Wszyscy znaleźli miłość, a ja wciąż samotna od lat.

Wszystkie koleżanki ułożyły sobie życie uczuciowe — nawet były znalazł sobie partnerkę. A ja od lat tkwię w samotności.

Mam trzydzieści lat. I, szczerze mówiąc, to nie jest najszczęśliwszy okres w moim życiu. Czas płynie, a ja wciąż nie potrafię wyrwać się z błędnego koła samotności. Minęło już prawie pięć lat od rozwodu z mężem. Wydawałoby się, cała wieczność, a ja nadal jestem sama.

Czasem łapię się na myśli, że najlepsze lata uciekają mi między palcami. Nie witam ich w objęciach ukochanego, nie w gwarze rodzinnych śniadań, nie wśród dziecięcego śmiechu — tylko w ciszy, gdzie słychać jedynie tykanie moich niespokojnych myśli. Paradoks? Na studiach byłam tą jedną — pierwszą pięknością wydziału, otoczoną adoratorami. Wtedy wybór partnera wydawał się kwestią gustu. A teraz? Nawet śladu tamtych czasów nie zostało.

Moi byli wielbiciele dawno się ustatkowali — niektórzy mają już po dwoje dzieci. Nawet te dziewczyny, które kiedyś uważałam za „nijakie”, dawno wyszły za mąż i wrzucają rodzinne zdjęcia z wakacji. A ja? Utknęłam gdzieś między „jeszcze nie za późno” a „już nikomu nie potrzebna”.

Koleżanek prawie nie zostało. Jedne zatonęły w świecie porannych przedstawień w przedszkolu i zajęć dodatkowych, inne — w niekończące się rozmowy o mężach, domowych sprawach i remontach. Coraz mniej nas łączy, i z każdym spotkaniem stajemy się sobie bardziej obce. Na urodziny zapraszają mnie z grzeczności, a ja idę — bo nie mam gdzie indziej.

Próbowałam. Naprawdę próbowałam. Kupiłam karnet na siłownię — myślałam, że może tam kogoś poznam. Liczyłam, że maszyny to nie tylko zdrowie, ale i nowe znajomości. Niestety. W najlepszym razie — wymuszony uśmiech przy lustrze.

Potem zdecydowałam się na radykalny krok — założyłam profil na portalu randkowym. Myślałam: ile można się bać? Może to we mnie problem? Ale i tam spotkało mnie rozczarowanie. Większość to faceci szukający przelotnych przygód. Albo tacy, którzy otwarcie liczyli, że postawię im kolację w kawiarni. Albo… od razu zapraszali „na kawkę” do siebie. Bezpośredniość? Nie. Po prostu chamstwo i brak szacunku.

A jeśli trafił się ktoś z pozorami przyzwoitości, to na spotkaniu okazywało się, że nie ma nic wspólnego ze zdjęciem z profilu. Albo z twarzą, albo z rozumem, albo z wiekiem. Zaczęłam się bać tych randek. Marzyłam o mężczyźnie równym sobie, dojrzałym. A nie o kolejnym niedojrzałym typie, któremu potrzebna niania, a nie partnerka.

Minęły trzy lata takich prób. Czasem myślałam — może lepiej byłoby nie rozwodzić się. Choć wiem: wtedy było ciężko, i powodów do rozstania nie brakowało. Ale on, mój były, ułożył sobie życie. Młoda żona, niedługo urodzi im się dziecko. A u mnie — cisza. Pustka. Zazdrość, której się wstydzę. I ból. Bo ja wciąż nikogo nie znalazłam, a uczucie bycia niepotrzebną stało się moim codziennym tłem.

Czuję, jak kompleksy zaczynają mnie dławić. Przestałam wierzyć, że zasługuję na miłość. Opuszczam wzrok, gdy widzę szczęśliwe pary. Wydaje mi się, że jestem przeklęta. I nikt nie zdjął ze mnie tej klątwy samotności.

Nie wiem, co robić. Jak wyrwać się z tego błędnego koła? Jak znów uwierzyć, że nie jestem jedną z wielu, ale tą, którą można pokochać? Że jeszcze nie wszystko stracone?

Może macie jakiś pomysł… Bo ja już nie mam ani siły, ani wiary.