Żyć dla siebie

— A przecież mam tylko 49 lat… — Halina spojrzała na lekarza z dezorientacją. — Naprawdę nic nie da się zrobić? — zapytała z nadzieją.

— Przy odpowiednim leczeniu i procedurach możemy przedłużyć czas, powiedzmy, o rok, może półtora. — Doktor Marek Konieczny stuknął ołówkiem w blat, którym przed chwilą robił notatki w dokumentacji Haliny. Po latach praktyki przywykł już do szoku, łez, histerii, a nawet oskarżeń. Każdy pacjent inaczej reagował na wyrok: „śmierć w najbliższym czasie”.

— Zastanowię się. — Tyle tylko odpowiedziała, po czym wyszła.

Jeszcze niedawno Halina nie miała większych problemów ze zdrowiem. Nawet przeziębienia zdarzały się rzadko. Dwa miesiące temu, zauważywszy, że coś jest nie tak, zgłosiła się do szpitala. Guz, według lekarzy, był nieoperacyjny. Sześć do ośmiu miesięcy — taką diagnozę usłyszała od doktora Koniecznego. Halina nie rozpłakała się, nie obwiniała nikogo, że choroba nie została wcześniej wykryta. Pomyślała tylko, jak niewiele to czasu. Nawet nie dożyje pięćdziesiątki.

— Piękny dziś dzień. — Głos wyrwał ją z ponurych myśli. Wychodząc ze szpitala, usiadła na ławce i dopiero teraz zauważyła starszego mężczyznę obok. Opierał się na lasce, trzymając się wyprostowany, i mrużył oczy w słońcu.
— Przepraszam, jeśli przerwałem. — Uśmiechnął się, widząc, że Halina drgnęła.

— To nic. — Próbowała odpowiedzieć uśmiechem. — Rzeczywiście, pogoda cudowna.
— W moim wieku cieszę się nawet z deszczowych dni, ale za takie słoneczne jestem szczególnie wdzięczny. Może to starość, ale chciałbym, żeby mój ostatni dzień był ciepły i jasny.
— Mówi pan o śmierci tak spokojnie. — Halina była zaskoczona.

— Mam 94 lata. — Rozśmiał się. — Poza tym, śmierć może przyjść po każdego, w każdym wieku. Trzeba być na nią gotowym zawsze. Szkoda, że sam zrozumiałem to za późno. Gdybym wiedział wcześniej, nie odkładałbym tylu rzeczy na potem. Bo kto wie, czy to „potem” w ogóle nadejdzie?

— Na przykład, co by pani zrobiła, gdyby wiedziała, że jutro umrze? Chociaż… przepraszam, stary jestem, gadam bez ładu i składu. Po prostu nie mam z kim porozmawiać. Współlokatorzy z hospicjum to straszni nudziarze, tylko narzekają i wzdychają. A czy warto na to tracić czas? Tam, za głównym budynkiem, jest hospicjum. To nasza ostatnia przystań. I wiadomo, że wyjście stamtąd jest tylko jedno. Wolałbym jednak luksusowy statek niż tę ławkę i park.

— Ostatnia podróż. — Roześmiał się. — Pewnie pani myśli: dlaczego wciąż tu jestem? To już inna kwestia. Nie mam pieniędzy. Rodzina oddała mnie tutaj, mieszkanie dawno przepisane na wnuka, nawet emeryturę teraz oni pobierają. Ale nie mam do nich pretensji. Młodzi. Pewnie uważają, że im bardziej się przyda. Przepraszam znowu, za dużo mówię.

— Nie, wcale nie. — Halina słuchała uważnie, a między jej brwiami pojawiła się głęboka zmarszczka.

I nagle uświadomiła sobie, że całe życie żyła nie tak, jak chciała. Pracy nie znosiła, ale płacili dobrze. Najpierw była hipoteka. Potem pomoc córce i zięciowi. Dlatego trwała. Męża też dawno nie kochała. Dziesięć lat temu odkryła, że ją zdradza — z różnymi kobietami, regularnie.

