Trzy tygodnie małżeństwa i rozważania o rozwodzie

Trzy tygodnie małżeństwa i myśli o rozwodzie

Jestem mężatką zaledwie trzy tygodnie, ale już nie mogę na to patrzeć. Chcę wnieść pozew o rozwód, bo każdy dzień z Piotrem to próba, od której serce mi się ściska. Moja mama, Krystyna Nowak, powtarza: „Agnieszko, poczekaj, nie niszcz tak szybko tego, co dopiero zbudowałaś. Daj czas, wszystko się ułoży”. Ale jak czekać, skoro już teraz czuję, że popełniłam największy błąd w życiu? Kochałam Piotra, wierzyłam, że będziemy szczęśliwi, a teraz siedzę i myślę: jak mogłam się tak pomylić?

Kiedy się z Piotrem spotykaliśmy, wszystko było jak z bajki. Był troskliwy, przynosił kwiaty, wysyłał urocze wiadomości, obiecywał, że stworzymy rodzinę, o której zawsze marzyłam. Widziałam w nim człowieka, z którym chcę wychowywać dzieci, podróżować, śmiać się z głupich żartów. Nasz ślub był trzy tygodnie temu – piękny, z białą suknią, tańcami do rana i toastami o wiecznej miłości. Patrzyłam wtedy na Piotra i myślałam: oto moje szczęście. Ale wystarczyło, że zaczęliśmy razem mieszkać, a bajka zamieniła się w koszmar.

Pierwsze niepokojące sygnały pojawiły się już następnego dnia po ślubie. Wróciliśmy z krótkiego miesiąca miodowego, a Piotr, zamiast pomóc mi rozpakować walizki, położył się na kanapie z telefonem. „Agnieszka, jestem zmęczony, rozpakuj się sama” – rzucił. Przełknęłam to, myśląc, że naprawdę jest wykończony. Ale potem zaczęło się to powtarzać. Nie myje po sobie naczyń, rozrzuca skarpetki po całym mieszkaniu, a gdy proszę go o pomoc, odpowiada: „Jesteś żoną, to twoja robota”. Moja robota? Ja też pracuję, wracam do domu nie wcześniej niż on, a wieczorem jeszcze gotuję obiad, bo „nie lubi jedzenia na wynos”. Myślałam, że małżeństwo to partnerstwo, a nie obsługa jednej osoby przez drugą.

Ale to nie wszystko. Piotr zaczął pokazywać charakter, którego wcześniej nie zauważałam. Denerwuje się z byle powodu: jeśli zostawię kubek na stole, jeśli poproszę go o wyniesienie śmieci, jeśli po prostu chcę porozmawiać o czymś ważnym. Kilka dni temu próbowałam omówić nasze plany – kiedy zaczniemy oszczędzać na samochód, jak będziemy świętować rocznicę. A on przerwał mi: „Agnieszka, nie zawracaj mi głowy, i tak mam mnóstwo na głowie”. Co ma na głowie? Leżenie na kanapie i przeglądanie mediów społecznościowych? Patrzę na niego i nie poznaję tego chłopaka, który przysięgał mi wieczną miłość.

Najboleśniejsze jest jego podejście do mnie. Wczoraj gotowałam obiad, zmęczona po pracy, a on wszedł do kuchni i powiedział: „Coś ten barszcz nie taki, jak u mojej mamy”. O mało nie rzuciłam w niego chochlą. Nie taki, jak u mamy? To idź do mamy! Starałam się, chciałam mu sprawić przyjemność, a on nawet dziękować nie potrafił. A potem dodał: „W ogóle mogłabyś bardziej o siebie dbać, chodzisz w szlafroku jak jakaś staruszka”. To była ostatnia kropla. Jestem mężatką od trzech tygodni, a on już krytykuje mój wygląd? Poszłam do sypialni i płakałam pół nocy. Nie z powodu jego słów, ale dlatego, że zrozumiałam: to nie jest mój Piotr. To obcy człowiek, z którym nie chcę żyć.

Zadzwoniłam do mamy i opowiedziałam jej wszystko. Krystyna Nowak wysłuchałaMoja mama westchnęła ciężko i powiedziała: „Agnieszko, może jednak spróbujcie porozmawiać spokojnie, zanim podejmiesz ostateczną decyzję”.