Fioletowe okulary

Fioletowe Okulary

DZIKI.

Brudny i chudy pies pisnął. Kamień trafił go w łapę. Biegł, ile sił w nogach, nie oglądając się za siebie. Wiedział, że to miejscowi chłopcy. Okrutni, źli, niebezpieczni. A on był po prostu głodny. Tylko bezdomny włóczęga…

* * * *

Kuba patrzył na mamę i nie mógł zrozumieć, o czym mówi. Za niedługo kończy dziewięć lat. W jego życiu nigdy nie było taty, nigdy nie było babci ani dziadka. Kiedyś często pytał dlaczego, ale nigdy nie usłyszał odpowiedzi, którą mógłby pojąć.

A potem, rok temu, w ich życiu pojawił się Marek. Uścisnął mocno rękę chłopca, przykucnął przed nim, jakby Kuba był malutki, i powiedział, że od teraz będzie z nimi mieszkał i można nazywać go tatą. Na początku chłopiec się ucieszył, ale potem okazało się, że to nie Marek wprowadzi się do nich, tylko oni z mamą do niego. Nie chciał się przeprowadzać—tutaj miał przyjaciół na podwórku i w szkole. Tu był jego pokój i zabawki… Mama obiecała, że zabiorą wszystkie zabawki, a pokój też tam będzie. A przyjaciele? To się znajdzie, z czasem… Kuba wściekał się na Marka i starał się z nim nie rozmawiać…

* * * *

— Synku, idź się pobawić! Popatrz, ilu chłopaków biega na podwórku!
— Mamo, ja ich nie znam…
— Kubuś, co ty? Ja też nikogo tu nie znam i wiesz, dla mnie to też trudne. Na pewno się przyzwyczaimy i wszystkich poznamy! Ty tylko zrób pierwszy krok, a potem już nie będzie strasznie! Zobacz, jaka fajna jest ta plac zabaw! Super, prawda?

I rzeczywiście, szybko zaprzyjaźnił się z chłopakami. Byli trochę starsi, więc było ciekawie i wesoło.

— Patrzcie, Dzikus! Szybko, łapcie kamienie! Dawaj, dawaj!

Kuba złapał kamień razem z innymi i pobiegł tam, gdzie biegli wszyscy. W oddalonym rogu podwórka, w kierunku śmietnika, kulała jakaś wychudzona psina. Stary kundel zataczał się na wykoszlawionych łapach. Zobaczywszy dzieci, przygarbił się i rzucił w przeciwną stronę. Chłopcy gonili dalej. Pies schował się w krzakach bzu rosnących przy wejściu do klatki Kuby.

— Co on wam zrobił? — krzyczał do kolegów. — Przecież nikomu nie wadzi! Dlaczego go przepędzacie?!
— O co ci chodzi? To bezpański zwierzak! Ma wściekliznę czy coś! Totalny dzikus! Wszystkie takie psy są niebezpieczne!
— Ale on nawet się do was nie zbliżył! Szuka tylko jedzenia! Nie bijcie go!
— Stary, ty powariowałeś?!

Chłopcy odeszli, a Kuba stał i nie wiedział, co robić. Łzy spływały mu po policzkach. Nogi drżały. Skierował się do klatki, gdy nagle z krzaków wyłoniła się psia głowa. Smutne, uważne oczy. „A jeśli naprawdę jest dziki?” — przemknęło mu przez myśl. „Zaraz skoczy…” — przyspieszył kroku i zatrzasnął za sobą drzwi.

Nie mógł się uspokoić. Poczekał, aż mama pójdzie do łazienki, nabrał pełne kieszenie chleba, wziął parę parówek i cicho wymknął się na zewnątrz.

— Dzikus, Dzikus… — szeptał ledwo słyszalnie.

Krzaki zaszeleściły, pojawił się psi pysk. Rzucił pierwszą parówkę, potem drugą, w końcu oddał cały chleb. Pies jadł łapczywie, połykając kawałek za kawałkiem, zerkał jednak czujnie dookoła. Tak zaczęła się ich przyjaźń…

* * * *

— Kubo, kupiłem nam bilety na mecz. Co ty na to? Idziemy? — uśmiechał się Marek.
— Nie mam czasu — mruczał chłopak, dąsając się.

I tak za każdym razem. Czy to nowa kolejka elektryczna, wyjście do wesołego miasteczka czy niezdrowe burgery, za które mama gniewała się na Marka. Kuba zawsze był niezadowolony. Nie podobał mu się ten „mamin facet”… i on na pewno nie jest jego ojcem… i nie zamierza się z nim przyjaźnić…

— Kubusiu — uśmiechnęła się mama — pamiętasz, jak zawsze chciałeś mieć babcię i dziadka?
— No… — zmarszczył brwi.

— Z Markiem bierzemy urlop, za tydzień jedziemy do nich na wieś! Na dwa tygodnie! Będzie super! Cieszysz się?!
— Nie cieszę się i nigdzie nie jadę. Nie mam czasu.
— Jak to „nie mam czasu”? A co masz takiego ważnego?
— NIC! NIC NIE MAM! Rozumiesz?! To nie moja babcia, tylko… Marka! To jedź z nim! A ja mam swoje sprawy! — krzyczał. Nie mógł przecież zostawić Dzikusa. Pies dopiero co zaczął wyglądać lepiej, rany się zagoiły, już prawie nie kuleje… Dwa tygodnie to wieczność!

— Kuba, jak ty się odzywasz?! Co to ma znaczyć?!
— O co wam chodzi? — w drzwiach stanął Marek, wracając z pracy.

Chłopiec wpadł do pokoju i trzasnął drzwiami. Słyszał, jak mama i Marek się kłócą, wydawało mu się nawet, że padło imię psa. Zatykał uszy ze wszystkich sił… To przez tego Marka, nigdy wcześniej mama tak na niego nie krzyczała…

— Co tam, ziom? — klepnął go po ramieniu Marek. — Opowiesz mi, jakie to ważne sprawy cię absorbują? — uśmiechał się.
— Nie — burknął Kuba, próbując zrzucić jego dłoń.
— Hej, nie złość się. Przecież chcę dobrze! No to może pokażesz mi tego swojego Dzikusa?!

— Skąd wiesz?! — serce chłopca zabiło głośno. Marek tylko się uśmiechnął. — Nie mów mamie… Nikomu nie mów.
— A dlaczego ukrywasz swojego przyjaciela? — zmrużył oczy.
— Chłopaki by się śmiali, mama by się wściekła… — opuścił głowę.
— Słuchaj, mam propozycję! Zabierzemy go ze sobą do babci i dziadka! Będą zachwyceni! Tam jest przestrzeń, pole za płotem, jest duża buda, będą go dobrze karmić! Na pewno mu się spodoba… a my będziemy przyjeżdżać co weekend — mrugnął do chłopca. — Będzie super! Świeże powietrze, śpiew ptaków, raj!

— Dzikus będzie miał swój dom? Naprawdę?
— Niedowiarku! Oczywiście! Co ty, jak mały! Myślałem, że już jesteś duży! Chciałem cię nawet zabrać na ryby!
— I Dzik— I Dzikus też? — zapytał Kuba, a Marek roześmiał się i przytaknął, bo przecież teraz byli już prawdziwą rodziną.