Moja przyjaciółka, a zarazem chrzestna, w końcu odeszła od męża, i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa.

Moja przyjaciółka Weronika, a przy okazji chrzestna naszego syna, wreszcie zostawiła swojego męża Marcina i nie mogę się nachwalić, że się odważyła. Ten Marcin to był dopiero prezent: ani grosza nie zarabiał, całe dnie tylko wymądrzał się i latał za spódnicami. A tu, kilka dni temu, dzwoni do mnie Weronika, cała rozpromieniona, i chwali się, że jedzie w Bieszczady z nowym facetem, Bartkiem. Mało się nie zakrztusiłam herbatą, gdy to usłyszałam. No proszę, jak szybko sobie życie ułożyła! Ale, szczerze mówiąc, cieszę się jak dziecko – zasłużyła na to szczęście po wszystkim, co przeszła.

Weronika z Marcinem żyła prawie dziesięć lat i przez cały ten czas patrzyłam na nią i myślałam: „Weronika, kiedy wreszcie wyślesz go gdzie pieprz rośnie?” Należał do tych mężczyzn, którzy uważają, że ich obecność w domu to już wielki wkład. Pracować? Nie, dziękuję. Za to wieczorem rozsiadał się na kanapie jak król i wymagał obiadu, krytykując przy tym gotowanie Weroniki. A do tego te jego „przygody”! Nieraz przyłapała go na podejrzanych wiadomościach w telefonie, a raz nawet na szmince na kołnierzu. Oczywiście, wszystkiemu zaprzeczał i zwalał winę na nią: „Samą siebie oszukujesz!”. Mówiłam jej setki razy: „Rzuć go, jesteś młoda, ładna, znajdziesz sobie porządnego faceta”. Ale ona znosiła to wszystko – czy to z miłości, czy ze strachu przed samotnością.

I wreszcie trzy miesiące temu Weronika powiedziała dość. Opowiadała mi później, jak znalazła u Marcina korespondencję z jakąś laską i odkryła, że przepuścił ich wspólne oszczędności na swoje „wybryki”. To była ostatnia kropla. Spakowała jego rzeczy, wyrzuciła za drzwi i powiedziała: „Koniec, Marcin, szukaj sobie nowej głupiej”. Jak się dowiedziałam, mało nie zaczęłam klaskać. Marcin oczywiście próbował wrócić – to z kwiatami przychodził, to dzwonił z obietnicami, że się „zmieni”. Ale Weronika była nieugięta. „Dość – powiedziała mi. – Nie chcę już żyć z kimś, kto mnie nie szanuje”.

I zanim się obejrzałam, już dzwoni do mnie, zachwycona, i opowiada o Bartku. Poznali się, wyobraź sobie, w kawiarni. Weronika wpadła po pracy na kawę, a on siedział przy sąsiednim stoliku i czytał książkę. Mówi, że od razu jej się spodobał – inteligentny, zadbany, z poczuciem humoru. Jedno słowo pociągnęło drugie, wymienili numery. A po dwóch tygodniach Bartek zaproponował wyjazd w Bieszczady – wynająć domek, jeździć na nartach, spacerować po lesie. „Wyobraź sobie – mówi Weronika – on sam wszystko zorganizował, nawet samochód wynajął! A Marcin tylko by jęczał, że to drogie”.

Słuchałam jej i nie mogłam uwierzyć. Ta sama Weronika, która jeszcze niedawno płakała u mnie w kuchni, teraz śmieje się, snuje plany i opowiada, jak Bartek uczy ją gotować włoskie makarony. „On, wiesz, to nie tylko taki jeden – mówi. – Słucha mnie, naprawdę interesuje go, co myślę”. Wtedy zrozumiałam: to nie jest zwykły wakacyjny romans. Weronika naprawdę się zakochała, a Bartek wydaje się kimś, kto może dać jej szczęście.

Oczywiście, nie obeszło się bez plotek. Wspólne znajome już szeptają: „Weronika szybko się pocieszyła, nawet pół roku nie minęło!”. A ja im na to: „I dobrze zrobiła! Życie jest tylko jedno, po co ma cierpieć przez takiego Marcina?”. Niektórzy uważają, że zbytnio się spieszy z nowym facetem. Ale ja widzę, jak ożyła. Wcześniej chodziła z gasnącymi oczami, a teraz śmieje się, żartuje, nawet włosy przefarbowała na intensywny kasztan. Mówi: „Chcę być piękna dla siebie i dla Bartka”.

Gdy opowiadała o Bieszczadach, nie wytrzymałam i spytałam: „Wera, a kim w ogóle jest ten Bartek? Znasz go dobrze?”. Roześmiała się: „Wystarczająco, żeby jechać z nim w góry! Jest programistą, pracuje w jakiejś dobrej firmie, a do tego ma kota, którego uwielbia. Normalny facet, nie to co Marcin”. Oczywiście, nadal się martwię – nigdy nic nie wiadomo. Ale Weronika jest pewna: „Jak coś, już wiem, jak pakować walizki i żegnać się. Nikt mnie więcej nie będzie traktował jak śmiecia”.

Jej historia dała mi do myślenia. Ile kobiet znosi takich Marcinów, bo boi się zmian? A Weronika wzięła i odwróciła swoje życie do góry nogami. Trochę nawet zazdroszczę jej odwagi. Nie tylko zostawiła męża, ale zaczęła od nowa – i wygląda na to, że ta nowa strona będzie kolorowa. Bieszczady, Bartek, nowe plany… Czekam już, aż wróci i opowie, jak wędrowali po górach i pili grzane wino przy kominku.

A wczoraj Weronika wysłała mi zdjęcie: stoi w jaskrawym berecie, z rumianymi policzkami, na tle ośnieżonych szczytów, a obok – przystojniak, który najwyraźniej jest Bartkiem. Podpis: „Życie dopiero się zaczyna!”. I wiesz co? Wierzę, że będzie dobrze. Zasłużyła na ten nowy rozdział. A Marcin? Niech dalej pozuje przed lustrem. Weronika jest już na innej orbicie, i chyba znacznie lepszej.