Wszystkie przyjaciółki znalazły miłość, a ja od lat żyję samotnie.

Wszyscy moi przyjaciele ułożyli sobie życie uczuciowe — nawet mój były znalazł sobie partnerkę. A ja od lat żyję w samotności.

Mam trzydzieści lat. I szczerze mówiąc, to nie jest najszczęśliwszy okres w moim życiu. Czas mija, a ja wciąż nie potrafię wyrwać się z błocircle samotyności. Minęło już prawie pięć lat od rozwodu z mężem. Wydawałoby się, że to cała wieczność, ale nadal jestem sama.

Czasem łapię się na myśli, że najlepsze lata uciekają mi przez palce. Spotykam je nie w ramionach ukochanego, nie przy gwarze rodzinnych śniadań, nie wśród dziecięcego śmiechu — tylko w ciszy, gdzie słychać wyłącznie tykanie moich niespokojnych myśli. Paradoksalnie, na studiach byłam tą — najpiękniejszą dziewczyną na roku, otoczoną adoratorami. Wtedy wydawało się, że wybór partnera to kwestia gustu. A teraz? Nawet śladu tamtego czasu nie zostało.

Moi byli zalotnicy dawno się ustatkowali — niektórzy mają już dwoje dzieci. Nawet te dziewczyny, które kiedyś uważałam za „nijakie”, od dawna są zamężne i publikują rodzinne zdjęcia z wakacji. A ja? Jakbym utknęła gdzieś między „jeszcze nie jest za późno” a „już nikomu niepotrzebna”.

Przyjaciółek prawie nie zostało. Jedne zatopiły się w świecie przedszkolnych przedstawień i zajęć dodatkowych, inne — w nieustanne rozmowy o mężach, domu i remontach. Coraz mniej nas łączy, a z każdym spotkaniem stajemy się sobie coraz bardziej obcy. Na wieczorki urodzinowe zapraszają mnie z grzeczności, a ja idę — bo nie mam gdzie indziej.

Próbowałam. Naprawdę próbowałam. Kupiłam karnet na siłownię — myślałam, może tam poznam kogoś. Liczyłam, że maszyny to nie tylko sposób na zdrowie, ale i na nowe znajomości. Niestety. W najlepszym przypadku — wymuszony uśmiech przy lustrze.

Potem zdecydowałam się na krok ostateczny — założyłam konto na portalu randkowym. Myślałam, jak długo można się bać? Może we mnie jest problem? Ale i tam spotkał mnie zawód. Większość to mężczyźni szukający przelotnych wrażeń. Albo tacy, którzy oczekiwali, że zaproszę ich na obiad. Albo… zapraszali do siebie „na kawę” już w pierwszej wiadomości. Bezpośredniość? Nie. To była zwykła bezczelność i brak szacunku.

A jeśli trafił się ktoś choć trochę przyzwoity, to na spotkaniu okazywał się kimś zupełnie innym niż na zdjęciu. Albo pod względem wyglądu, albo inteligencji, albo wieku. Zaczęłam bać się tych spotkań. Pragnęłam mężczyzny dojrzałego, równego sobie. A nie kolejnego niedojdy, który potrzebuje niańki, a nie partnerki.

Minęły trzy lata takich prób. Czasem myślałam — może lepiej było nie rozwodzić się. Choć wiem: wtedy było ciężko i powodów do rozstania nie brakowało. Ale on, mój były, ułożył sobie życie. Młoda żona, wkrótce urodzi się dziecko. A ja mam ciszę. Pustkę. Zazdrość, której się wstydzę. I ból. Bo wciąż nikogo nie znalazłam, a uczucie bycia niepotrzebną stało się moją codziennością.

Czuję, jak kompleksy zaczynają mnie dusić. Straciłam wiarę, że zasługuję na miłość. Spuszczam wzrok, gdy widzę szczęśliwe pary. Wydaje mi się, że jestem przeklęta. I nikt nie zdjął ze mnie tego uroku samotności.

Nie wiem, co robić. Jak wyrwać się z tego błędnego koła? Jak ponownie uwierzyć, że nie jestem jedną z wielu, ale tą, którą można pokochać? Że jeszcze nie wszystko stracone?

Może macie jakieś rady… Bo ja nie mam już siły, ani wiary…