Kiedy goście z rodziny pojawiają się na długo przed Świętami i nie planują odjazdu

No, cóż wy sobie myślicie? Przyjechali krewni mojej teściowej, Tamary Stanisławównej, na dwa tygodnie przed Wielkanocą i, jak się zdaje, nie mają zamiaru wyjeżdżać.

Ja, Alicja, już nie wiem, czy się śmiać, czy płakać. Ci goście to dopiero prezent, i wygląda na to, że postanowili zamienić nasz dom w swoją prywatną pensjonat. A Tamara Stanisławówna, zamiast ich powstrzymać, tylko przytakuje i częstuje ich pierogami. Nie wspomnę już o moim mężu, Dominiku, który udaje, że to w ogóle nie jego problem. Więc postanowiłam wam o tym opowiedzieć, bo sama jestem ciekawa, czyja wytrzymałość puści pierwsza – moja, czy ich.

Wszystko zaczęło się pewnego poranka, gdy obudził mnie hałas w kuchni. Myślę sobie – może Dominik postanowił mnie zaskoczyć i przygotowuje śniadanie? Oj, skądże! Wchodzę, a tam cała delegacja: ciocia Halina, jej mąż Zdzisław i ich córka Kinga, wszyscy z jakiejś zapadłej miejscowości, gdzie, jak wynika z ich opowieści, życie jest nudniejsze niż w naszej zamrażarce. Przyjechali „na Wielkanoc”, ale najwyraźniej uznali, że święta zaczynają się dwa tygodnie wcześniej. Tamara Stanisławówna, promieniejąca jak pisanka, już krzątała się przy kuchni, gotując barszcz. „Alicjo, toż to rodzina! – mówi. – Trzeba ich przyjąć po ludzku!” A ja patrzę na te walizki w przedpokoju i już wiem – to długo potrwa.

Ciocia Halina to kobieta głośna jak syrena. Od progu zaczęła opowiadać, jak u nich wszystko drogo, a u nas to „stolica raju”. Przy okazji natychmiast zabrała się za przegląd naszego domu. „Ojej, Alicja, dlaczego masz takie zakurzone firanki? A co to za plamy na dywanie?” – pyta, a sama grzebie w szafie, jakby sprawdzała, czy porządnie składam pranie. Zacięłam zęby i milczałam, ale w środku już wrzełam. Zdzisław, jej mąż, okazał się jej przeciwieństwem – cichy jak grób. Całe dnie spędza w salonie, ogląda telewizję i prosi, by „przełączyć na wędkowanie”. A Kinga, ich dwudziestoletnia córka, żyje w telefonie, choć zjada połowę naszych zapasów. Któregoś dnia weszłam do kuchni, a ona kończy mój ulubiony jogurt. „Oj, myślałam, że wspólny!” – mówi. Wspólny, oczywiście, ale nie dla ciebie, Kinga!

Tamara Stanisławówna, zamiast delikatnie zasugerować, że czas wracać, tylko dolewa oliwy do ognia. Gotuje jak na wesele: barszcz, pierogi, kotlety, ciasta. A krewni, rzecz jasna, wniebowzięci. „Tamarko, ty nasza żywicielko!” – przymila się ciocia Halina, a sama domaga się dokładki. Próbowałam porozmawiać z teściową, może wystarczy im już dogadzać? Ale ona tylko załamała ręce: „Alicjo, jak możesz? Toż to rodzina! Przyjeżdżają raz na sto lat!” Tak, i najwyraźniej planują zostać jeszcze sto.

Dominik, mój mąż, to mistrz neutralności. Mówię mu: „Dominik, pogadaj z mamą, niech im da do zrozumienia, że czas do domu”. A on: „Alicjo, no wytrzymaj, to goście”. Goście?! To już nie dom, a hostel! Nawet do łazienki chodzę według harmonogramu, bo Kinga godzinami robi sobie selfie. A wczoraj ciocia Halina zaproponowała „pomoc w sprzątaniu” i tak wyszorowała moją ulubioną patelnię, że nic się już na niej nie smaży. „Myślałam, że tak będzie lepiej!” – mówi. Lepiej, owszem – na śmietnik.

Najzabawniejsze, że już snują plany. Ciocia Halina ogłosiła, że zostanie do majówki, by „zobaczyć, jak u was grillują”. Zdzisław marzy o wędkowaniu z Dominikiem, a Kinga prosi, by zawieźć ją do galerii, bo u nich „nie mają porządnych ciuchów”. Siedzę i myślę: kiedy w końcu wyjadą? I przede wszystkim – jak dotrwać do tego dnia bez załamania?

Zaczęłam już wymyślać sposoby, by się ich pozbyć. Może powiedzieć, że zaczynamy remont? Albo że wyjeżdżamy na wakacje? Ale Tamara Stanisławówna zdaje się cieszyć tą inwazją. Wczoraj zaproponowała nawet wielkanocne przyjęcie dla sąsiadów. „Niech wszyscy widzą, jaka z nas zgrana rodzina!” – mówi. Zgrana, owszem, tylko ja czuję się już jak obca we własnym domu.

Jedyną moją ucieczką jest poczucie humoru. Wieczorami, gdy wszyscy się układają, nalewam sobie herbatę i wyobrażam, jak piszę książkę pt. „Jak przetrwać najazd krewnych”. Będą w niej rozdziały o tym, jak chować jedzenie, jak się uśmiechać, gdy chce się krzyczeć, i jak nie udusić teściowej za jej gościnność. A poważnie – wiem, że to tylko na czas. W końcu wyjadą, i nasz dom znów będzie nasz. Ale póki co, liczę dni do Wielkanocy i modlę się, by ciocia Halina nie postanowiła zostać do lata.

Ciekawe, czy ktoś jeszcze ma takich krewnych? I jak sobie z nimi radzicie? Bo ja jestem już na krawędzi, ale się nie poddam. Może do świąt stanę się mistrzynią zen. Albo przynajmniej nauczę się chować jogurty tak, by Kinga ich nie znalazła.