Powitanie pracownika przez szefową: niespodzianka w rozmowie biurowej

— A cóż to za pomocnik się zjawił? — tymi słowami powitała Ewę babcia Bronisława. Była babcią jej żony, Kasi.

Kobieta starej, partyjnej daty, od samego początku nie znosiła zięcia. Drażniło ją w nim wszystko: dżinsy, koszulki, a przede wszystkim zawód. Fryzjer, czy jak ona go nazywała — „golarz”.

— Prawdziwy mężczyzna powinien mieć męski fach. Jak twój dziadek, pół życia w fabryce spędził, ślusarzem był. A ten? Cały dzień włoski obcina. Babski zawód i koniec. Sam taki sam, wymuskany jak lala — gderzała do Kasi.

Opierając brodę na lasce, krzyknęła: — Kasia, twój przyszedł!
Żona wybiegła, zdjęła fartuch i szybko go pocałowała.
— Fe, jakieś cielęce czułości — splunęła babcia.
— Jeść mi się chce, kiedy kolacja? — Kasia rozłożyła ręce. — Za chwilę Eryk się umyje i siadamy.

Babka zmarszczyła brew: — Dopiero co pytałam, a ty powiedziałaś, że jeszcze pół godziny.

Kasia zmieszała się: — No ale… jakoś szybciej wyszło…
Bronisława huknęła: — Więc specjalnie czekałam dla tego gagatka?! — Kasia wzruszyła ramionami i zniknęła w kuchni. Babcia ruszyła za nią, wrzeszcząc: — Czekaj, przebiegła! — Po chwili rozległ się gromki śmiech.
Eryk, myjąc ręce, z goryczą przewidywał nudny wieczór. Kolacja, potem stary film na DVD — babcia nie uznawała nowego kina.

Mawiała, że dziś to sami rozwydrzeni hulaj dusze. A oni z Kasią cierpieli. Po raz trzeci setny oglądać ten sam wojenny film, jeszcze z babcinymi komentarzami — wątpliwa przyjemność. O dziewiątej gasło światło i czas było spać.

Ileż razy Eryk namawiał żonę na wynajem mieszkania. Ale ona błagała: — Poczekaj, kochanie. Nie mogę zostawić babci — udaje twardą, ale słaba już jest. Poza tym, to ona mnie nie zostawiła, gdy matka uciekła ze szpitala…
I Eryk, znając jej historię, ustępował. Sam pochodził ze wsi i rodzinne więzi nie były dla niego pustym słowem. Zanim stanął na nogi, cała rodzina go żywiła.

Teraz i on im pomagał — rodzicom finansowo, krewnym fizycznie. Raz łaźnię postawić, raz drewutnię zbić.
— Umyłeś się, czy wodę marnowałeś? — warknęła babcia. — Tylko patrz, jak ci sroki ukradną! — Wszedł do kuchni. Stół był nakryty. W tym Kasia była mistrzynią — po pracy zawsze coś pysznego stało gotowe.

Babka krzywiła usta: — To chyba nie po mnie. Ty tylko w garnkach grzebiesz. Ja swoim gotowałam zupę z proszku, kotlety z barykady. I żaden się nie czepiał. Miałam ważniejsze sprawy: partia, związki, ciągle w komisjach… — mówiła, zajadając z apetytem to, co przygotowała wnuczka.

— Jak w pracy? — spytała Kasia. Eryk ledwie otworzył usta, gdy babka przerwała: — A co ci do jego roboty? On tam tylko nożyczkami macha. Nic trudnego! Lepiej by śmieci zbierał, to by było co opowiadać. A tak — nic ciekawego. Posłuchajcie lepiej o Władysławie! On od piętnastu lat w hucie harował… — Eryk przewrócił oczami. Zaczął się wykład. Te same historie, w różnych wersjach, słyszał codziennie.

Wszystko po to, by udowodnić, jaki to z niego nieudacznik.
A przecież nie jego wina! Miał dziesięć lat, gdy matce włosy tak się poplątały, że wyglądały jak gniazdo sroki. Rwała je, rwała, aż w końcu warknęła: — Eryś, zetnij mi to, zanim ojciec zobaczy! — Do dziś pamięta tamten dreszcz, gdy wziął nożyce. Strach i dziwna radość.

Obciął nierówno splątane pasma, potem nieśmiało spytał: — Mogę jeszcze trochę wyrównać? — Matka machnęła ręką. — Rób, co chcesz. I tak ojciec zauważy. A ja chustę noszę, może wstyd przysłonię. — Więc ciął po omacku. Wyszło coś na kształt współczesnego „kąta”.
Gdy matka spojrzała w lustro, aż zakryła usta. On już się skulił, gotowy na awanturę. — Jezu, ależ ja młodziej wyglądam! Złoty jesteś! — I ucałowała go w czubek głowy.

Poszła na wieś, trzymając chustę jak trofeum. A potem zrobiło się. Baby, dziewuchy — wszystkie na niego. A on w swoim żywiole. Instynktownie wiedział, komu co pasuje. Po szkole nie miał więc wątpliwości — tylko fryzjerstwo.

Kasię spotkał w parku. Krucha, jasnowłosa dziewczyna zbierała liście klonu. Nie wiedzieć czemu, podszedł do niej. Poznali się, pokochali. Naprawdę — tak, że bez siebie żyć nie mogli. Później Kasia opowiedziała mu swoją historię. Ojciec zginął młodo, matka uciekła zaraz po porodzie. A babcia przyjęła ją bez słowa.

Oczywiście, wybór wnuczki jej się nie podobał, ale milczała. Raz już popełniła błąd, zabraniając synowi ślubu. A on po pijaku wpadł pod samochód. Więc tym razem pozwoliła Erykowi zamieszkać z nimi. Ale żartów nie darowała, ciągle podkpiwając.

Pewnej nocy babci się pogorszyło. Eryk, idąc po wodę, usłyszał jęki. Wszedł — staruszka blada jak ściana, szukała leków po podłodze. Od razu zrozumiał, dał tabletki i wezwał karetkę.
Dwa tygodnie raju. Żadnego marudzenia, można było oglądać, co się chciało. Kasia martwiła się, ale lekarze uspokajali — babcia wraca do formy. Eryk z żalem czekał na jej powrót.

— No i co, wnuczku, co dziś w telewizji? — spytała Bronisława pierwszej nocy. Eryk aż opadła szczęka.
— No nie grymaś. Życzliwa jestem — zaśmiała się. Potem spoważniała. — Dzięki tobie stoję. Lekarz mówił, że gdyby nie ty… A ty zamiast pozbyć się starej jędzy, pomogłeś. Jesteś rodziną. Jak się będę czepiać — olewaj. Nie ze złości.

Niedawno Kasia zaskoczyła wszystkich. Eryk będzie miał syna lub córkę, babcia — prawnuka. Nawet się z babcią „trącili” kieliszkiem, gdy Kasi nie było w pobliżu.

No bo jakże się nie cieszyć…