał – codziennie tracę trzy godziny na dojazdy. To nie jest życie”.

Starałam się być wyrozumiała. Mówiłam: „Bartek, pomyślmy, jak ułatwić ci drogę. Może zmienimy samochód albo spróbujemy carsharingu?”. Ale on tylko machał ręką: „Samochód nic nie da, Krysia. Powinniśmy mieszkać bliżej mojej pracy”. Bliżej? Czy on proponuje przeprowadzkę? Spytałam wprost, a on tylko skinął głową: „No tak, byłoby łatwiej, gdybyśmy wynajęli coś koło biura”. Mało się nie zakrztusiłam kawą. Wynająć? A co z moim mieszkaniem? Z moim domem, za który płaciłam kredyt przez pięć lat, który urządzałam z taką miłością? Po prostu go zostawić i przenieść się na drugi koniec miasta, bo jemu nie pasuje?

Próbowałam wytłumaczyć, że dla mnie to nie tylko cztery ściany. To mój pierwszy poważny krok, moja niezależność. Jestem z niego dumna, nawet jeśli jest mały i nie w najmodniejszej dzielnicy. Ale Bartek patrzył na mnie jak na dziecko i mówił: „Krysia, to tylko mieszkanie. Możemy je wynająć i zamieszkać tam, gdzie mi będzie wygodniej”. Jemu wygodniej! A co ze mną? Mnie, nawiasem mówiąc, stąd do pracy jest dwadzieścia minut piechotą. Uwielbiam tę okolicę – jest park, w którym spaceruję, kawiarnia, gdzie spotykam się z koleżankami, sąsiadka, która częstuje mnie pierogami. Dlaczego mam to wszystko porzucić?

Sytuacja robi się coraz bardziej napięta. Bartek narzeka już nie tylko na dojazdy, ale i na wszystko inne. Raz ciasno w kawalerce, raz hałasują sąsiedzi z góry, a kiedy indziej „tu śmierdzi starym domem”. Starym? To blok z wielkiej płyty, ma trzydzieści lat, a ja właśnie zrobiłam remont! Zaczęłam podejrzewać, że nie chodzi tylko o drogę. Może po prostu nie chce mieszkać w moim domu, bo to „mój”? Pewnego razu spytałam: „Bartek, gdybyśmy mieszkali u twoich rodziców, też byś tak marudził?”. Zawahał się, po czym bąknął: „Tam też daleko, ale przynajmniej jest przestronniej”. Przestronniej? Czyli moje mieszkanie mu nie odpowiada?

Poradziłam się mamy, licząc na pomoc. Wysłuchała i powiedziała: „Krysia, małżeństwo to kompromis. Jeśli jest mu tak ciężko, pomyślcie, jak znaleźć złoty środek”. Ale jaki złoty środek? Wynająć moje mieszkanie i przenieść się tam, gdzie jemu wygodnie? Czy zostać i słuchać jego jęków? Zasugerowałam inną opcję: żeby Bartek poszukał pracy bliżej nas. Jest inżynierem, ofert nie brakuje. Ale tylko parsknął: „Co ty, dziesięć lat w tej firmie, nie zamierzam wszystkiego rzucać”. A ja mam rzucić swój dom?

Teraz stoję w miejscu. Część mnie chce się uprzeć – to moje mieszkanie, mam prawo żyć tam, gdzie czuję się dobrze. Ale druga część boi się, że to zniszczy nasz związek. Kocham Bartka, nie chcę się z nim kłócić, ale jego narzekania doprowadzają mnie do szału. Czuję się winna, jakbym zmuszała go do cierpienia. Ale potem myślę: dlaczego mam rezygnować ze swojego? Wiedział, gdzie będziemy mieszkać, gdy się zgadzał. Czemu teraz ja mam wszystko zmieniać?

Dałam sobie czas do końca miesiąca, żeby podjąć decyzję. Może spróbujemy wynająć coś w połowie drogi między jego pracą a moją? Ale myśl, że moje mieszkanie będzie stać puste albo z obcymi ludźmi, rozrywa mi serce. A może Bartek w końcu się opamięta i przestanie marudzić? Nie wiem. Na razie staram się nie wybuchać, gdy znowu zaczyna swoją litanię o korkach. Ale jedno wiem na pewno: to mój dom i nie chcę go tracić. Nawet dla miłości. A może właśnie miłość polega na tym, by nie zmuszać do wyborów?