Zagadka obiecanego prezentu

W przestronnej sali restauracji w samym sercu Poznania huczy wesele Anny i Wojciecha. Goście bawią się wyśmienicie, muzyka płynie wartkim strumieniem, a młodzi państwo młodzi promienieją szczęściem przy stole. Nadchodzi moment wręczania prezentów. Pierwsi podchodzą rodzice Anny, uroczyście wręczając pulchną kopertę z pieniędzmi. Następnie matka Wojciecha, Barbara Kazimierzowa, skromnie podaje parze bukiet róż i, pochylając się, szepcze: „Mój najważniejszy prezent czeka na was po weselu”. – „Jaki jeszcze prezent?” – dziwi się Anna, spoglądając na męża. – „Nie mam pojęcia, o czym mama mówi” – rozkłada ręce Wojciech, uśmiechając się zakłopotany. Ale Anna nawet nie podejrzewa, jaką intrygę knie jej teściowa.

Już przed ślubem Barbara Kazimierzowa zagadkowo wspominała synowi i przyszłej synowej: „Nie chcę dawać wam byle czego. Na weselu nie spodziewajcie się prezentu, ale później zaskoczę was czymś wyjątkowym!” – „Jak pani woli” – zawstydziła się Anna. – „Niczego nie oczekujemy”. – „Mamo, nie martw się, wszystko w porządku” – uspokajał Wojciech. – „Wystarczy, że będziesz z nami tego dnia”. – „Nie przyjdę na wesele syna z pustymi rękami” – oświadczyła stanowczo Barbara. – „Tylko proszę, nie gadajmy o tym z rodziną”. – „Zgoda” – skinął Wojciech, choć Anna wątpiła, że teściowa dotrzyma słowa. Wiedziała, że Barbarze Kazimierzowej nie powodzi się najlepiej, ale koszty wesela młoda para pokryła sama, nie obciążając bliskich. Rodzice Anny, mimo skromnych dochodów, zebrali dla nich trzydzieści tysięcy złotych. Na przyjęciu Barbara podarowała jedynie kwiaty, co przeszło niemal niezauważone wśród toastów i tańców. Za to błędnioli przemówieniami, wygłaszała długie toasty i wyraźnie rozkoszowała się uwagą gości.

„Nawet nie wiecie, co dla was przygotowałam” – szepnęła Barbara pod koniec wieczoru, jej oczy błyszczały figlarnie. – „To będzie niespodzianka, która was zaskoczy, ale nieco później”. – „Wszystko w porządku, nie martw się” – łagodnie odpowiedział Wojciech, ściskając dłoń żony. – „Jestem nawet ciekawa” – przyznała Anna, próbując ukryć zainteresowanie. – „Może wiesz, ale nie mówisz?” – „Naprawdę nie mam pojęcia” – wzruszył ramionami Wojciech. – „Ale zgodzisz się, że najważniejsze nie jest, ile kosztuje prezent, tylko to, że jesteśmy razem i szczęśliwi”. Anna skinęła głową, ale kobieca ciekawość nie dawała jej spokoju. Próbowała wyciągnąć od teściowej choćby wskazówkę, ale Barbara tylko zagadkowo się uśmiechała: „Jak wszystko powiem, nie będzie niespodzianki. Poczekajcie trochę!”

Mijały miesiące, a obiecany prezent wciąż się nie pojawiał. Temat, który początkowo wywoływał uśmiechy, zaczął drażnić Annę. Po ośmiu miesiącach od śluba odważyła się przypomnieć Barbarze o jej słowach. „Oczywiście, dla ciebie liczą się tylko pieniądze!” – wybuchnęła teściowa, jej głos drżał z urazy. – „Lepiej spytaj, jak sobie radzę, czy czegoś nie potrzebuję!” – „Jeśli coś jest potrzebne, proszę mówić wprost, zawsze pomożemy” – zmieszała się Anna, nie rozumiejąc powodu takiego gniewu. Ale Barbara milczała, tylko odgrywała rolę obrażonej i poskarżyła się synowi na „bezczelność” synowej. „Nie dręcz mamy tym prezentem” – poprosił Wojciech żonę. – „Zrobiła mi taką scenę, że brakuje mi cierpliwości”. – „Zapytałam tylko z ciekawości, sama tyle intrygowała!” – tłumaczyła się Anna.

Od tamtej pory Anna starała się unikać teściowej, kontaktując się z nią tylko w nagłych wypadkach. Ale to tylko pogorszyło sytuację. Barbara znowu zaczęła narzekać przed synem: „Dopóki twoja żona liczyła na mój wspaniały prezent, kręciła się wokół mnie. A kiedy zrozumiała, że nic nie dostanie, nagle odwraca głowę i mnie unika!” – „To nieprawda, Anna taka nie jest” – bronił żony Wojciech. – „To wytłumacz jej zachowanie!” – nie ustępowała Barbara. – „Od tamtej rozmowy nawet nie wchodzi do mojego domu, a jak mówi, to przez zęby”. Anna, dowiadując się o tym, tylko westchnęła: „Twojej mamie nie da się dogodzić. Najpierw denerwowała ją moja uwaga, teraz – moja powściągliwość. Jutro będzie miała pretensje, że źle spojrzałam albo się uśmiechnęłam!” – „Ona myśli, że potrzebujemy od niej tylko pieniędzy” – odpowiedział zawstydzony Wojciech. – „Tak, a sama przez rok nic nie podarowała” – przypomniała Anna. – „Moi rodzice, nawiasem mówiąc, ciągle przywożą jakieś smakołyki, dzielą się warzywami z działki i nigdy nie przychodzą z pustymi rękami”. – „Sugerujesz, że mama przychodzi do nas z pustymi rękami?” – spięty Wojciech. – „Mam tylko jedną matkę i proszę, żebyś ją szanowała”. – „Bez problemu” – odcięła się Anna. – „Ale ona nie tylko przychodzi z pustymi rękami, ale jeszcze zabiera pojemniki z jedzeniem, które przygotowuję”.

Temat prezentu stał się zakazany, ale kłótnie w rodzinie nie ustawały. Barbara, jakby dolewała oliwy do ognia, wciąż znajdowała powody do narzekań na synową. Jednocześnie znajomym i krewnym opowiadała z anielską miną, jak uwielbia Annę. „Tańczymy wokół niej z synem, wszystko dla niej robimy, a wdzięczności zero” – skarżyła się. – „Nigdy nie wtrącam się w ich życie, daję drogie prezenty. Nawet chciałam przekazać Annie zabytkowy pierścionek, spuściznę po mojej prababci, ale jak ona mi się odwdzięczyła!” Słuchacze współczuli, kiwając głowami, i nikt nie wątpił w szczerość Barbary – tak przekonująco odgrywała swoją rolę.

W przeddzień pierwszej rocznicy ślubu Barbara znów wspomniała o niespodziance. „Czeka was coś niezwykłego!” – oznajmiła, otrzymując zaproszenie na skromny rodzinny obiad w kawiarni. – „Może nie warto się tak starać?” – nieśmiało zapytała Anna. – „Wezmę twoją opinię pod uwagę, ale zrobię po swojemu, jasne?” – odpowiedziała sarkastycznie teściowa. Wojciech, usłyszawszy to, wpadł w złość: „Dlaczego ciągle się sprzeczasz z mamą? Niech da, co chce, albo nie daje nic, omawialiśmyAnna westchnęła ciężko, zdając sobie sprawę, że ta gra nigdy się nie skończy, dopóki teściowa będzie traktowała swoje obietnice jak broń do manipulacji.