Żyć dla siebie

„Żyć dla siebie”

— A przecież mam tylko 49 lat… — Halina zmieszana patrzyła na lekarza. — Naprawdę nic nie da się zrobić? — spytała z nadzieją.

— Przy odpowiednim leczeniu i terapiach można ten czas wydłużyć, powiedzmy, o rok, półtora. — Dariusz Nowak stuknął ołówkiem w blat, którym przed chwilą robił notatki w dokumentacji Haliny. Po latach praktyki przyzwyczaił się już do szoku, łez, histerii, a nawet oskarżeń. Każdy pacjent inaczej reagował na diagnozę „śmiertelnej choroby”.

— Zastanowię się. — Tyle tylko odpowiedziała kobieta i wyszła.

Do niedawna Halina nie miała większych problemów ze zdrowiem. Nawet przeziębienia zdarzały się rzadko. Gdy dwa miesiące temu zauważyła, że coś jest nie tak, zgłosiła się do szpitala. Guz, według lekarzy, był nieoperacyjny. Sześć do ośmiu miesięcy — orzekł Dariusz Nowak. Halina nie rozpłakała się ani nie obwiniała nikogo, że choroba nie została wykryta wcześniej. Pomyślała tylko, jak mało to czasu. Nie dożyje nawet pięćdziesiątki.

— Piękny dziś dzień. — Głos oderwał ją od smutnych myśli. Wyszła ze szpitala i usiadła na ławce, zamyślona, nie zauważając starszego mężczyzny, który przysiadł obok. Opierał się na lasce, trzymając się prosto, i mrużył oczy, patrząc w słońce.
— Przepraszam, jeśli panią zaskoczyłem. — Staruszek uśmiechnął się, widząc, że Halina drgnęła.

— To nic. — Próbowała odpowiedzieć uśmiechem. — Rzeczywiście, pogoda jest wspaniała.
— W moim wieku cieszę się nawet z deszczowych dni. Ale za takie słoneczne jestem szczególnie wdzięczny. Może to starość, ale chciałbym, żeby mój ostatni dzień był ciepły i jasny.
— Mówi pan o śmierci tak spokojnie. — Halina była zaskoczona.

— Mam 94 lata. — Roześmiał się. — Poza tym śmierć może przyjść po każdego. Kto wie, kiedy? Trzeba być na nią gotowym zawsze. Szkoda, że zrozumiałem to tak późno. Gdybym wiedział wcześniej, nie odkładałbym tylu rzeczy na potem. Bo potem może nigdy nie nadejść.
— Gdyby pani wiedziała, że umrze jutro, co by pani zrobiła? — ciągnął, po czym się zawahał. — Przepraszam, stary jestem, gadam. Nie mam z kim rozmawiać. Współlokatorzy w hospicjum tylko narzekają. A po co tracić na to czas? Tam wszyscy wiedzą, że wyjście jest tylko jedno. Wolałbym rejs statkiem niż tę ławkę.

— Ostatnia podróż. — Zaśmiał się cicho. — Pani spyta, dlaczego jeszcze tu jestem? Bo nie mam pieniędzy. Rodzina oddała mnie do hospicjum, mieszkanie dawno przepisane na wnuka, nawet emeryturę pobierają za mnie. Ale nie mam do nich żalu. Młodzi — pewnie myślą, że im bardziej się przyda. — Nagle się zawstydził. — Oj, rozgadałem się.
— Nie, nie, wszystko w porządku. — Halina słuchała uważnie. Między brwiami pojawiła się zmarszczka.

I nagle uświadomiła sobie, że całe życie żyła nie tak, jak chciała. Pracy nie lubiła, ale płacili dobrze. Najpierw spłacała kredyt, potem pomagała córce i zięciowi. Dlatego wytrzymywała. Męża też dawno nie kochała. Dziesięć lat temu odkryła, że zdradza ją regularnie z różnymi kobietami.