Płakała z rozpaczy, ale przed rozwodem powstrzymywała ją myśl, że nikomu nie będzie potrzebna. Skoro nawet mąż, który kiedyś klęczał przed nią z pierścionkiem, stracił zainteresowanie… A przecież była dobrą żoną. Czystość, domowe obiady, żadnych awantur. Córkę kochała, od urodzenia starała się dać jej wszystko, co najlepsze. Często kosztem siebie. Teraz dzwoniła tylko wtedy, gdy potrzebowała, by pozałatwiać wnuka albo pożalić się, że znowu mąż nie dostał premii, a zima/wiosna/lato za pasem, a przyzwoitych butów/kurtki/płaszcza brak.

Halina zwykle współczuła i przesyłała pieniądze, rezygnując z własnych zakupów. Oprócz tego cichaczem oszczędzała „na czarną godzinę”, pamiętając ciężkie lata 90.

— Rozwodzę się. — Zaskoczyła męża, wracając do domu. — I domagam się podziału majątku. Możesz zatrzymać mieszkanie, wypłacając mi moją część. Nie potrzebuję go. Wyjeżdżam. Tobie będzie tu wygodnie. — Uśmiechnęła się, rozglądając po pokoju.

— Dokąd? — To było pierwsze, co spytał, przetrawiając wiadomość.
— Podróżować. — Odpowiedziała krótko. — Teraz rozwód można załatwić online. Daj sobie dwa dni, a ja tymczasem u Izy na działce poczekam. — Mówiąc to, wyciągała walizkę.

— Nic nie rozumiem. — Mąż naprawdę nie rozumiał.
— Powinnam to zrobić wcześniej. Oboje jeszcze mamy szansę być szczęśliwi. — Rzuciła już w drzwiach.

W pracy złożyła wypowiedzenie, unikając okresu wypowiedzenia. Wyciągnęła oszczędności i zaczęła przeglądać oferty wycieczek.

— Mamo, odbierzesz dziś Kacperka? Jesteśmy zmęczeni, chcemy dziś wyjść do restauracji. — Tego samego dnia zadzwoniła córka.
— Nie. — Odpowiedziała krótko.
— Eee, dlaczego? — Córka nie przywykła do takich odpowiedzi.
— Mam swoje sprawy.
— Nie możesz ich przełożyć? Rozumiesz, będzie cała ekipa, nie możemy nie pójść. — Zaczęła jęczeć.
— Wynajmijcie nianię.
— Mamo, to drogie. — Oburzyła się.
— Na restaurację starczy, to i na nianię znajdziecie. — Halina była nieugięta.

Córka burknęła coś i rozłączyła się. Halina westchnęła ciężko, ale czuła, że postąpiła słusznie.

Na działce przyjaciółki było spokojnie i przytulnie. Jesień była ciepła i sucha. Wieczorne powietrze pachniało jabłkami i kwiatami. Halina siedziała długo w huśtawce, podkurczywszy nogi. Myślała. Najpierw, że jest straszną egoistką. Potem znów przypomniała sobie staruszka z parku. I powtarzała sobie: „Całe życie żyłam dla innych. Zostało tak mało… Czy nie mogę wreszcie żyć dla siebie?” W końcu uznała, że postępuje słusznie, i uśmiechnęła się do siebie.

Mąż dzwonił, próbując wyjaśnić sytuację, ale bardziej z szoku niż chęci naprawy. Halina wiedziała, że dla niego też ten związek od dawna był pusty. Po trzech dniach ustąpił, obiecując wypłatę jej części w ciągu kilku miesięcy. Halina była zadowolona. Dwa dni później siedziała w nadmorskiej knajpce. Sezon był w pełni, tłumy turystów wylegiwały się na plaży. Halina obserwowała ludzi, wymyślając historie ich życia dla zabawy.

— Dobry wieczór. Przepraszam, czy wolno? — Mężczyzna stanął przy jej stoliku.
— Proszę bardzo. — Skinęła głową.
— W taki wieczór zbrodnią byłoby siedzieć w pokoju. Chyba wszyscy tak dziś myślą — stolików brak. — Uśmiechnął się przepraszająco.

— I słusznie. Halina. — Przedstawiła się bez wahania. Dawniej by się wstydziła. Teraz uznała, że wieczór jest zbyt piękny, by spędzić go w samotności.

