Nieugięta w rozmowach: Zawsze mówiła prawdę prosto w oczy.

Irena była twarda w kontaktach. Od zawsze, odkąd tylko ją pamiętali koledzy z pracy, ciąła prawdę jak masło. I nie miało znaczenia, czy ktoś chciał to usłyszeć, czy nie.

Na przykład, gdy Ania pewnego dnia przez cały ranek flirtowała z nowym informatykiem, jednocześnie błyskawicznie rozkładając zamówienia, Irena rzuciła tylko: *Chyba wiesz, że jego żona właśnie w szpitalu rodzi?* I koniec. Cały flirt poszedł w diabły.

Albo Ola, która od miesięcy próbowała rzucić palenie. Plastry, cukierki, nawet „cudowna” e-papieroska. Nic nie pomagało. Co pół godziny wybiegała na dymka. Wtedy Irena wycelowała: *A widziałaś skład tej magicznej fajki? Bo ja nie. I nikt. Zastanawiasz się dlaczego?*

Wszyscy omijali Irenę szerokim łukiem. Nikt nie chciał wpaść pod jej żądło. A jej? Jej było wszystko jedno. Bo prawda przecież nie zniknie. Tylko komu ona w ogóle potrzebna?

Gdy Irena wyjechała na staż za granicę, biuro odetchnęło z ulgą. Palili pod budynkiem, flirtowali z klientami, urządzali szalone piątki i całowali się w ciemnych kątach. Żonaci, kawalerowie, wszyscy.

Wróciła po trzech tygodniach. Zamiast swoich eleganckich sukienek i butów na obcasie weszła w wyciągniętych dżinsach i swetrze o dwa numery za dużym. Zero makijażu, włosy w niechlujny kucyk. Przez cały czas w okularach przeciwsłonecznych. I zamiast ciężkiego zapachu perfum – subtelna woń *Truth* Calvina Kleina.

Co ważne – nie zrobiła przykrych uwag sekretarce, że znów nie przygotowała dokumentów. Nie skrzyczała informatyka za gadanie z żoną. Minęła nawet teczki, w których grzebał prawnik.

*Nie zdała stażu* – orzekł prawnik.
*Zachorowała* – zasugerowała sekretarka.
*Zakochała się!* – zaśmiała się Ania.

*A dlaczego wtedy w swetrze o dwa numery za dużym?* – podśmiewała się tłumaczka.
*Niezależnie od tego, za godzinę mamy zebranie. Lepiej się przygotować niż plotkować.*

Tylko że po godzinie Ireny wciąż nie było. W końcu informatyk, który stał przy oknie, wykrzyknął: *Tam jest! Patrzcie!*

Na przeciwległej stronie ulicy stała mała kawiarenka. Przy stoliku siedziała ich Irena. Ale jakaś inna. Nie w swetrze i bez makijażu. Po prostu naprzeciw niej był mężczyzna, który coś opowiadał, a ona… śmiała się. **Ich** Irena. Śmiała się.

*Wiesz, nie znalazłam dziś rano swojej bluzki* – powiedziała Irena do Krzysztofa, uśmiechając się. *Więc włożyłam twój sweter.*

*Wolę, jak jesteś bez ubrania* – odparł facet.
Irena się zaczerwieniła i lekko trąciła go pięścią. *Przestań.*

*Nie mogę* – nachylił się. *Musimy kończyć pracę i wracać do mnie. Albo do ciebie. Obojętne. Od czasu gdy się poznaliśmy na lotnisku, wszystko się zmieniło.*

*Zgadzam się.*
*Swoją drogą* – szepnął – *masz sweter na lewą stronę.*
*O cholera!*

*No to na pewno jedziemy do mnie go ściągnąć.*
Roześmiała się, wyciągnęła telefon i wybrała numer. W sali konferencyjnej na recepcji zadzwonił telefon.

*Firma „Wiatr” wita! Pani Irena? Dobrze. Czekają na panią na zebraniu. Jak to, nie przyjdzie? Chora? Ooo… Zdrowia życzę!*

*Nasza Irenka zachorowała!* – wpadła sekretarka.
*Widzimy* – mruknął informatyk. Wszyscy patrzyli, jak Irena, zupełnie zdrowa, wsiada do samochodu z nieznajomym. *Zniknie na kilka dni. I nawet nie próbujcie do niej dzwonić.*

*Dlaczego?* – spytała sekretarka.

*Kiedykolwiek przyszłaś do pracy w swetrze na lewą stronę?* – zaśmiała się Ania. *I w okularach, żeby nikt nie widział, jak świetnie spędziłaś noc? Kiedy ma się wy**bane na makijaż, bo myślami jest się wciąż przy kimś innym.*

Sekretarka próbowała strawić te słowa. Reszta też.
Ania wzruszyła ramionami i ruszyła ku wyjściu.

*”Chora”, „Nie zdała stażu”. Mówiłam, że zakochała się. I teraz nasza Irenka jest inna.*
*Na długo?* – mruknął informatyk.

Ania spojrzała na niego znacząco. *To już od was, mężczyzn, zależy.* I wyszła.

Weronika Kiryluk.