Kot, który spał z kobietą i odpychał mnie łapami

Kot spał z żoną w łóżku, uparcie odwracając się do niej plecami i odpychając mnie wszystkimi czterema łapami. Rankiem patrzył bezczelnie, z szyderczym błyskiem w oczach. Próbowałem protestować, lecz nic nie wskórałem. Ulubieniec, rozumiecie? Pieszczoch i słoneczko. Żona śmiała się, ale mnie nie było do śmiechu.

Tej właśnie „pieszczosze” smażyliśmy filety z dorsza, starannie usuwając ości, a chrupiącą skórkę układaliśmy w schludną kupkę obok soczystych, parujących kąsków na jego ceramicznej miseczce.

Zwierz patrzył na mnie, wykrzywiając pysk w przekrzywionym uśmieszku, który zdawał się mówić:
„Ty jesteś nieudacznikiem, a prawdziwym panem tego domu ja.”

Moim udziałem były resztki, których wzgardził ten łobuz. W skrócie: znęcał się nade mną, jak mógł. Odwdzięczałem się dyskretnie — odpychałem go od talerza, strącałem z kanapy. Wojna domowa.

Czasem w moich kapciach czaiły się „miny” o odłożonym zapłonie. Żona tylko się śmiała:
— Sam jesteś winien, że go drażnisz — mówiła, głaszcząc swego „słoneczko”. Kot spoglądał na mnie z wyższością. Wzdychałem. Co poradzić? Żonę miałem jedną — dyskusje nie miały sensu. Trzeba było znosić.

Lecz tego ranka…
Gdy szykowałem się do pracy, z przedpokoju dobiegł przeraźliwy krzyk Kaliny. Wpadłem tam i ujrzałem koszmar: sześć kilogramów nastroszonej sierści, szponów i wściekłości rzucało się na nią jak byk na czerwoną płachtę.

Ujrzawszy mnie, bestia skoczyła mi na pierś, przewracając mnie na podłogę. Zerwałem się, chwyciłem krzesło jako tarczę, wciągnąłem żonę do sypialni. Kot uderzył w nogę mebla, zawył przeraźliwie.

To go nie powstrzymało. Atakował, póki nie zatrzasnęliśmy drzwi. Staliśmy w milczeniu, nasłuchując syku za ścianą. Potem opatrywaliśmy spirytusem i jodyną liczne zadrapania.

Kalina dzwoniła do pracy, tłumacząc, że kot oszalał i musimy jechać do szpitala. Ja powtórzyłem to samo szefowi.
Wtedy…

Ziemia drgnęła, dom zatrzeszczał. W kuchni wypadły szyby, w łazience pękło okno. Upuściłem telefon. Zapadła grobowa cisza. Zapominając o kocie, wybiegliśmy do kuchni.

Przed blokiem gapił się ogromny krater. Wokół leżały szczątki sąsiadowej dostawczaki na gaz, wypełnionej butlami. Na parkingu dzwony stały dnem do góry, niczym przewrócone żółwie. W oddali wyły syreny karetek i radiowozów.

Oszołomieni, spojrzeliśmy równocześnie na Kłaczka. Siedział w kącie, tuląc do piersi złamaną przednią łapę i cicho skomląc.

Kalina krzyknęła, porwała go na ręce. Wychwyciłem kluczyki i pomknęliśmy siedem pięter po schodach. Nasz samochód stał za blokiem — całe szczęście.

W poczekalni weterynarza Kłaczek, z zabandażowaną łapą, zbierał hołdy od innych właścicieli. Wracając, Kalina usmażyła mu filety, a ja dostałem resztki.

Kulejąc, podszedł do miseczki. Chciał rzucić mi pogardliwe spojrzenie, lecz wykrzywił go tylko ból. Skończywszy jeść, wrzuciłem do jego talerza swój porcjusz, oczyszczony z ości.

Zwierzak spojrzał zdumiony. Przycisnął łapę do brzucha i cicho zamiauczał.

Wziąłem go na ręce:
— Może i jestem nieudacznikiem — szepnąłem — ale skoro mam taką żonę i takiego kota, to jestem najszczęśliwszym nieudacznikiem pod słońcem.

Pocałowałem go w czubek głowy. Zamruczał, szturchając mnie policzkiem.

Od tamtej pory śpi wyłącznie przy mnie. Gdy zagląda mi w oczy, modlę się tylko o jedno: by Bóg dał mi jak najwięcej lat z nim i Kaliną u boku.

I nic więcej.
Naprawdę.