— Konrad. — Odpowiedział. — Jestem pisarzem. Zwykle wieczorami nachodzi mnie wena, więc większość pięknych chwil przegapiłem. Dziś jednak nic mi nie wychodzi, więc wyszedłem. I dobrze się stało. — Dał do zrozumienia, że spotkanie z Haliną było tego wieczoru najlepszym, co go spotkało.

— Ciekawe. O czym pan pisze?
— Historie o ludziach, dla ludzi. — Rozłożył ręce.

— Znam kilka ciekawych. Na przykład ta para. — Wskazała na młodych ludzi, którzy szeptali przy sąsiednim stoliku, trzymając się za ręce. — Wie pan, o czym rozmawiają? — I opowiedziała wymyśloną historię: on — biedny malarz, ona — córka milionera, który nigdy nie zaakceptuje ich związku. Uciekli razem, dziś ich pierwsza noc wolności. Ona wierzy w jego talent, on przysięga, że dla niej zdobędzie nawet piekło, by namalować prawdziwe oblicze diabła.

— Znacie się? — Konrad spojrzał na parę.
— Nie. — Roześmiała się. — Wymyśliłam to teraz. Myśli pan, że nadaję się na pisarkę?
— Fabuła banalna, ale wiecznie aktualna. Gdyby jednak artysta naprawdę dotarł do piekła, oszalał, a jego dzieło stało się przekleństwem… byłoby ciekawiej. — Włączył się w zabawę. — A co pani sądzi o tamtym towarzystwie? — Wskazał na stolik, przy którym siedziały dwie kobiety i dwóch mężczyzn.

— Och, to oczywiste… — Halina przymrużyła oczy i zaczęła snuć kolejną opowieść.

—

— Halinko, podoba ci się? — Konrad nerwowo patrzył na nią, potem na niewielki dom opleciony dzikim winem. — Ogród zaniedbany, ale da się naprawić. Co myślisz?
— Jest uroczy. — Przytaknęła, ale w jej głosie przebijał smutek.
— Coś nie tak? — Objął ją ramieniem.

— Wszystko w porządku. Po prostu jestem zmęczona. — Próbowała się uśmiechnąć.

Minęły prawie dwa miesiące od tamtego wieczoru. Konrad zakochał się w Halinie jak nastolatek — od pierwszego wejrzenia, jak mówił. Ona też czuła coś głębokiego, ale bała się. Przede wszystkim choroby, czasu uciekającego przez palce, i tego, że Konrad nic nie wiedział. Zaproponował, by zostali tutaj, nad morzem.

— Mogę pisać wszędzie, a ty będziesz moją muzą. — Już widział ich wspólne życie w tym domu, z widokiem na morze.
— Świetny pomysł. Nauczę się dbać o ogród i piec twoje ulubione pierogi z dynią. — Pocałowała go w policzek, odpędzając ponure myśli. *Niech będzie, co ma być. Nic mu nie powiem.*

Wspólne życie układało się szczęśliwie. Ranki spędzali przy kawie, wieczory na spacerach. By nie przeszkadzać Konradowi, Halina zaczęła pracować w fundacji charytatywnej. Pomaganie sprawiało jej radość. Minął miesiąc, potem drugi… Czekała na osłabienie, ból, ale czuła się lepiej niż kiedykolwiek. Dzwoniła do córki, która z początku była sceptyczna, potem złagodniała, a w końcu obiecała przywieźć wnuka latem.

Mąż wypłacił jej należność i wspomniał, że się żeni. Halina pogratulowała mu szczerze.

— Halina Witkowska? Mówi doktor Konieczny. — Telefon obudził ją pewnego ranka.
— Słucham. — Głos miał drżeć.
— Strasznie mi przykro, popełniliśmy błąd! — Lekarz był wyraźnie wzburzony. — W laboratorium pomylili wyniki. To nie były pani badania.
— To co mi było? Naprawdę źle się czułam.
— Nic poważnego. Zmęczenie, stres, takie rzeczy. Przykro mi.
— Mnie wcale. — Spojrzała na śpiącego Konrada. — Dziękuję. — Rozłączyła się i poszła przygotować śniadanie. Była szczęśliwa.