Moja przyjaciółka i jednocześnie chrzestna, wreszcie odeszła od męża, co mnie bardzo cieszy.

Moja przyjaciółka Bożena, a przy okazji chrzestna mojego dziecka, w końcu rzuciła swojego męża Waldemara i aż skaczę z radości dla niej. Ten Waldemar to był dopiero prezent: złotówki do domu nie przynosił, tylko wymądrzał się na prawo i lewo oraz uganiał za każdą spódką. Aż tu nagle, dwa dni temu, dzwoni do mnie Bożka, cała promieniejąca, i chwali się: jedzie w Bieszczady z nowym adoratorem, Krzysztofem. Mało się nie zakrztusiłam herbatą, gdy to usłyszałam. No proszę, jak szybko sobie życie ułożyła! Ale szczerze? Cieszę się jak szalona – po tym, przez co przeszła, zasłużyła na odrobinę szczęścia.

Bożena z Waldemarem żyła ze sobą prawie dziesięć lat, a ja przez cały ten czas patrzyłam na nią i myślałam: „Bożka, kiedy wreszcie pokażesz mu drzwi?”. Należał do tych panów, którzy uważają, że ich obecność w domu to już wielkie osiągnięcie. Pracować? Ojej, co to za dziwne słowo. Za to wieczorami rozsiadał się na kanapie jak jakiś król i wymagał obiadu, przy okazji krytykując gotowanie Bożeny. A te jego „wybryki”! Nieraz przyłapała go na podejrzanych sms-ach w telefonie, a raz nawet na szmince na kołnierzu. On oczywiście wszystkiemu zaprzeczał, zwalał winę na nią: „To przez mnie jesteś taka przewrażliwiona!”. Sto razy jej mówiłam: „Zostaw go, jesteś młoda, ładna, znajdziesz sobie porządnego faceta”. Ale ona znosiła to cierpliwie – może z miłości, a może ze strachu przed samotnością.

Aż trzy miesiące temu Bożka w końcu powiedziała: dość. Opowiadała mi później, jak znalazła u Waldka korespondencję z jakąś laską i jeszcze odkryła, że przepuścił ich wspólne oszczędności na swoje „wycieczki”. To był ostatni gwóźdź do trumny. Spakowała jego rzeczy, wystawiła za drzwi i rzuciła tylko: „Szukaj sobie innej głupiej”. Jak się dowiedziałam, mało nie zaczęłam klaskać. Waldemar, oczywiście, próbował wrócić – raz z goździkami, raz z obietnicami „zmiany”. Ale Bożka była nieugięta. „Koniec – powiedziała mi. – Nie chcę żyć z kimś, kto mnie nie szanuje”.

I proszę, nie minęło dużo czasu, a ona już dzwoni i z wypiekami na twarzy opowiada o Krzysztofie. Poznali się, uwaga, w kawiarni. Bożka wpadła po pracy na kawę, a on siedział przy stoliku obok i czytał książkę. Mówi, że od razu ją urzekł – elegancki, zadbany, z poczuciem humoru. Gadali, gadali, wymienili się numerami. A po dwóch tygodniach Krzysiek zaproponował wyjazd w Bieszczady – wynajęli domek, będą jeździć na nartach, chodzić po lesie. „Wyobraź sobie – mówi Bożka – on sam to wszystko ogarnął, nawet auto wynajął! A Waldek to by tylko marudził, że za drogo”.

Słuchałam tego wszystkiego z niedowierzaniem. Bożena, która jeszcze niedawno ryczała u mnie w kuchni, teraz śmieje się, planuje i opowiada, jak Krzysztof uczy ją robić prawdziwe spaghetti. „On wiesz, nie jest taki jak inni – mówi. – Słucha mnie, naprawdę go interesuje, co myślę”. I wtedy zrozumiałam: to nie jest przelotny romans. Bożka naprawdę się zakochała, a Krzysiek wygląda na faceta, który może dać jej to, czego potrzebuje.

Oczywiście, plotki się pojawiły. Wspólne znajome już szepczą: „Bożka się tak szybko pocieszyła, nie minęło nawet pół roku!”. A ja na to: „I słusznie! Życie jest jedno, ma się męczyć przez takiego Waldka?”. Niektóre dziwinki uważają, że za szybko znalazła nowego. Ale ja widzę, jak Bożka rozkwitła. Kiedyś chodziła z gasnącymi oczami, a teraz śmieje się, żartuje, nawet włosy przefarbowała na miodowy blond. Mówi: „Chcę być ładna dla siebie i dla Krzysztofa”.

Gdy opowiadała o Bieszczadach, nie wytrzymałam i spytałam: „Bożka, a skąd w ogóle znasz tego Krzyśka? Na pewno go dobrze znasz?”. Roześmiała się tylko: „Wystarczająco, żeby jechać z nim w góry! Jest informatykiem, pracuje w jakiejś super firmie, no i ma kota, którego uwielbia. Normalny facet, nie to co Waldek”. I choć trochę się martwię – nóż widelec, może nie być tym, za kogo się podaje – to Bożka jest pewna: „Jak coś, to już wiem, jak pakować walizki. Nikt mnie więcej nie będzie tracił”.

Jej historia dała mi do myślenia. Ile kobiet marnuje życie z takimi Waldkami, bo boi się zmian? A Bożka wzięła i odwróciła wszystko do góry nogami. Nawet trochę jej zazdroszczę tej odwagi. Nie tylko zostawiła męża, ale zaczęła od nowa – i wygląda na to, że tym razem będzie kolorowo. Bieszczady, Krzysiek, nowe plany… Już nie mogę się doczekać, aż wróci i opowie, jak spacerowali po górach i pili grzane wino przy kominku.

A wczoraj przysłała mi zdjęcie: stoi w kolorowej czapce, z rumianymi policzkami, w tle ośnieżone szczyki, a obok przystojniak, który pewnie jest tym Krzysiem. Podpis: „Życie dopiero się zaczyna!”. I wiecie co? Wierzę, że będzie dobrze. Zasłużyła na ten nowy rozdział. A Waldek? Niech się teraz mądrzy przed lustrem. Bożka jest już na zupełniej innej orbicie – i widać, że jej tam wygodnie.