Płakała z bezsilności, ale przed rozwodem powstrzymywała ją myśl, że nikomu nie będzie potrzebna. Skoro nawet mąż, który kiedyś klęczał przed nią z pierścionkiem, stracił zainteresowanie… A przecież była dobrą żoną. Czysto, wygodnie, obiady, spokój. Córkę kochała bezwarunkowo, od urodzenia starała się dać jej wszystko, co najlepsze. Często kosztem siebie. Teraz dzwoniła tylko po to, żeby posiedzieć z wnukiem albo pożalić się, że zięciowi znowu nie dali premii, a zbliża się zima/wiosna/lato i brakuje pieniędzy na buty/kurtkę/płaszcz itd.

Halina zawsze współczuła i przesyłała pieniądze, odkładając własne wydatki. Oszczędzała też „na czarną godzinę”, pamiętając kryzys lat 90.
— Rozwodzę się. — Zaskoczyła męża, wracając do domu. — I dzielimy majątek. Możesz zatrzymać mieszkanie, jeśli wykupisz moją część. Mnie nie potrzeba. Wyjeżdżam. Tobie tu będzie wygodniej. — Uśmiechnęła się, rozglądając po pokoju.

— Gdzie? — To było pierwsze pytanie męża.
— W podróż. — Odpowiedziała krótko. — Rozwód można załatwić online. Pomyśl przez dwa dni, a ja pojadę do Ewy na działkę. — Mówiąc to, wyjęła walizkę.

— Nic nie rozumiem. — Mąż był szczerze zdezorientowany.
— Powinnam to zrobić dawno. Oboje jeszcze zdążymy być szczęśliwi. — Halina stała już w drzwiach.

W pracy złożyła wypowiedzenie zamiast zwolnienia, żeby uniknąć okresu wypowiedzenia. Wypłaciła oszczędności i zaczęła przeglądać oferty wycieczek.
— Mamo, odbierzesz dziś Kacpra? Jesteśmy zmęczeni, chcemy iść do restauracji. — Tego samego dnia zadzwoniła córka.
— Nie. — Odpowiedziała krótko.
— Em… Dlaczego? — Córka nie była przyzwyczajona do takiej odpowiedzi.
— Mam swoje sprawy.
— Nie możesz ich przełożyć? Rozumiesz, spotyka się cała ekipa. Nie możemy nie pójść. — Głos córki stał się błagalny.
— Wynajmij nianię.
— Mamo, to drogie. — Oburzyła się.
— Na restaurację starczy, to i na nianię znajdziecie. — Halina była nieugięta.
Córka mruknęła coś i rozłączyła się. Halina westchnęła, ale uznała, że postąpiła słusznie.

Na działce u przyjaciółki było cicho i przytulnie. Jesień była ciepła i sucha. Wieczorne powietrze pachniało jabłkami i kwiatami. Halina siedziała w bujanym fotelu, podkurczywszy nogi. Rozmyślała. Najpierw o tym, czy nie jest egoistką, że tak postępuje z bliskimi. Potem znów wspomniała staruszka ze szpitalnego parku. „Całe życie żyłam dla innych — pomyślała. — Teraz mogę w końcu żyć dla siebie?” W końcu uśmiechnęła się, uznając, że ma rację.

Mąż dzwonił, próbując „wyjaśnić sprawę”, ale bardziej z dezorientacji niż chęci naprawy. Halina wiedziała, że dla niego też ten związek był już pusty. Po trzech dniach zgodził się wypłacić jej należność w ciągu kilku miesięcy. Była zadowolona. Dwa dni później siedziała w nadmorskiej knajpce. Sezon był w pełni, tłumy wylegiwały się na plaży. Halina obserwowała spacerujące rodziny, pary, i dla zabawy wymyślała ich historie.

— Dobry wieczór. Przepraszam, czy wolno? — Mężczyzna zatrzymał się przy jej stoliku.
— Proszę bardzo. — Skinęła głową.
— W taki piękny wieczór grzech zostawać w pokoju. Chyba wszyscy dziś tak myślą — stolików brak. — Roześmiał się przepraszająco.
— I słusznie. Halina. — Przedstawiła się. Dawniej byłaby skromniejsza. Ale dziś wieczór był zbyt piękny, by spędzać go w samotności.

