Około czwartej nad ranem za domami zaszczekał pies, a do piątej jego szczekanie się nasiliło.

Koło czwartej nad ranem gdzieś za blokami zaczęła szczekać suka. O piątej było już głośniej, a ludzi wstających do pracy denerwował ten piskliwy hałas. O wpół do szóstej pierwszy lokatorzy wylewali się z domów, szykując się do roboty.

Pierwsi, którzy wyszli z bloku, to byli chyba małżeństwo – mężczyzna i kobieta. Postanowili sprawdzić, co to za pies tak się drze od rana. Jak doszli w stronę garaży, zobaczyli owczarka niemieckiego. Suka stała tyłem do nich, szczekając w stronę osiedla, a za nią na ziemi leżał człowiek. Para ruszyła w ich stronę. Od razu było widać, że pies wzywa pomoc.

Ale im bliżej podchodzili, tym bardziej suka stawała się agresywna. To była wyszkolona owczarka, nie dało się podejść. Kobieta zaproponowała wezwać pogotowie.

Karetka przyjechała szybko. Dwóch ratowników wysiadło, a kobieta od razu ich ostrzegła, że pies nie podpuszcza. Ku zaskoczeniu wszystkich, kiedy zobaczyła karetkę, przestała szczekać, podeszła do człowieka i usiadła obok.

– Co robimy?
– Wygląda na rozumną, może da się sprawdzić stan. Jak coś, użyj gazu.

Ratownik ostrożnie postawił apteczkę, przysiadł koło rannego, zerkał na sukę, ale ta tylko obserwowała. Puls był słaby, mężczyzna około 35 lat, duża utrata krwi, rana w brzuch. Jeden z sanitariuszy zrobił opatrunek, drugi wstrzyknął leki. Suka cały czas patrzyła.

Tymczasem zebrało się już trochę gapów, ale nikt nie odważył się podejść bliżej niż dziesięć metrów. Jeden z ratowników przyniósł nosze, ostrożnie załadowali mężczyznę do karetki. Suki nie mogli zabrać – przepisy. Patrzyli na nią, ona na nich. Karetka ruszyła, a owczarka biegła obok.

Do szpitala było blisko. Pies gubił się i znów doganiał, ale nie odpuszczał. Przed szlabanem karetka się zatrzymała. Jeden z ochroniarzy podniósł ramię, a kierowca krzyknął:
– To jego pies!

– No i co mam z tym zrobić? – warknął ochroniarz, patrząc na sukę. – Waruj! Zostań!

Suka zamarła w miejscu, usiadła przed szlabanem i tylko śledziła wzrokiem karetkę. Po godzinie przesiadła się pod płot, żeby nie przeszkadzać. Ochroniarze obserwowali ją z daleka, ale widząc, że nie wchodzi na teren, przestali się przejmować.

– Co z nią zrobimy?
– Nic. Może sama pójdzie.
– A jak nie?
– To się zobaczy.

_____________________________

Nadszedł poranek. Owczarka wciąż leżała przy wjeździe. Zmieniła się ochrona, i jeden z nowych strażników postanowił sprawdzić, co z poszkodowanym.

– Może coś przyniosę jej do jedzenia.
– Nie dokarmiaj! – ostrzegł kolega.

Po czterdziestu minutach wrócił z nowinami:
– Faceta już po operacji, wróci do siebie. A tu… – wyciągnął plastikowy pojemnik z kotletem i drugi z wodą.

– Chodź tu – zawołał sukę, stawiając jedzenie pod drzewem.

Owczarka nie ruszyła się od szlabanu, tylko patrzyła. W końcu podeszła, powąchała i zaczęła łapczywie pić wodę.

_____________________________

Minął tydzień. Ranny już od dwóch dni był na zwykłej sali. Nudziło go się, ale najgorsze było to, że nie wiedział, co z suką. Po służbie w wojsku zostali tylko we dwoje – on i ona. Wierzył, że tak mądra suka sobie poradzi.

Tymczasem owczarka przeniosła się od szlrabelu pod drzewa, skąd widziała szpital. Jeden z ochroniarzy postanowił pójść do rannego.

– Dzień dobry. Pan Wiśniewski?
– Tak. Co się stało?
– Nic złego! Pana suka cały czas czeka pod szpitalem.

Mężczyzna zamknął oczy i uśmiechnął się.
– Moja… Luna. Służyliśmy razem.

Ochroniarz podał mu chusteczkę. Wiśniewski przetarł nią twarz, po czym włożył do foliowej torebki.

– Proszę jej to dać. Zrozumie.

_____________________________

Ochroniarz wyszedł przed szpital. Luna podniosła się, gdy zobaczyła torebkę. Ostrożnie podeszła, powąchała, a potem zabrała ją pod drzewo, położyła na łapach i opuściła na nią pysk.

Epilog: Luna doczekała się pana. Ta radość nie miała końca. Zawsze mogli na siebie liczyć. I tym razem się udało.