Stary kawaler, któremu samotność nie doskwierała.

Jan Kowalski był starym kawalerem. Żył sobie spokojnie, samotność go nie przytłaczała. Pracował jak wół. Kochał swoją pracę. Przywykł robić wszystko idealnie, żeby wszędzie był porządek. A ile się z kobietami nie spotykał, idealnej tak i nie znalazł. Tego roku pod koniec lipca Jan wybrał się na urlop, na południe. Był bardzo zmęczony i chciał trochę uciec od cywilizacji. Wszedł do internetu i dał ogłoszenie.

Odezwała się kobieta z dwójką dzieci, mieszkanka południowej wsi. Do morza jakieś 20 minut piechotą, za to miejsce z dala od kurortów i miast, osobny pokój, a w ramach umowy, za jego zakupy, ugotują mu domowego jedzenia. No i dał się skusić. Dojechał bez przygód, nawigator nie zawiódł. Dom był stary, ale czysty, pokój przytulny, a gospodyni miła. Po podwórku biegał mały piesek, york. W ogrodzie dojrzewały owoce, a dwójka dzieci, chłopiec i dziewczynka, lat około 9-10, krzątała się w obejściu. Gospodyni nie nachodziła Jana, pytała, co ma ugotować, hojnie częstowała truskawkami i uśmiechała się słodko. Jan spędzał całe dnie nad morzem – pływał, wspinał się po skałach, fotografował i pisał do starego kumpla na Messengerze. Czasem zastanawiał się, skąd u pięćdziesięcioletniej kobiety tak małe dzieci. Zastanawiał się, zastanawiał i w końcu zapytał.

– Halina Stanisławówno, to państwa wnuki?
– Nie – odpowiedziała Halina – to mój syn i córka, tylko późne. Z rodziną mi nie wyszło, za mąż nie poszłam, więc postanowiłam chociaż dzieci urodzić. I nie jestem taka stara, mam dopiero 48 lat.

Gdy rozmawiali, Jan przyjrzał się gospodyni – sympatyczna, łagodna, uśmiechnięta. I podobało mu się jej imię. Halina, Hala. Tak miała na imię jego matka. A od Haliny pachniało truskawkami i świeżym masłem. Młode wino było smaczne, wieczory chłodnawe, a niebo pełne gwiazd. Oboje nie udawali, co tu dużo mówić, dorośli ludzie. W dzień zachowywali się normalnie, a nocą Jan cicho przechodził na drugą stronę domu, do Hali. Potem wracał do swojego pokoju. Dzieci nie można było budzić. Mały piesek nawet nie zaszczekał na Jana, tylko spoglądał chytrze, jakby wszystko rozumiał. Dobry pies, oszczędny. Zjadał parę łyżek karmy, ale pilnował podwórka sumiennie. Wołali na niego Puć. I Puć zaczął chodzić z Janem nad morze, nawet pływał, potem wychodził, otrząsał się, suszył na słońcu i biegł do domu przed Janem. A Jan – za nim.

Ale pewnego dnia Puć nie przyszedł. Jan zaczął go szukać – wołał, krzyczał, rozkleił kilkanaście ogłoszeń. Gdzie się podział pies? Nie wiadomo. Starsza sąsiadka powiedziała, że może zabrali go przyjezdni, ci co wynajmują dom na końcu wsi. Jan poszedł tam. Doszedł, a tam mu powiedzieli, że wyjechali godzinę temu, z małym pieskiem, w stronę szosy. Jan wrócił, wsiadł do samochodu i ruszył w pogoń. Dogonił ich po 80 kilometrach i zablokował drogę. Z terenówki wyszły dwie dziewczyny, młode, bezczelne.

– Hej, odjedź stąd! Nie umiesz jeździć? Zaraz wezwiemy policję!
– Wzywajcie – odpowiedział Jan – tylko najpierw oddajcie psa.
– Oj, rozbujało cię – zaśmiała się ta wyższa – to bezpański pies, my go ratujemy.
– Nie jest bezpański – powiedział Jan – ma rodzinę. To nie wasz pies.
– Spadaj stąd! – zawyła druga – jak nie odjedziesz, tłuczemy szyby!

Jan je obszedł i zawołał: „Puć! Pućka!” Piesek zaszczekał i zaczął biegać po siedzeniach, próbując przecisnąć się przez uchylone okno. Dziewczyny łapały Jana za ręce, przeklinały i próbowały się bić. Jan nie wiedział, co robić, zgubił się – przecież nie będzie bił kobiet.

Pomógł nadjeżdżający policjant, tęgi, spocony, sapiący. Od czasu do czasu zatykając uszy przed krzykami dziewczyn, kapitan wziął Pucia na ręce.
– Cicho wszyscy! Do kogo pies podejdzie, tego będzie. Przecież nikt nie ma na niego papierów.

– Kiciuś, Piesiu – zakrzątały się dziewczyny, wyciągając kiełbasę – chodź do nas, do autka!
– Jedziemy, Puć, do domu – powiedział Jan.

Policjant postawił psa na ziemię. Puć rzucił się do Jana, merdając ogonem i głośno szczekając.

– No to chyba wszystko jasne – sapnął policjant.

– Nie, to nasz pies! – wrzasnęły dziewczyny – Nie macie prawa go zabierać! Poskarżymy się twoim przełożonym! My go uratowaliśmy z samowoli!

Policjant spąsowiał.
– Słuchajcie, wybawczynie. Alto odjedziecie po dobremu, albo sprawdzę wam ubezpieczenie, gaśnicę, trójkąt, apteczkę. I przeliczę wszystkie tabletki. Auto macie brudne. A do tego sprawdzę, czy nie kradzione… A komputer tylko na komendzie…

Terenówka zniknęła szybko.

Jan podał policjantowi rękę.
– Dziękuję, panie oficerze.
– Nie ma za co. Ja też takiego mam, kundelka. Szczekacz, dresiarz i cwaniak. Zimą chodzi w sweterku, zmarźlak. Fajna rasa, wierna. I wygodny rozmiar. No to powodzenia. Nie łamać przepisów.

Jan wsiadł do samochodu. Puć ułożył mu się na kolanach – mały, ciepły, sierść jak welur. Zrobiło się Janowi dobrze, dawno nie było mu tak dobrze. Droga prosta, samochód cicho pomrukiwał, a Puć był cudowny. I w tej całej dobroci nagle zrobiło mu się smutno – niedługo trzeba wracać. W pustym mieszkaniu nikt na niego nie czeka. Przemknęła mu myśl – zawrócić i zabrać Pucia do domu. Co tam te rzeczy, kilka koszulek, bielizna i dres. Myśl mignęła. Jan ją odnotował, westchnął i pojechał do Haliny.

Pozostały tydzień był deszczowy. Ale Jan i tak chodził się kąpać. I Puć z nim. Nocą zakradał się do pokoju Hali, a rano coraz częściej było mu smutno. W dzień wyjazdu było słonecznie. Jan spakował się wieczorem. Podarował Halinie prezent, pożegnał się, zostawił swój numer telefonu i usiadł za kierownicąJan ruszył w drogę, a w lusterku widział, jak Puć stoi na podwórku i merda ogonkiem, jakby już wiedział, że niebawem znów się spotkają.