— Krzysztof. — Odpowiedział. — Jestem pisarzem. Zwykle wieczorami dopada mnie natchnienie, więc większość pięknych chwil przegapiłem. Dziś myśli mi się plączą, więc wyszedłem. — Uśmiechnął się, dając do zrozumienia, że jej towarzystwo jest miłym dodatkiem.
— Ciekawe. O czym pan pisze?
— Historie o ludziach. Dla ludzi. — Rozłożył ręce.

— Znam kilka ciekawych. Na przykład ta para. — Wskazała na młodych ludzi przy sąsiednim stoliku, szeptających sobie coś, trzymając się za ręce. — Wie pan, o czym rozmawiają? — I opowiedziała historię, którą przed chwilą wymyśliła. On — początkujący malarz bez grosza. Ona — córka potentata, który nie akceptuje ich związku. Uciekli razem. To ich pierwsza noc wolności. Ona wierzy w jego talent, on obiecuje, że dla niej zdobędzie nawet piekło, by namalować prawdziwe oblicze diabła.

— Znacie się? — Krzysztof spojrzał na parę.
— Nie. — Halina się zaśmiała. — Wymyśliłam to teraz. Myśli pan, że zostałabym pisarką?
— Fabuła dość schematyczna, ale wiecznie aktualna. Gdyby jednak namalował tego diabła, oszalał i zginął — byłoby ciekawiej. — Włączył się w zabawę. — A co pani powie o tamtej grupie? — Wskazał na stolik, gdzie dwie kobiety i dwóch mężczyzn rozmawiali żywo, podczas gdy jedna z pań patrzyła w morze obojętnie.

— Tutaj sprawa jest oczywista… — Halina przymrużyła oczy i zaczęła snuć kolejną opowieść.

***

— Halinko, podoba się? — Krzysztof nerwowo patrzył na nią, potem na niewielki domek opleciony winoroślą. — Ogród trochę zaniedbany, ale da się naprawić. Co myślisz?
— Jest uroczy. — Przytaknęła, ale w jej głosie było coś smutnego.
— Coś nie tak? — Objął ją.

— Wszystko w porządku. Tylko zmęczona. — Próbowała się uśmiechnąć.

Minęły prawie dwa miesiące od tamtego wieczoru. Krzysztof zakochał się w Halinie jak nastolatek — od pierwszego wejrzenia, jak mówił. Ona też czuła coś głębokiego, ale bała się. Przede wszystkim choroby, czasu, który uciekał, i tego, że nie powiedziała mu prawdy. Krzysztof zaproponował, by zostali nad morzem.

— Mogę pisać wszędzie, a ty będziesz moją muzą. — Już widział ich wspólne życie w domku z widokiem na morze.
— Świetny pomysł. Nauczę się pielęgnować ogród i piec dyniowe ciasta. — Pocałowała go w policzek, odpędzając czarne myśli. „Nie powiem mu. Niech będzie, co ma być.”

Wyprowadzili się do domku i byli szczęśliwi. Rankami pili kawę przy oknie, wieczorami spacerowali brzegiem. Żeby nie przeszkadzać Krzysztofowi w pracy, Halina zaczęła działać w fundacji charytatywnej. Lubiła pomagać. Minął miesiąc, drugi… Czekała, aż choroba da o sobie znać, ale czuła się świetnie. Dzwoniła do córki, która początkowo była sceptyczna, ale z czasem złagodniała. Nawet obiecała przywieźć wnuka na wakacje.

Mąż wypłacił jej pieniądze i wspomniał, że zamierza się ożenić ponownie. Halina szczerze się ucieszyła.
— Halina Szymańska? Mówi doktor Nowak. — Obudził ją telefon pewnego ranka.
— Słucham. — Głos jej zadrżał.

— Strasznie przepraszam, popełniono błąd! — Lekarz był równie wzburzony. — W laboratorium pomylili wyniki. To nie były pani badania.
— Więc co mi było? Naprawdę źle się czułam.
— Nic poważnego. Zmęczenie, stres. Bardzo przepraszam.

— A ja… bardzo się cieszę. — Halina spojrzała na śpiącego Krzysztofa. — Dziękuję. — Odłożyła słuchawkę i poszła przygotować śniadanie. Była szczęśliwa.